สองภพ

        แสงสว่างเริ่มลดน้อยลง ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำจนใกล้ถึงขอบฟ้าที่มาบรรจบกับพื้นน้ำทะเลสีน้ำเงินเข้มนั่นแล้ว ทุ่งหญ้าสีเหลืองรอบตัวดูเข้มขึ้นด้วยแสงสีส้มที่ฉาบไล้ทุกยอดหญ้า เป็นการส่งสัญญาณเงียบๆ ว่าเวลาแห่งความสุขกำลังจะหมดลง  

        จ้าวจิ้งเทียนหันมองดวงอาทิตย์ที่ใกล้ลับฟ้า แล้วหันกลับมายิ้มให้กับลูกทั้งสอง จ้าวรั่วซีและไป๋หลงหลานรับรู้ได้ด้วยใจว่าถึงเวลาอำลาแล้ว

        “ซีซี พ่อกับแม่ขอให้ลูกและหลงหลาน...และหลาน เหลนของพ่อในอนาคต...” พ่อก็คือพ่ออารมณ์ดีคนเดิมที่อดแซวเธอกับ ‘ว่าที่สามี’ ของเธอไม่ได้  

        “...จงใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุข ได้ใช้พลังและความรู้สร้างสิ่งดีๆ ให้กับโลกใบโน้น พ่อกับแม่ ไม่ทันได้ดื่มน้ำชางานแต่งของลูก จึงขออวยพรตรงนี้ พ่อกับแม่ขอให้ชีวิตคู่ของลูกทั้งสอง มีแต่ความสุข รักกัน ดูแลกัน เป็นกำลังใจให้กัน ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างสงบสุข แข็งแรงและมั่นคง ส่วน ‘องค์ชาย’ ขอให้ท่านปกครองบ้านเมืองได้อย่างสงบสุข เปี่ยมไปด้วยคุณธรรม เป็นที่รักของผสกนิกรทุกคนนะ”

        ไป๋หลงหลานหันไปรินน้ำชาจากโต๊ะสองถ้วย แล้วจับมือหญิงสาวให้นั่งคุกเข่าลง ก่อนจะเอ่ย

        “แม้ยังไม่มีพิธีที่เหมาะสม แต่วันนี้ หลงหลานและซีซี ขอถือโอกาสที่สวรรค์ประทานให้เราสี่คนได้พบกัน ยกน้ำชาคารวะท่านพ่อและท่านแม่ และขอพวกท่านไม่ต้องห่วง พิธีที่เหมาะสมสำหรับพระชายาคนเดียวของหลงหลานจะต้องจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ”

        พ่อกับแม่ของเธอถึงกับน้ำตาไหล ไม่คิดว่าไป๋หลงหลานจะคิดได้ การกระทำของเขาให้ความเคารพพวกเขาอย่างสูงสุด แต่ที่สำคัญไปกว่านั้นคือเขาแสดงความรักทางอ้อมต่อหญิงสาว ให้เธอได้ยกน้ำชาให้กับพ่อแม่ตามประเพณี

        “ขอบใจมากนะ” พ่อกับแม่กล่าวพร้อมรับถ้วยน้ำชาไปดื่มจนหมด 

        แสงสีส้มอ่อนแสงลงเรื่อยๆ ความสว่างของกลางวันก็เริ่มเลือนหายไป เพื่อปลดปล่อยความมืดให้เริ่มปกคลุม เป็นสัญญาณการอำลาสุดท้าย พ่อกับแม่กอดหญิงสาวอีกครั้ง พร้อมอวยชัยให้พร เมื่อคลายอ้อมกอด พ่อจับมือเธอไปวางไว้ในมือของไป๋หลงหลาน พร้อมพูดสั้นๆ 

        “พ่อ...ฝากซีซีด้วยนะ” ผู้ชายสองคนให้คำมั่นต่อกันด้วยสายตาโดยไม่จำเป็นต้องพูดออกมา เพียงชั่วครู่พ่อก็ยิ้มให้เขาเป็นการรับรู้คำมั่นสัญญานั้น

        เมื่อเวลาอำลาจริงๆ มาถึง จ้าวรั่วซีก็อดที่จะปล่อยน้ำตาไหล รู้สึกถึงความอาลัย อาวรณ์ ไม่ได้ ไป๋หลงหลานโอบกระชับหญิงสาวเพื่อส่งต่อพลังและกำลังใจ พร้อมใช้มือลูบศีรษะเธอที่ใช้ไหล่กว้างของเขาเป็นที่พึ่งพิง ขณะที่มองพ่อกับแม่ยืนยิ้ม และโบกมือให้อยู่ที่หน้าบ้านขาวหลังคาแดงหลังน้อย ที่ค่อยๆ เลื่อนห่างออกไปไกลสุดตา จนภาพที่เห็นกลับเป็นเหมือนภาพวาดในกรอบรูปดังที่มันเคยเป็น...

ไป๋หลงหลานยังยืนโอบไหล่หญิงสาวอยู่ที่เดิม หากบรรยากาศรอบตัวกลับแปรเปลี่ยนรวดเร็ว กลายเป็นหมอกควันขาว หมุนวนรอบกาย เพียงครู่เดียวก่อนจะค่อยจาง และเลือนหายไป ภาพด้านหน้าก็คือภาพเดิม แต่อยู่ในกรอบรูปที่แขวนบนฝาผนังห้องนอน ในคอนโดของจ้าวรั่วซี 

“ที่นี่คือที่ใดกัน” ชายหนุ่มหันมองซ้าย-ขวาด้วยความฉงน ปนความตกใจ เพราะสภาพรอบตัวช่างแปลก แตกต่าง เครื่องเรือนแบบนี้ เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน

“เรากลับมาที่ห้องนอนในโลกของหม่อมฉันเพคะ”

“เป็นไปได้อย่างไร แล้วทำไมเราถึงมาที่นี่ได้ ทำไมข้าถึงมากับเจ้าได้”

“หม่อมฉันก็ไม่ทราบเพคะ...” จ้าวรั่วซีผละออกจากอ้อมแขนของชายหนุ่ม แล้วเดินไปที่ชั้นหนังสือด้านข้างรูปภาพนั้น ที่มีภาพถ่ายคู่ของพ่อและแม่ แจกันดอกไม้ และขวดกระเบื้องเล็กๆ มีฝาปิดสองขวดวางบนชั้น แล้วยืนนิ่งมองภาพนั้นจนชายหนุ่มขยับตามมายืนอยู่ด้านหลัง

“อัฐิของพ่อกับแม่เพคะ” หญิงสาวชี้ไปที่ขวดเล็กสองขวดนั้น โดยที่สายตายังคงจับจ้องที่ภาพนั้น 

        ไป๋หลงหลานจึงก้มศีรษะลงคำนับ เมื่อเงยหน้าเขาหันมองใบหน้าของนาง...ดวงตากลมโตฉายแววอาลัยอาวรณ์ จนเขาเริ่มไม่แน่ใจ

“เจ้า...ตัดสินใจแน่แล้วใช่หรือไม่...เจ้าจะ...ไม่เสียใจ?” ดวงตาที่ลุ่มลึกฉายแววไม่มั่นใจ ...หากนางต้องการไปอยู่กับข้า แล้วเหตุใดเราถึงกลับมาที่โลกของนางอีก...

“ไม่เสียใจเพคะ ในโลกนี้...นอกจากคุณอาทั้งสองที่หม่อมฉันเคยเล่าให้ฟัง หม่อมฉันไม่มีใครที่ผูกพันอีกแล้วเพคะ แม้แต่ที่นี่ ก็มิใช่บ้านของหม่อมฉัน เป็นเพียงบ้านเช่าเท่านั้นเพคะ”

“เช่นนั้น...ทำไม...” เขายังไม่เข้าใจ ...มาแล้วจะกลับไปได้อย่างไร?

        หญิงสาวหันหน้ากลับมาหาเขา มองเลยไปด้านหลัง  ก่อนจะชี้นิ้วไปทางเตียงนอน

ไป๋หลงหลานหันหลังกลับไปในทิศที่หญิงสาวชี้นำไป แล้วก็ต้องตกใจที่เห็นร่างอีกร่างของหญิงสาวนอนหลับไหลอยู่บนเตียง เขาหันมองสลับไปมาระหว่างสองร่าง ร่างหนึ่งคือ ‘พระสนมจ้าวรั่วซี’ ของเขา กับอีกร่างบนเตียงที่เหมือนหญิงสาวทุกอย่าง ต่างกันแค่การแต่งกายเท่านั้น

        “คงเป็นครั้งสุดท้ายที่สวรรค์เปิดโอกาสให้หม่อมฉันได้มาอำลากระมังเพคะ” 

        และพร้อมกับคำพูดประโยคนั้น ร่างจ้าวรั่วซีที่อยู่บนเตียง ค่อยๆ โปร่งใสขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของอากาศที่มองไม่เห็น!

หญิงสาวเอนร่างเข้าสู่อกแกร่งที่โอบแขนรับเธอเอาไว้ในอ้อมกอดด้วยความนุ่มนวล ราวกับกลัวเธอจะแตกสลายไป

        “ไม่มีจ้าวรั่วซีที่โลกนี้อีกแล้วเพคะ”

***

        จ้าวรั่วซี ลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง เธอยังอยู่ในอ้อมแขนของไป๋หลงหลาน ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะหินใต้แสงจันทร์ หน้าเรือนชู่ซิน ที่เดิมก่อนจะหลับ...ฝันไป ...ใช่ฝันหรือไม่นะ... 

        ชายหนุ่มรู้สึกตัวมาก่อนหน้าเธอแล้ว แต่ยังฝืนตัวรอให้เธอตื่นขึ้นเอง เมื่อเธอขยับตัว และคลายมือที่กำเอาไว้ออก ทั้งสองจึงเห็นว่าป้ายหยกขาวบัดนี้ แตกออกเป็นสองส่วนแล้ว...เธอตัดขาดจากโลกปัจจุบันของเธออย่างถาวรแล้ว 

        น้ำตาของหญิงสาวไหลหยดลงบนป้ายหยกที่แตกนั้น อดใจหายไม่ได้ ถึงแม้เธอตัดสินใจกลับมาอยู่กับเขาที่นี่ แต่การตัดขาดจากโลกใบเดิมที่เธอคุ้นชิน ‘อย่างถาวร’ กลับมาสู่โลกในอดีตที่เธอยังต้องทำความเข้าใจและเรียนรู้การดำรงอยู่อีกหลายอย่าง ประกอบกับการไร้ญาติขาดมิตร มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่เป็นที่พึ่งพิง ก็อดกลัวและกังวลใจไม่ได้

        ไป๋หลงหลานเข้าใจความรู้สึกของเธอในทันที เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงปลอบโยน

        “ซีซี...จงอย่ากลัว อย่ากังวล เจ้ามีข้าอยู่เคียงข้างเสมอ เจ้าจะปลอดภัย ‘เรา’...จะจับมือกันไปจนวันสุดท้ายของชีวิต ข้าดีใจมากที่เจ้าเลือกอยู่ที่นี่...กับข้า สัญญาที่ให้ไว้กับเจ้า กับท่านพ่อท่านแม่ จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง” ชายหนุ่มใช้มือที่โอบกอด เลื่อนมาลูบศีรษะหญิงสาว เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นให้ “ต่อไปนี้ ครอบครัวของข้าจะเป็นครอบครัวของเจ้า เจ้าจะมีพ่อ..” เขาหัวเราะเบาๆ ด้วยนึกถึงภาพฮ่องเต้ยามรบเร้าให้เขารีบอภิเษกหญิงสาวเป็นชายา เพราะถูกชะตาว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้มาก และก็อยากจะอุ้มหลานเร็วๆ “...พ่อที่อาจจะยิ่งใหญ่ไปสักนิด แต่จริงๆ เมื่อถอดมงกฎฮ่องเต้แล้ว ก็ไม่ต่างจากท่านพ่อของเจ้าเลย เจ้าจะมีน้องชายอีกหนึ่งคน แล้วเราจะสร้างครอบครัวของเราเอง ข้ารู้ว่าเจ้ากลัวเพราะไม่เคยใช้ชีวิตจริงจัง ‘ที่นี่’ แต่...อย่ากลัว เราสองคนจะเรียนรู้ชีวิตไปด้วยกัน ช่วยกันสร้างสิ่งดีๆ ให้กับโลกนี้อย่างที่ท่านพ่อของเจ้าฝากฝังเอาไว้”

        ด้วยคำพูด และกำลังใจที่ส่งผ่าน ทำให้หญิงสาวคลายกังวล รู้สึกพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับชีวิตที่นี่อย่างจริงจัง เธอจึงเงยหน้าแล้วยิ้มให้กับเขา 

        ดวงตากลมหวานสบกับดวงตาเข้มและลุ่มลึกดั่งจักรวาลที่กว้างใหญ่ เพียงชั่วครู่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้มลงประทับริมฝีปาก ปิดรอยยิ้มนั้นด้วยความอ่อนหวาน 

        เมื่อเขาปล่อยริมฝีปากหญิงสาวให้เป็นอิสระ เธอเหมือนเห็นจักรวาลในดวงตาเข้มนั้นมีดวงดาวระยิบ ระยับ ก่อนที่เขาจะเอ่ยใกล้ๆ ริมฝีปากหญิงสาว เบาๆ 

        “เรา...ยกน้ำชาให้ท่านพ่อท่านแม่แล้ว เช่นนั้น คืนนี้...ข้าไม่ส่งเจ้ากลับไปที่ห้องของเจ้าแล้วนะ” 

        ดวงตาหวานงุนงงในความหมายนั้นอยู่เพียงครู่ ก่อนจะเบิกกว้างขึ้น แต่ยังไม่ทันกล่าวสิ่งใด ร่างของเธอก็ถูกเขาอุ้มขึ้นจากม้านั่ง พร้อมริมฝีปากอุ่นนั้นก็ก้มลงมอบจูบแสนหวานให้กับเธออีกครั้ง หากครั้งนี้มันเต็มไปด้วยเสน่หาที่ชวนให้หญิงสาวหลงใหล เคลิบเคลิ้ม จนเธอต้องหลับตาลง แล้วปล่อยให้ความรู้สึกไหลไปตามเส้นทางที่เขากำลังค่อยๆ พาเธอไป...สู่ดินแดนใหม่ที่เธอกับเขาจะเริ่มต้นสร้างมันไปด้วยกัน

-----------------------------------------

งุ้ย...งุงิ ... เค้าสมหวังกันแล้ว.... แต่ยังไม่จบ!!!!!  เหลือบทส่งท้ายเก็บเรื่องราวอีกตอนนะคะรี้ดที่รัก แต่ใครอยากไปฟินต่อ...ตามไปเจอกันใน e-book น้า 3 ตอนพิเศษ ไปงุงิกันต่อ 555. 
อำนวยความสะดวกให้จ้า >> bit.ly/สองภพ (ลิงก์นี้ ผู้เขียนจะได้ค่าน้ำชา กาแฟ นิดหน่อยด้วยนะคะ กราบแทบอกค่ะ)