ลีดเดอร์สาว คาวสวาท

แสงแดดอบอุ่นของรุ่งอรุณยามเช้าส่องผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ของห้องผู้ป่วยพิเศษ โรงพยาบาลตำรวจ ทอแสงสีส้มทองละมุนละไมอาบไล้ไปทั่วทั้งห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูและเงียบสงบ บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความสันติและปลอดภัย แตกต่างจากฝันร้ายคาวกามารมณ์กลางพายุลมทะเลลึกอย่างสิ้นเชิง 'น้ำฟ้า' นอนพิงหมอนหนานุ่มหลายใบอยู่บนเตียงคนไข้ในชุดสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาล ใบหน้าสวยหวานสะคราญตาที่เคยซีดเผือดอิดโรยและทรุดโทรมยามกักขัง ยามนี้เริ่มมีโลหิตสาดสีฝาดบางเบาจับใบหน้าเนียนงามขึ้นมาบ้างตามลำดับ ทว่านัยน์ตาคู่สวยคู่เดิมที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงกลับแฝงประกายความเศร้าหมอง ว่างเปล่า และสั่นระริกสะท้อนความบอบช้ำลึกซึ้งกึ่งกลางก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

แม้จะรอดชีวิตกลับมาได้หลายวันแล้ว ทว่าบาดแผลทางจิตใจ (Trauma) กลับยังคงคอยตามหลอกหลอนน้ำฟ้าทุกลมหายใจเข้าออก ทุกครั้งที่มีเสียงเปิดประตูห้องพัก หรือมีฝันร้ายคืบคลานเข้ามายามหลับตา ร่างกายอวบอิ่มจะสะดุ้งตัวโยนสั่นระริกด้วยความระแวงภัยภัยพิบัติราคะร้ายระลอกใหม่ ร่องรอยสีแดงช้ำตามผิวเนื้อนุ่มรอบกายและทรวงอกแม้จะเริ่มจางลงตามกาลเวลา ทว่าความแสบร้อนระบมทางกายที่เคยโดนบุกเบียดสอดใส่จากกลุ่มลูกเรือชั่วและแขกริมหาดนับสิบยังคงเด่นชัดในความรู้สึกประหนึ่งตราบาปคาวน้ำอสุจิที่ตราตรึงฝังแน่นลึกจนเธอรู้สึกรังเกียจเนื้อตัวของตัวเองอย่างรุนแรง

ข้างเตียงนอนมี 'แม่ของน้ำฟ้า' มารดาสาวใหญ่ผู้เพียบพร้อมด้วยกิริยา นั่งเฝ้าดูแลทะนุถนอมประคองจับฝ่ามือบางสั่นเทาของลูกสาวเอาไว้แน่นหนาไม่ยอมห่างกายไปไหน สายตาของมารดาเปี่ยมล้นไปด้วยความรัก ความอบอุ่น และความปกป้องอย่างท่วมท้นมองจ้องลูกสาวด้วยหยาดน้ำตาคลอเบ้า สองชีวิตแม่ลูกต่างผ่านพ้นขอบเหวนรกโลกีย์ต่ำช้าและรอดพ้นฝันร้ายทารุณริมชายหาดเกาะลับมาด้วยกันอย่างปลอดภัย

“น้ำฟ้าลูกรักของแม่...” มารดากระซิบวาจาสุ้มเสียงหวานละมุน พลางยื่นฝ่ามืออุ่นลูบแก้มใสและแผ่นหลังมือบางของลูกสาวเบา ๆ “ยามนี้พวกเราปลอดภัยแล้วนะลูกรัก ไม่มีทรชนคนชั่วตัวใดจะสามารถก้าวเข้ามาทำร้ายทำลายศักดิ์ศรีเรือนร่างของหนูได้อีกต่อไปแล้ว หมอตรวจรายงานร่างกายบอกหนูเริ่มฟื้นตัวดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะคนดีของแม่”

น้ำฟ้าเบนสายตามองจ้องใบหน้ามารดา หยาดน้ำตาร้อนพรูหลั่งรินไหลอาบแนวม่านแก้มช้า ๆ เสียงหวานสะอื้นไห้แผ่ซ่านสะท้อนปมความอ่อนไหวในดวงจิตจนตัวสั่นระริก “คุณแม่คะ... น้ำฟ้ารู้สึกสกปรกเหลือเกินค่ะ... น้ำฟ้ารับสภาพเรือนร่างตัวเองที่โดนย่ำยีรุมทึ้งไม่ไหว... อนาคตวงการบันเทิงชีวิตดารานักแสดงของน้ำฟ้ามันพังทลายสิ้นไปแล้ว... น้ำฟ้าหลับตาลงทุกครั้งก็มีแต่ภาพพวกคนใช้และลูกเรืออัปลักษณ์บีบคั้นทิ่มแทงกามารมณ์สุมทรวงกึ่งกลางเกาะร้างริมหาด คอยหลอกหลอนน้ำฟ้าตลอดลมหายใจ... น้ำฟ้าจะสู้หน้าคนอื่นได้อย่างไรคะ...”

ดาราสาวสวยสวมกอดซุกใบหน้าเนียนร้องไห้โฮแนบอกมารดาตัวโยนสั่นสะท้าน บาดแผลจากล่วงละเมิดทารุณกรรมสะสมปมแน่นจนเกิดภาวะโรคซึมเศร้าและหวาดระแวงภัยสัมผัสร่างกายจากบุคคลอื่นอย่างรุนแรง มารดากระชับกอดลูกสาวแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความสงสารและรักสุดขั้วหัวใจ “น้ำฟ้าฟังแม่นะลูก... ร่างกายของหนูอาจจะบอบช้ำเพราะพวกชั่วร้ายเหล่านั้น แต่มันไม่ใช่ความผิดของหนูเลยลูก เกียรติและศักดิ์ศรีที่แท้จริงอยู่ในหัวใจของหนูต่างหาก สำหรับแม่แล้ว ชีวิตและลมหายใจของลูกมีค่าที่สุด ไม่มีสิ่งใดเทียบได้เลยนะลูกรัก แม่จะอยู่เคียงข้างหนูและผ่านพ้นมันไปด้วยกัน”

ก๊อก ก๊อก...

สุ้มเสียงเคาะประตูบานหนาดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกอย่างสุภาพ ผู้กองสราวุฒิ หรือผู้กองวุติ ก้าวเดินเท้าเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาไร้เครื่องแบบยุทธวิธีสวมใส่เพียงเสื้อโปโลสีขาวสะอาดตาและกางเกงสีกากีสบายตา แขนขวาที่เคยพันแผลสีขาวเริ่มขยับได้คล่องแคล่วดีขึ้นมากแล้ว แววตาคมกริบของนายตำรวจหนุ่มฉายแววอ่อนโยนละมุนละไมและห่วงใยสะท้อนความเคารพในเกียรติของสองสตรีเหยื่อเคราะห์ร้ายอย่างสูงสุด

“สวัสดีครับคุณแม่ คุณน้ำฟ้า...” วุติเอ่ยคำทักทายสุ้มเสียงนุ่มนวลอบอุ่น “ยามนี้สำนวนคดีความการทลายแก๊งลักพาตัวและค้าประเวณีบนเกาะลับเสร็จสิ้นราบคาบแล้วครับ ทรชนแก๊งลูกเรือประมงและไต้ก๋งสมพรถูกวิสามัญฆาตกรรมและโดนตัดสินขังคุกจำตารางเรียบร้อย หลักฐานคลิปเสียง วิดีโออัปยศ และยาเคมีชั่วช้าโดนตามยึดและทำลายทิ้งสิ้น ไม่หลงเหลือภัยข่มขู่ใด ๆ ค้างคาอีกแล้วครับ สื่อมวลชนและคนภายนอกจะไม่ได้รับรู้รายละเอียดเรื่องราวความเจ็บปวดของคุณน้ำฟ้าเลย คดีนี้ถูกรายงานเป็นคดีเรียกค่าไถ่ทั่วไปเพื่อปกป้องเกียรติยศชื่อเสียงของคุณน้ำฟ้าไว้เป็นความลับสูงสุดครับ”

คุณแม่น้ำฟ้ายกมือไหว้ขอบคุณตำรวจหนุ่มน้ำตาไหลพราก “คุณผู้กองวุติคะ... แม่และน้ำฟ้าไม่มีวันลืมพระคุณอันยิ่งใหญ่ของคุณผู้กองเลยค่ะที่ยอมหลั่งเลือดเอาชีวิตเข้าแลกช่วยเหลือพวกเราออกมาจากนรกกลางทะเล... ทว่า ยามนี้สภาพจิตใจของน้ำฟ้าย่ำแย่เหลือเกิน ข่าวลือ ข่าวฉาว และสายตาผู้คนรอบข้างบนแผ่นดินนี้มันคอยจ้องมองประหนึ่งเหยียบย่ำซ้ำเติมแผลอัปยศของเธอ...”

ผู้กองวุติพยักหน้าเข้าใจอย่างดิ่งลึกก้นบึ้งดวงใจ เขารู้ดีว่าบาดแผลจากเหยื่อคดีกามารมณ์ร้ายแรงระดับนี้นั้น การเยียวยาในสภาพแวดล้อมเดิม ๆ มีแต่จะยิ่งคอยขยี้แผลเก่าพังอนาคตไปตลอดชีวิต เขาจึงดำเนินการยื่นข้อเสนอประสานงานโครงการช่วยเหลือพิเศษเยียวยาเหยื่อความรุนแรงต่างประเทศที่เขาจัดเตรียมไว้

“เพื่อทางเลือกที่ดีที่สุดและอิสรภาพชีวิตใหม่ของคุณน้ำฟ้า...” วุติกล่าวอธิบายอย่างประณีตแผ่วเบา “ผมได้ดำเนินการติดต่อประสานงานกับหน่วยงานเยียวยาสากลและกระทรวงต่างประเทศ ดำเนินการยื่นเรื่องเอกสารผ่านทางส่งตัวคุณน้ำฟ้าและคุณแม่เดินทางย้ายที่พำนักไปพักฟื้นบำบัดฟื้นฟูสภาพร่างกายและดวงจิตในสถานพยาบาลเฉพาะทางที่ปลอดภัย สงบ อบอุ่น และปกปิดข้อมูลเป็นความลับสูงสุด ณ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ครับ ที่นั่นเต็มไปด้วยธรรมชาติ ทิวทัศน์ขุนเขาแอลป์ที่งดงาม ลำแสงแดดอบอุ่น และผู้คนที่จะไม่มีวันรู้จักภูมิหลังอดีตของคุณน้ำฟ้าเลย คุณน้ำฟ้าจะได้มีโอกาสเริ่มต้นเขียนประวัติศาสตร์ชีวิตหน้าใหม่ใต้ผืนฟ้ากว้างใหญ่ที่สว่างไสวบริสุทธิ์ครับ”

เมื่อได้รับฟังข้อเสนอแผนชีวิตใหม่จากปากนายตำรวจหนุ่มผู้มีพระคุณ น้ำฟ้ากางนัยน์ตาสวยที่ปรือปานน้ำตาฉ่ำสั่นมองประสานจ้องสู้สายตาของเขา ความซาบซึ้งและลำแสงแห่งความหวังใหม่พุ่งทะยานประกายจุดดวงไฟริบหรี่ในกึ่งกลางดวงจิตของดาราสาวสวยให้ฟื้นคืนชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างเป็นครั้งแรก “คุณผู้กองวุติคะ... น้ำฟ้ากราบขอบพระคุณจากก้นบึ้งดวงใจที่ช่วยเหลือชีวิตและเปิดทางเดินชีวิตใหม่ให้น้ำฟ้าค่ะ... น้ำฟ้าจะตั้งมั่นบำบัดจิตใจให้กลับมาเข้มแข็งแข็งแกร่งดังเดิมค่ะ...”

ระยะเวลาสัปดาห์ถัดมา ณ สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ บรรยากาศสลัวรำไรในช่วงสายเต็มไปด้วยความเงียบสงบเนื่องจากการอำนวยความสะดวกจากหน่วยปฏิบัติการพิเศษดูแลความปลอดภัยขั้นสูงสุดเพื่อไม่ให้สื่อมวลชนระแคะระคาย น้ำฟ้าในชุดกระโปรงตัวยาวสีครีมเรียบร้อย สวมหมวกปีกกว้างและแว่นตาดำบดบังใบหน้าเนียนละเอียด ก้าวเดินควงแขนแนบชิดติดกับมารดาสาวใหญ่เพื่อเตรียมตัวก้าวขึ้นเครื่องบินเดินทางมุ่งสู่ทิศทางยุโรป

ผู้กองวุติยืนกอดอกยืนส่งพยานและผู้เสียหายอยู่บริเวณช่องทางพิเศษ ใบหน้าคมเข้มส่งยิ้มบางเบาละมุนส่งความห่วงใยและกำลังใจให้เป็นประโยคสุดท้าย “เดินทางปลอดภัยนะคุณน้ำฟ้า คุณแม่... ดูแลรักษาสุขภาพร่างกายดวงจิตให้ดีที่สุดนะครับ ฟ้าหลังฝนโปรยปรายวันนี้นำพาแสงสว่างของจริงมาเยือนพวกคุณแล้วครับ”

น้ำฟ้าหยุดก้าวเท้าหันใบหน้าเนียนกลับมามองชำเลืองมองประสานสายตากับนายตำรวจหนุ่มดวงใจแกร่งเป็นครั้งสุดท้าย เธอเอื้อมมือถอดแว่นตาดำออกส่งยิ้มหวานจับใจที่เปี่ยมด้วยไอความหวังที่แท้จริงให้แก่เขา หยาดน้ำตาเม็ดสุดท้ายหลั่งไหลไหลอาบแก้มไม่ใช่จากความทุกข์ทรมานหรือความหวาดกลัวสะพรึงราคะต่ำช้าของทรชนอีกแล้ว ทว่ามันคือน้ำตาแห่งการปล่อยวางอดีตและความตื้นตันใจสูงสุดต่อคุณตำรวจดวงใจสัตย์จริง “ขอบคุณและลาก่อนค่ะ... คุณผู้กองวุติ... ฮึก... ขอให้คุณผู้กองปลอดภัยเช่นกันนะคะ...”

สองสรีระก้าวหันหลังเดินก้าวขึ้นเครื่องบินสู่กอดน่านฟ้ายุโรป ทิ้งฝันร้าย ฝันอัปยศ บ่วงนรกคาวอสุจิตัณหาราคะต่ำช้าของทรชนคนประมงและแขกริมหาดไว้เบื้องหลังชั่วนิรันดร์ใต้ท้องทะเลไทยกว้างไกล สลัดมลทินแปดเปื้อนราคีสิ้นสุด สัญญาณเครื่องบินขับเคลื่อนทะยานแหวกม่านเมฆขาวลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามผืนใหญ่สว่างไสวสะคราญตา ประหนึ่งสัญลักษณ์บทสรุปบทใหม่ของชีวิตน้ำฟ้านางเอกสาวงามที่ได้เริ่มต้นใหม่ในต่างแดนใต้แสงแดดอบอุ่นที่ไม่มีวันมืดมนอนธการเป็นครั้งที่สองในชีวิตของเธอตราบนานเท่านาน...