11 : ระวังภัย
การไปโรงเรียนเด็กประถมนั่น เหมือนจะช่วยให้เนียร์เข้าใจเกี่ยวกับพลังมากขึ้นก็จริงอยู่ แต่ก็ทำให้คำถามมากมายผุดขึ้นมาอีกเป็โขยงราวกับดอกเห็ด
ผู้ชายคนนั้นเป็ใคร และ้าอะไรกันแน่ แต่การให้พวกเธอไปฆ่าเด็กแบบนั้นย่อมไม่ใช่การกระทำของคนดีแน่นอน
เสียงฮัมเพลงเบาๆ เหมือนมีความสุขมากจากคนข้างตัว ยิ่งทำให้เนียร์ปวดหัวมากกว่าเื่ที่เธอไปเจอมาวันนี้ซะอีก
ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน ก็ถูกสันกับกุลถามทันทีว่าเป็อย่างไรบ้าง
แน่นอนว่าเนียร์ได้แต่ส่งยิ้มแหยกลับไป ไม่รู้จะตอบว่าไงดีหลังจากตัวเองเพิ่งฆ่าเด็กคนหนึ่งมา เพราะรู้ว่านั่นคงไม่ใช่คำตอบที่คุณพ่อคุณแม่ท่านอยากฟังแน่นอน
แต่อีกคนเนี่ยสิ ยิ้มร่าทำหน้าเหมือนไม่เคยเจอเื่สนุกอะไรได้มากเท่านี้มาก่อน ตอบพ่อแม่ว่าสนุกสุดๆ มันโคตรๆ ...ซึ่งคนเป็น้องสาวไม่มั่นใจ ว่านั่นเป็คำตอบที่พี่ชายโกหกให้พ่อกับแม่เชื่อ หรือว่ารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ กันแน่
ซึ่งเนียร์ค่อนข้างมั่นใจว่าคงเป็อย่างหลังมากกว่า
แต่ยังไงซะ...ก็นับเป็เื่ดีที่ทินอยู่ร่วมกับเธอด้วย เพราะเหมือนมีเพื่อนที่สามารถคุยถึงเื่นี้ได้อย่างเปิดเผย และความคิดของอีกฝ่ายก็ใช่ว่าจะไร้สาระเสมอไป นานๆ ทีก็มีคิดอะไรที่มีประโยชน์เหมือนกัน ก็แค่...นานๆ ทีเท่านั้นแหละนะ
“แล้วเธอจะเอาไงต่อล่ะ” ทินหยุดฮัมเพลงแล้วหันมาถาม หลังจากเนียร์ออกความเห็นเกี่ยวกับเ้าของเสียงในลำโพงจบ “จะออกตามหาเ้าของเสียงนั่นมั้ย เพราะถึงกับใช้โรงเรียนนั้นเป็ที่นัดพบได้ ก็น่าจะเกี่ยวข้องกับโรงเรียนอยู่นะ”
เนียร์นิ่งไป ตอนแรกเธอก็คิดแบบเขาเหมือนกัน แต่...
“แต่ฉันคิดว่าโรงเรียนนั่นก็เปิดให้คนนอกมาใช้งานอะไรได้ตามสะดวก มันคงมาขอใช้โดยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโรงเรียนนั้นเหมือนกัน”
...ก็คิดเหมือนกันนี่หว่า แล้วพูดขึ้นมาทำเพื่อ... เนียร์คิดในใจ เพราะเธอก็คิดแบบนั้นไว้แล้วเหมือนกัน แต่อีกฝ่ายมันก็น่าจะรู้นี่นาว่า พูดแล้วไม่ช่วยให้คิดอะไรออกมากขึ้น นอกจากทำให้มีความหวังเล่นว่ามันอาจจะรู้อะไรดีๆ
เนียร์ถอนหายใจหนัก “เอาเป็ว่า ฉันคงไม่มีทางตามหาตัวเ้าของเสียงนั้นได้ง่ายๆแน่ แต่เื่นั้นช่างมันก่อนเถอะ เพราะตอนนี้เรารู้แล้วว่ายังมีคนแบบฉันอีกเพียบ”
“ใช่...” ทินลากเสียงยาว ก่อนจะพึมพำ “มีตัวสร้างความสนุกมาให้อีกเพียบ”
“ว่าไงนะ” เนียร์ทำเสียงเหี้ยม เด็กหนุ่มรีบปฏิเสธทันที
“เปล่า ไม่มีอะไร ฉันไปนอนก่อนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องตื่นไปโรงเรียนแต่เช้า” ทินรีบชิ่งหนีไปโดยเอาตัวบ๊อกที่นั่งฟังอยู่แถวนั้นไปด้วย
...โรงเรียนเหรอ...
“โรงเรียน!?” เธอร้องลั่น เมื่อนึกอะไรบางอย่างออก “ตายห่า! การบ้านยังไม่ได้ทำเลย ซวยแล้ว เลขยิ่งมีเยอะอยู่ด้วย”
ทินกับบ๊อกมองน้องสาวและเ้านายที่ตาลีตาเหลือกควานการบ้านออกมาทำเป็การใหญ่ ส่วนของทินทำเสร็จไปั้แ่เมื่อวานแล้ว
บ๊อกซึ่งมีหน้าที่ช่วยเหลือเ้านาย บัดนี้ได้แต่เฝ้ามองด้วยสายตาละห้อย ราวกับจะบอกว่า ‘เื่การบ้าน เ้านายช่วยตัวเองละกัน กระผมจะขอเอาใจช่วยอยู่ห่างๆ’
ทินกระซิบกับเ้าตัวประหลาดสีฟ้าโดราเอมอนเบาๆด้วยความประทับใจ “ขนาดผู้มีพลังจากธรรมชาติว่าแน่แล้ว เจอครูสอนคณิตเข้าไปยังต้องจ๋อย” โดยมีเสียงใครบางคนลอยตามมา
“อ๊าก! มันจะเสร็จมั้ยเนี่ยย!!”
“ว้าว! วันนี้เพื่อนเราแปลงร่างเป็แพนด้าด้วยล่ะ” นั่นคือคำทักทายแรกของโมที่เพิ่งมาถึงและเจอกับสภาพของเนียร์
“เมื่อคืนไปทำอะไรมาอะ” โมถาม
“ทำเลขถึงตีสองน่ะ” เนียร์รู้สึกอิดโรย แทบอยากจะสลบไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่บังเอิ๊ญบังเอิญที่ผู้มีพลังจากธรรมชาติจะมีร่างกายอึดถึกมากกว่าปกติธรรมดา ทำให้คนอยากสลบ ทำไม่ได้ดั่งใจหวัง
โมทำหน้าเหมือนจะเห็นใจเพื่อน แต่ก็ยังแอบสงสัย “แล้วแกจะรีบทำทำไมอะ วันนี้ครูแกไม่มาสอนไม่ใช่เหรอ”
เนียร์ท้าวคางพลาดจนหัวแทบฟาดโต๊ะ จ้องเพื่อนด้วยตาโตขึ้นมาอีกนิด ร้อง “จริงดิ!”
โมพยักหน้า “อ้าว ไม่มีใครบอกแกเหรอ”
เนียร์ส่ายหน้าซีดๆ นั่นแทนคำตอบ โดยมีโมตบหลังเป็เชิงให้กำลังใจเนียร์เบาๆ
อ๊ากกก! นี่เธอจะทำให้เสร็จเร็วๆ เพื่อ!
พระเ้า...ทำกันแบบนี้ ฆ่าเธอให้ตายเลยดีกว่าไหม
“เอาน่าๆ เสร็จเร็วก็ดีแล้ว งั้นฉันขอยืมไปลอกละกันนะ”
เนียร์มองเพื่อนตัวเองเอาสมุดคณิตไปลอกตาละห้อย ด้วยความเสียดายเวลานอนสุดๆก่อนจะคิดว่าช่างเถอะ ไหนๆครูก็ไม่อยู่แล้ว ตอนคาบคณิตวันนี้ก็ขอหลับชดเชยละกัน
ขณะนั้นเองที่เพียวมาถึงโต๊ะพอดี “หวัดดีโม หวัดดีนะ..อืม...วันนี้ต้องเป็แพนด้าสินะ”
เนียร์หมดแรงจะเถียงกลับแล้ว คนข้างๆ เลยเถียงให้แทน
“ยังไงๆ แพนด้าก็ยังน่ารักกว่าตะเกียบนะ”
เพียวหันไปทำตาดุใส่ ด่าสั้นๆ ได้ใจความ “เจือก!”
คนถูกด่ายังคงยิ้มระรื่นเหมือนไม่สะทกสะท้าน “แล้วไงล่ะ มี ‘ส’ ซะอย่าง” โมพูดถึงชื่อตัวเอง ‘วสุนธรา’
“ ‘จ’ ต่างหาก ไม่ใช่ ‘ส’ ยัยปากมาก”
อีกคนที่แทบจะฟุบหลับอยู่รอมร่อ ี้เีฟังสองคนนี้เถียงกัน รู้ดีว่าเื่แบบนี้ เพียวไม่ยอมให้ตัวเองแพ้หรอก ดังนั้นโมไม่มีสิทธิ์ชนะอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นอีกสักพักโมก็จะเป็ฝ่ายเงียบไปก่อนเอง
แต่ไม่ต้องรอให้ถึงตอนนั้น ก็มีคนเข้ามาขัดทั้งคู่พอดิบพอดี
วันนี้เอลดูสดใจร่าเริงกว่าทุกวัน เมื่อมาถึงโต๊ะปุ๊ปก็ชวนไปเล่นบาสทันที เพียงแค่นั้นก็ทำให้เพียวกับโมพร้อมใจกันหยุดเถียงแล้วส่งเสียงเฮลั่นที่วันนี้จะได้ไปเล่นบาสแล้ว
แต่อีกคนนี่สิ ผิวที่ปกติก็ขาวอยู่แล้วก็ยิ่งขาวซีดกว่าเดิม จะให้ไปเล่นบาสเพื่อเจอสองสีนั่นเนี่ยนะ หายนะชัดๆ เพราะถึงลูกบาสจะเป็สิ่งของอย่างไร แต่ไปอยู่ท่ามกลางสิ่งมีชีวิตแบบนั้นก็ไม่ต่างไปจากพวกเครื่องประดับนั่นแหละ
“ฉันว่าฉันไม่เล่นดีกว่านะ ตอนนี้ง่วงสุดๆ เลย” เนียร์พยายามจะแกะมืออีกฝ่ายออก
“ทำไมล่ะ พวกเราไม่ได้เล่นด้วยกันนานแล้วนะ” เอลหันมาถาม
“ช่างมันเถอะน่า เดี๋ยวมันเล่นๆ ไปก็สนุกเองแหละ” เพียวกับโมช่วยกันดันให้เนียร์ไปด้วย
ตอนนี้ต่อให้ขัดยังไงก็ขัดไม่ได้แล้ว เมื่อทั้งสามคนต่างทั้งฉุดกระชากลากถูให้เนียร์ไปเล่นบาสให้ได้
ตึงๆๆ
เสียงลูกบาสที่พวกผู้ชายเล่นกันอย่างเมามัน ทำเอาเนียร์เหงื่อแตกพลั่ก นี่ถ้าเธอเห็นเข้า ทุกคนมิต้องตายเพราะเธอหรอกหรือ
“เนียร์ เอาแต่ปิดตาแบบนั้น เดี๋ยวก็โดนลูกบาสใส่เข้าให้หรอก” เอลเตือน
“ไม่เอา!” เนียร์ปฏิเสธ
“อ้าวเนียร์ มาเล่นด้วยเหรอ” ทินเดินออกมาจากกลุ่มเล่นบาสพร้อมเพื่อนคนหนึ่ง ตรงมากระซิบบอกเธอ “วางใจได้ วันนี้ลูกบาสสีเขียว ไม่ใช่สีแดง”
“หา?” เนียร์เบิกตาโพล่งขึ้นมาทันที แล้วก็เห็นลูกบาสสีเขียวอย่างที่ทินบอกจริงๆด้วย เนียร์ถึงกับเข่าอ่อน อุตส่าห์กลัวแทบตาย
“นายไปหามาจากไหนน่ะ”
“อ้อ ของไอ้เภมัน” ทินชี้ไปหาคนที่อยู่ข้างหลัง
“เห็นมันบอกว่าเบื่อลูกบาสสีแดง เลยเอามาเปลี่ยนให้ ไง ถูกใจรึยังวะ” เภ เพื่อนร่วมห้องและเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของทินพูด
“เออ ถูกใจว่ะ แล้วนี่จะมาเล่นด้วยใช่มั้ย” ทินถามเพื่อนที่อยู่ข้างหลังเนียร์
“ค่ะๆ ใช่แล้วค่ะ” เอลตอบอย่างกระตือรือร้น ดวงตาเป็ประกาย ทำเอาหน้าเนียร์เหยเกขึ้นมาทันทีที่รู้ว่าเอลยังชอบพี่ตัวเองอยู่
“นั่นพวกวอลเลย์นี่” โมชี้ไปที่พวกผู้หญิงและสาวประเภทสองกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมลูกวอลเลย์บอล
เนื่องด้วยสนามบาสอยู่ในที่ร่ม วอลเลย์จึงขอร่วมใช้สนามด้วย ตรงกึ่งกลางสนามจึงมีเน็ตกั้น เพื่อใช้เล่นวอลเลย์ ส่วนพวกบาสก็เล่นกันเพียงครึ่งสนามเท่านั้น
“เฮ้อ วันนี้กะจะเล่นบาสให้สะใจซะหน่อย ต้องมาคอยระวังลูกที่พวกนั้นตบมาอีกละ” เพียวบ่น โมก็มีอาการไม่ต่างกัน ส่วนเอลนั้นขอแค่ได้เล่นกับทิน เจ็บตัวแค่ไหนก็ยอม สู้ตายค่ะ!
ส่วนเนียร์...พูดได้คำเดียว ‘ตรูอยากนอนโว้ย!’
การเล่นบาสผ่านไปพร้อมกับความหวาดเสียวจากลูกวอลเลย์ที่ตบมาเกือบโดนอยู่หลายครั้ง จนลูกตบล่าสุดก็พุ่งมาตรงคนที่เล่นบาส ซึ่งแต่ละคนเตรียมหนีกันไปแล้ว ยกเว้น...คนที่กำลังยืนหลับ
“เนียร์!!”
“หืม?” เนียร์เปิดตาขึ้นมามอง แต่กว่าจะได้เห็นอะไร ลูกบอลสีขาวก็อัดเข้าหน้าเต็มๆ
พลั่ก! ตุ้บ!
ลูกบอลที่โดนหน้าคนไปแล้ว ตกกลิ้งอยู่แทบเท้าคนถูกอัด เผยให้เห็นใบหน้าแดงเถือกอย่างชัดเจน
“อุ๊บ ฮ่าๆๆ” คนที่เห็นต่างหัวเราะกันใหญ่
ไอ้เพื่อนดี เห็นคนเจ็บแล้วยังมีหน้ามาหัวเราะอีก...เนียร์บ่น พลางเอามือลูบหน้า
“นี่แกยืนหลับรึไงกันน่ะ” เพียวเดินเข้ามาหัวเราะไม่หยุดปาก
“เนียร์เป็ไรมากรึเปล่า” เอลถามเหมือนเป็ห่วง แต่สีหน้าเหมือนอยากปล่อยฮาเต็มที
“ลองมาโดนดูบ้างมั้ยล่ะ แหม่ ถามมาได้” ความเจ็บทำเอาเนียร์หายง่วงนอนเป็ปลิดทิ้ง มันก็ดีอยู่หรอก แต่ไม่ขอใช้วิธีนี้อีกเด็ดขาด
“ขอทางหน่อย”
เสียงหัวเราะเงียบหายไปทันที เมื่อมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอก้มลงเก็บลูกวอลเลย์ตรงเท้าของเนียร์ก่อนจะยืดตัวสูงขึ้น เนียร์ถึงรู้ว่าตัวเองถึงกับต้องเงยหน้าเล็กน้อยเพื่อมองหน้าผู้หญิงคนนี้อย่างเต็มตา
สีหน้าเ็า ดวงตาสีดำไม่ฉายแววร่าเริงดั่งที่วัยรุ่นควรมี ริมฝีปากสีชมพูเรียบเป็เส้นตรงไม่มีแม้แต่รอยหยักของการยิ้ม ผมดำยาวเลยกลางหลังถูกรวบเอาไว้อย่างเรียบร้อย มีผมบางส่วนที่สั้นอยู่ถูกปล่อยไว้ล้อมรอบดวงหน้าทำให้มีเสน่ห์ไปอีกแบบ
แต่เนียร์ที่มองลึกเข้าไปในดวงตานั้น กลับรู้สึกแปลกๆเหมือนร่างกายมันตื่นตัวคอยระแวดระวังอะไรบางอย่างจากตัวผู้หญิงคนนี้
เอลที่อยู่ข้างๆสะกิดให้เธอรู้สึกตัวว่ากำลังจ้องหน้าอีกฝ่ายไม่วางตาจนดูเสียมารยาทเกินไป ทำให้เนียร์รีบก้มหน้าขอโทษทันที แต่ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่พูดอะไรเลย เมื่อได้ของที่้าแล้วก็หันหลังกลับ จะมีก็แต่อีกคนที่ไม่พอใจกับการกระทำแบบนี้
“นี่เดี๋ยวสิ!” เพียวทำหน้าบึ้งตึง เข้าไปคว้าไหล่ให้อีกฝ่ายหยุด “ทำคนอื่นเจ็บแล้วไม่คิดจะ...”
เด็กสาวร่างสูงคนนั้นหันกลับมาพร้อมผลักเพียวอย่างแรง
“อย่ามาแตะตัวฉันนะ!” เธอตะคอก
เพียวถึงกับหงายหลังล้มเพราะไม่ทันตั้งตัว ดวงตาที่เนียร์เห็นว่าเรียบเฉยกลับจ้องเขม็งไปที่เพียวอย่างโกรธเคือง ราวกับเพียวไปทำอะไรให้เธอแค้นมาสักสิบชาติอย่างไรอย่างนั้น แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น ก็กลับไปเป็ไม่แสดงอารมณ์ดังเดิม
ขณะเด็กสาวหน้าไร้อารมณ์กลับไปหากลุ่มเล่นวอลเลย์ พวกที่เล่นบาสก็ถึงกับงงเป็ไก่ตาแตก ตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เอลกับโมเข้าไปช่วยฉุดคนที่ล้มลงไป ซึ่งคนถูกช่วยเปิดฉากด่าทันที
“ผู้หญิงอะไรนิสัยเสียชะมัด ทำคนเจ็บไม่พอยังไม่ให้จับตัวอีก คิดว่าตัวเองเป็เ้าหญิงรึไง ที่สูงส่งจนถึงกับจับต้องตัวไม่ได้เนี่ย” เพียวว่าเสียงสูง ยังเจ็บที่ถูกกระแทกไม่หาย แต่ความเจ็บใจก็มีมากกว่า
“แต่...เขาสูงมากเลยนะ อยู่ห้องไหนกันนะ” เนียร์ยังมองหลังของเธอคนนั้นไม่วางตา
“สูง 172 ซ.ม ชื่อวนาลี วัจนศิลป์ ชื่อเล่นว่า วาล อยู่ม.4/1 “ เภตอบให้ทันใจ
“พี่เภรู้ได้ไงอะ” โมถามเหมือนไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่ แต่ทินเป็คนตอบให้แทน
“ไอ้นี่มันชอบสะสมประวัติคนอื่น แทบไม่มีใครคนไหนหรอกที่มันไม่รู้จัก”
เภทำท่ายืดอย่างภูมิใจกับคำอธิบายนั้น
แต่เนียร์กลับคิดอีกอย่าง ว่าการชอบสอดรู้ประวัติคนอื่น มันน่าภูมิใจขนาดนั้นเชียว แล้วเภยังบอกเพิ่มอีกว่า วาลคนนี้อาศัยอยู่กับป้ากันแค่สองคน ส่วนพ่อกับแม่นั้นเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อไม่นานมานี้เอง นั่นอาจเป็สาเหตุที่ทำให้วาลดูไม่ร่าเริงเอาซะเลย
และเนียร์ยังคงสงสัยกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ ความรู้สึกที่ร่างกายตื่นตัวเหมือนเตรียมพร้อมรับทุกสถานการณ์แบบนั้น มันหมายความว่าไงกันนะ
ไม่นานเพลงเตือนให้เข้าแถวก็ดังขึ้น ทำให้ทุกคนต้องหยุดเล่นแต่เพียงเท่านี้แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังลานเข้าแถว แต่ท่ามกลางเด็กนักเรียนทั้งหมด กลับมีผู้หญิงคนหนึ่งแยกตัวออกไป
สาวร่างสูงที่มัดผมต่ำเดินไปหลบอยู่บริเวณหลังตึก เธอวางกระเป๋าถือลงแล้วเอนตัวพิงผนัง เหมือนมีบางสิ่งจะรู้แล้วว่าแถวนั้นไม่มีใคร เพราะจู่ๆบางอย่างในกระเป๋านั้นออกมาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วมาอยู่บนบ่าของเด็กสาว
สัตว์รูปร่างคล้ายหมาป่าตัวใหญ่ขนาดเล็ก ขนสีน้ำตาลออกเหลือง ดวงตาสีเดียวกันเปล่งประกายขณะมองนายของตน
“ว่าไง บีดี เพื่อนฉัน...ข้างนอกมีแต่ศัตรูทั้งนั้นเลยใช่มั้ย” เธอพูด เหมือนรู้ว่ามันจะเข้าใจ และใช่...สัตว์ประหลาดพยักหน้าตอบรับเธอด้วย
“แต่ถึงคนทั้งโลกจะเป็ศัตรู บีดี แกจะยังเป็เพื่อนฉันตลอดไปใช่มั้ย”
แม้จะคุยโต้ตอบกันไม่ได้ แต่ระหว่างเธอกับมัน แค่ส่งสายตามาก็เข้าใจ เธอรู้ว่ามันจะไม่ทิ้งเธอไปไหน เพื่อนเพียงตัวเดียวที่เธอไว้ใจ เพื่อนที่จะไม่ทิ้งเธอไปและไม่มีวันทำร้ายเธอเหมือนที่ใครบางคนเคยทำมาก่อนแน่นอน
ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมา นับเป็รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งสำหรับผู้หญิงคนนี้
1K
![Survival Games [เกมส์แห่งการเอาชีวิตรอด]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/d9a6e6a202ae3a31055bdd0d1b59afc7.webp)
