ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

....ลานประลองยุทธใหญ่แห่งเมืองกว่างโจวปูด้วยศิลา รอยแตกร้าวจากการประลองนับสิบปีซ้อนทับกันราวบาดแผลเก่า
วันนี้มันจะถูกจารึกด้วยเลือดใหม่

เด็กขอทานผู้หนึ่งยืนอยู่กลางลาน ลมพัดผ่าน ชายเสื้อขาด ๆ ของเขาสะบัดเบา ๆ เผยให้เห็นข้อมือผอมบาง แต่มั่นคงราวเหล็กกล้า

ชี่เฟิง

เขาไม่ยืนท่ากระบี่ ไม่ตั้งลมปราณ ไม่แม้แต่จะเผยพลัง เหมือนคนที่ไม่มีอะไรให้เสีย

ฝั่งตรงข้าม หลี่ต้วนอิง ก้าวออกมา กระบี่เหล็กดำในมือสะท้อนแสงอาทิตย์ ลมปราณพวยพุ่งออกจากฝ่าเท้า ทำให้ฝุ่นรอบตัวลอยขึ้นเป็นวง

"หึ! เสนียดข้าเหลือเกิน!"
หลี่ต้วนอิงเอ่ยเสียงเรียบ
“ไปซะ! ที่นี่ไม่ใช่ที่ของขอทาน!”

เสียงฆ้องเริ่มต้นดังขึ้น

ก้อง!

หลี่ต้วนอิงขยับก่อน หนึ่งก้าว ร่างหายไปจากตำแหน่งเดิม

ฉัวะ!

กระบี่ฟันจากด้านข้าง เร็ว รุนแรง และแม่นยำ เป็นกระบี่สายสังหารที่ไม่เปิดช่องว่างให้ตั้งตัว

แต่ชี่เฟิง… เอนตัวหลบ คมกระบี่เฉียดปลายผม เส้นผมขาดปลิวร่วง

ผู้ชมอ้าปากค้าง นี่ไม่ใช่การหลบแบบคนไร้ฝีมือ แต่เป็นการอ่านจังหวะล่วงหน้า

หลี่ต้วนอิงไม่หยุด กระบี่สองฟัน สามฟัน สี่ฟัน แต่ละฟันต่อเนื่องราวคลื่นซัด พื้นหินแตกร้าวเป็นเส้นยาว

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

ในที่สุด กระบี่ทั้งสองปะทะกันตรง ๆ เสียงโลหะกระแทกดังสะเทือนลาน ประกายไฟพุ่งกระจาย

แรงสะท้อนทำให้แขนชี่เฟิงถอยครึ่งก้าว หลี่ต้วนอิงยิ้มเย็น

“ฮ่าๆ มีแรงแค่นี้เองรึ?”

เขากดดันต่อ กระบี่ถาโถมเหมือนพายุ ผลักชี่เฟิงถอยทีละก้าว จนหลังเกือบชนขอบลาน

ผู้ชมเริ่มส่ายหน้า เด็กขอทานกำลังถูกบดขยี้ 

....เมื่อแรงต่างกัน ผู้ที่ตั้งรับ… มักเป็นฝ่ายแพ้...

หลี่ต้วนอิงฟันลงจากบนสู่ล่าง หวังปิดฉากในดาบเดียว

แต่...

ปึง!

ชี่เฟิงเหยียบพื้น ลมหินแตกกระจาย เขารับคมกระบี่ไว้ด้วยสันดาบ แรงกระแทกสะท้อนกลับอย่างรุนแรงผิดคาด

หลี่ต้วนอิงหน้าเปลี่ยนสี แขนชา จังหวะเสีย

และในเสี้ยววินาทีนั้น ชี่เฟิงสวนกลับ

ฟันหนึ่ง ฟันเดียว ตรง เสียบ ลึก ไม่สวย ไม่พลิ้ว แต่อำมหิต

หลี่ต้วนอิงเบี่ยงตัวหลบได้ทัน แต่แขนเสื้อขาดเป็นทางยาว เลือดซึม

เสียงฮือฮาดังขึ้น

ตั้งแต่วินาทีนั้น การต่อสู้เปลี่ยนไป ชี่เฟิงเริ่ม รุก เขาเร่งฝีเท้า กระบี่แทงต่ำ ฟันสูง เปลี่ยนจังหวะไม่เป็นแบบแผน ราวกับคนที่ไม่เคยเรียนกระบี่อย่างเป็นระบบ แต่เคยใช้กระบี่เอาชีวิตรอดใหห้ได้ตลอดไม่กี่วันที่ต้องมนฝึกกับอาจารย์มหาโหดไป๋เยว่หลิงนั่นเอง

เคร้ง! ฉัวะ! เคร้ง!

หลี่ต้วนอิงถูกบีบให้ถอย ฟันรับอย่างยากลำบาก เหงื่อเริ่มไหล ลมหายใจเริ่มขาดช่วง

...คนที่กลัวแพ้ จะเริ่มลังเลก่อนแพ้จริง...

หลี่ต้วนอิงกัดฟัน ลมหินรอบกายพวยพุ่ง เขาใช้วิชาลับของสำนัก กระบี่หมุนเป็นวง แรงลมฟาดออกไปเป็นคลื่น

ชี่เฟิงถูกแรงซัดกระเด็น ร่างกระแทกพื้น เลือดไหลจากมุมปาก

ผู้ชมร้องอุทาน คิดว่าจบแล้ว

หลี่ต้วนอิงยกกระบี่ขึ้น จะฟันซ้ำ แต่เขาเห็นรอยยิ้มของเด็กขอทานที่นอนอยู่กับพื้น

เขากระชากกระบี่ขึ้น ลมหินรอบกาย หายวับ แต่สิ่งที่แทนที่มัน…คือความเงียบๆ จนขนลุก

หลี่ต้วนอิงชะงัก สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้อง

แล้วชี่เฟิง ก็หายไปจากสายตา โผล่ด้านหลัง

ฉัวะ!

คมกระบี่ปาดเอ็นขา หลี่ต้วนอิงทรุดลงครึ่งหนึ่ง ยังไม่ทันร้อง สันกระบี่ฟาดใส่ต้นคอ

ปึง!

ร่างล้มคว่ำ ชี่เฟิงไม่ฆ่า เขาแทง แต่แทงเฉียดอวัยวะสำคัญ ให้เจ็บ ให้ทรมาน ให้จำ

ปลายกระบี่กดลงช้าๆ เลือดไหลเป็นสาย 
"นี่คือวิชากระบี่ขอทาน!"
เสียงเขาตะโกนลั่น 
"โลกนี้ไม่ให้อะไรแก่ข้าๆก็จะคว้ามันมาเอง!" 
เขาถอยหลัง เก็บกระบี่

ลานประลองเงียบงัน

ผู้ตัดสินประกาศชัยชนะ
แต่ไม่มีเสียงโห่ร้อง
มีเพียงความหวาดกลัว
คุณชายชุดขาวไป๋เยว่หลิงยกชามาจิบอย่างสบายอารมณื ในขณะที่เลี่ยหยางจ้องมองดูคนรัก 
หลิงหลิง เจ้าสอนอะไรแก่เขาเนี่ย!