บ่วงรัก สายสัมพันธ์ซาตาน_End

        ชยามรนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟากึ่งเตียงนอน ที่อยู่ในห้องนั่งเล่น โดยเรียวเล็กก็ลูบท้องที่นูนขึ้นมาหน่อยๆ ของตัวเองขึ้นลงเบาๆ สายตากลมโตคู่สวยก็มองจับจ้องดูเด็กชายน้องตัล ที่ตอนนี้นั่งเล่นของเล่นเยอะแยะมากมาย ที่ผู้เป็นบิดาซื้อให้แล้วซื้อให้อีก จนจะเต็มบ้านอยู่แล้ว โดยมีพี่เลี้ยงนั่งเล่นและเฝ้าดูแลอยู่ไม่ห่าง

        ‘นี่เรากลายเป็นนางชยามร สรางค์บวร และน้องตัลก็เป็น เด็กชายสิทธิพัทธ์ สรางค์บวร ไปโดยปริยายแล้วสินะ’

        ชยามรพร่ำพูดอยู่ภายในใจ ความรู้สึกมันก็ดีอยู่หรอกที่เขาให้ความสำคัญกับเธอแล้วลูกอย่างนี่แล้ว แต่ภายในใจของเธอมันอยากได้มากกว่านั้น แต่เธอก็พยายามปลง และพยายามไม่คิดมาก เพราะสิ่งที่เขาทำให้นี่ ถือว่าเขาให้เธอกับลูกมากแล้ว แล้วจะยังไปเรียกร้องเอาอะไรมากมายจากเขาอีกกันล่ะ

        “เฮื่อออ!!!!!!......”

        ชยามรถอดถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ถึงจะเบา ก็ยังทำให้คนที่เดินผ่านประตูเข้าไปทันได้ยิน ซึ่งช่วงนี้เมธาสิทธิยอมรับกับตัวเองเลยว่า เขาใส่ใจและคอยดูแลชยามรเป็นพิเศษ เพราะเขารู้ว่าเธอจิตใจอ่อนไหว จึงไม่อยากให้มีอะไรมากระทบต่อจิตใจของเธอ แต่ก็นั่นแหละ พอมีอะไร ชยามรก็จะไม่ชอบพูดให้เขาฟัง จะเก็บไว้คิดมากอยู่เพียงคนเดียว ซึ่งเขาไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น

        “คุณเบื่อที่อยู่แต่ที่บ้านหรือเปล่ามร!!?? ช่วงนี้งานผมไม่ค่อยยุ่ง ถ้ายังไงเราไปเที่ยวพักผ่อนกันสักสองสามวันดีไหม??......”

        เมธาสิทธิเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ ยื่นมือใหญ่ไปทาบทับมือเรียวเล็กที่ทาบอยู่ที่หน้าท้องนูน เขาคิดว่าที่เธอถอนหายใจออกมา อาจจะเป็นเพราะเบื่อที่แต่ที่บ้าน เขาจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย และเอาใจคนกำลังท้องกำลังไส้ เผื่อว่าถ้าไปเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศ จิตใจเธออาจจะปลอดโปร่งโล่งสบายก็เป็นได้

        “ไปเที่ยวพักผ่อนก็ดีเหมือนกันค่ะ ว่าแต่ว่าจะไปที่ไหนหรือคะ??”

        ชยามรช้อนสายตามองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ก่อนจะยิ้มบางๆ ส่งให้เขา เพราะทุกวันนี้เขาทำตัวน่ารักมาก ไม่วางอำนาจ ไม่เอาแต่ใจเหมือนแต่ก่อน เธอจึงอยากจะยิ้มให้เขา และไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอมีอะไรในใจอยู่ตลอดเวลา ที่รู้ว่าเขาคิด เพราะเขาคอยถามเธอนั้นไง แต่เธอก็เอาแต่คอยปฏิเสธว่าไม่มีอะไร ไม่ได้คิดอะไร

        “อืม!!... มรอยากไปที่ไหนล่ะ?? หรือจะไปทะเลกันดี ผมมีบ้านพักตากอากาศอยู่ที่หัวหินน่ะ ไปที่นั่นไหม??”

        เมธาสิทธิทำท่าครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะหนึ่ง แล้วเอ่ยถาม พร้อมกับเสนอไปด้วยในคราวเดียวกัน เผื่อว่าหญิงสาวตัวเล็กที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่นี่จะเห็นด้วย เพราะเขารู้ว่าโดยส่วนตัวแล้ว เธอชอบเที่ยวทะเล และหากไปที่พักตากอากาศ เด็กชายน้องตัลก็จะมีพื้นที่วิ่งเล่นอย่างสนุกสนานด้วย

        “ก็ดีเหมือนกันคะ มรก็ไม่ได้ไปเที่ยวทะเลนานแล้วเหมือนกัน และน้องตัลก็ยังไม่เคยไปเที่ยวทะเลสักครั้งเลยด้วย”

        ชยามรไม่ต้องครุ่นคิดอะไรให้มากความ เธอเอ่ยปากเห็นด้วยกับข้อเสนอของเมธาสิทธิในทันที คือหากจะให้เธอคิดหาสถานที่เที่ยว เธอคงคิดไม่ออกหรอก และอีกอย่างหากเธอบอกว่าอยากจะไปเที่ยวที่นั่นที่นี่ เกิดเขาไม่อยากไป จะพานทำให้เที่ยวไม่สนุกกันเปล่าๆ

        “โอเค!! ถ้าอย่างงั้นเราไปเที่ยวพักผ่อนที่หัวหินกัน”

        เมธาสิทธิยิ้มบางๆ ออกมาเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาจากการมองสบตากับดวงตากลมโตคู่สวย ลงมามองที่หน้าท้องนูนหน่อยๆ ซึ่งสายตาที่เขามอง สื่อให้เห็นถึงความรักความห่วงใยล้นเปี่ยม ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีนะ ที่เขารักลูกๆ ของเขามากอย่างนี้

        “ป้อๆ เล่นๆ!!!!......”

        เสียงเด็กชายน้องตัลพูดขึ้นมา เมธาสิทธิและชยามรจึงหันไปมอง ก็เห็นเด็กชายน้องตัลเดินแกมวิ่ง ยิ้มร่า ถือรถถังของเล่นอยู่ในมือ พอเดินแกมวิ่งเข้ามาใกล้ๆ ก็ยื่นมาให้เมธาสิทธิ เพื่อที่จะให้เขาไปเล่นด้วยกัน

        “ให้พ่อไปเล่นด้วยเหรอลูก มาเลย... เราไปเล่นกันนะไอ้เสือของพ่อ”

        เมธาสิทธิยื่นมือใหญ่ไปรับรถถังของเล่น เขาก้มลงไปจุ๊บที่หน้าท้องนูนเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน เดินจับจูงร่างเล็กๆ ป้อมๆ ไปนั่งเล่นของเล่น ชยามรมองดูผู้ชายต่างวัย ที่ดูจะรักกัน เห็นอย่างนี้แล้ว เธอยังจะหวังเรื่องความรักของเธออยู่ทำไมกัน ในเมื่อเขารักลูกๆ ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ

๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖

ไปเที่ยวครั้งนี้จะมีเหตุอะไรเกิดขึ้นกันน่าาาาา..... มาติดตามกันในตอนต่อไปนะคะ............................... ^_^ ^_^ ^_^ ^_^