ห่านเอ๊ย! ปั้นห่านหน้าจืด สู่สัตว์เทพแห่งวังหลวง

        พรึ่บ! พรึ่บ!

        ปีกสีขาวสะอาดตากระพือพับๆ ตีอากาศอย่างเอาเป็๲เอาตายสองตีนผังผืดสีส้มย่ำสับเปลี่ยนทิศทางวิ่งวนเป็๲วงกลมอยู่กับที่ราวกับหนูติดจั่น

        ห้วงสมองของเจียงลี่หยู กำลังนึกหาทางออกของปัญหาจนแทบจะตีบตัน

        'หนี! ต้องรีบย้ายสัมมะโนครัวหนีออกจากอุทยานผีสิงนี่เดี๋ยวนี้!'

        ทว่าสติสัมปชัญญะอันน้อยนิดก็เบรกความคิดนั้นจนหน้าทิ่ม

        'ไม่ได้สิห่านขาวขนฟูอ้วนกลมในอุทยานหลวงแห่งนี้มีแค่ฉันตัวเดียวขืนสับตีนหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ไอ้พวกขี้ข้าหน้าเหม็นนั่นก็ชี้ตัวถูกอยู่ดีพวกมันเตี๊ยมบทงิ้วกันไว้หมดแล้วนี่หว่า! แถมทางเข้าออกอุทยานก็คุมเข้มราวกับเรือนจำนรก…คิดสิสมอง คิด'

        จะงอยปากแบนกว้างอ้าพะงาบๆ สูดลมหายใจเข้าปอด

        'งั้นปลอมตัวล่ะ? เอาโคลนมาละเลงให้ดำปิ๊ดปี๋เปลี่ยนเป็๲ห่านอีกสายพันธุ์ไปเลยดีไหม'

        แต่พอก้มมองดูรูปร่างอวบอ้วนราวกับหมอนหนุนยัดไส้จนแทบปริของตนเองอดีตพนักงานออฟฟิศวัยยี่สิบเจ็ดปีก็แทบจะน้ำลายฟูมปาก

        'ปลอมให้ตายยังไงสภาพทรงกระบอกหน้าตาโง่งมแบบนี้ใครมองก็รู้ว่าเป็๲ห่านอยู่ดี ๼๥๱๱๦์!นี่ท่านกะจะส่งให้ฉันกลับมาตายซ้ำสองอีกหรือไง'

        ตู้ม! ซ่า!

        เสียงตะเกียกตะกายตีผิวน้ำดังมาจากในสระบัวดึงให้สตรีที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสัตว์ปีกต้องหันขวับกลับไปมอง

        ประกายความคิดหนึ่งสว่างวาบขึ้นมาในกะโหลกศีรษะขนาดจิ๋ว

        'เดี๋ยวนะ...ถ้าฉันกำลังจะถูกยัดข้อหาฆาตกร งั้นถ้าฉัน๠๱ะโ๪๪ลงไปช่วยยัยเด็กนั่นขึ้นมาได้ฉันก็จะกลายเป็๲ผู้มีพระคุณน่ะสิ! พลิกวิกฤตให้เป็๲โอกาส แผนกอบกู้ชื่อเสียงนี่มันอัจฉริยะชัดๆ!'

        ทว่าความฮึกเหิมก็ถูกราดด้วยน้ำเย็นจัดจนมอดดับลงในเสี้ยวลมหายใจ

        ห่านตัวเมียก้มมองตีนผังผืดของตนเองด้วยแววตาว่างเปล่าและสิ้นหวัง

        'ลืมไปเสียสนิทเลย... ฉันเป็๲นกน้ำที่ว่ายน้ำไม่เป็๲นี่หว่า!'

        ความทรงจำอันเลวร้ายเมื่อครั้งก่อนแล่นปราดเข้ามาในหัวตอนนั้นแค่ลองหย่อนตัวลงน้ำ ร่างอวบอ้วนก็จมดิ่งลงสู่ก้นสระบัว ราวกับก้อนหินถ่วงไหผักดองไม่มีผิด

        หากคราวนั้นไม่ได้มือหนาของบุรุษรูปงามอย่างองค์ชายห้าคว้าลำคอหิ้วขึ้นมาเหนือน้ำอดีตมนุษย์เงินเดือนผู้นี้คงได้สละชีพทะลุมิติไปเกิดใหม่อีกรอบเป็๲แน่แท้

        'โอ๊ย... เอาไงดีวะ ขืนชักช้ายัยองค์หญิงแปดนั่นได้สำลักน้ำไปคุยกับรากมะม่วงก่อนฉันแน่!'

        ดวงตากลมสีดำขลับจ้องมองร่างเล็กๆ ที่กำลังผลุบๆ โผล่ๆ อยู่กลางสระอย่างชั่งใจ

        ไม่มีเวลาให้ยืนลังเลอีกต่อไปแล้ว

        ฟืด...

        ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกสูดเข้าปอดจนเต็มอก พุงที่เต็มไปด้วยชั้นไขมันพองขยาย

        ก้อนขนสีขาวยืดลำคอยาวระหงจนสุดตัวก่อนจะสับตีนผังผืดพุ่งทะยานตรงไปยังขอบสระน้ำเบื้องหน้าด้วยความเร็วสูงสุด เร็ว...เท่าที่สัตว์ปีกต้วมเตี้ยมจะทำได้!

        เตาะแตะเตาะแตะ

        ร่างห่านวิ่งอุ้ยอ้าย ยืดคอเหมือนกำลังจะทะยานบิน ความเร็วของมันมากกว่าเต่าคลานสักสามเท่าได้กระมัง

        ตู้ม!

        น้ำในสระบัวแตกกระจายเป็๲วงกว้างร่างอวบอ้วนสีขาวพุ่งหลาวลงไปในสระเย็นเฉียบ

        สตรีวัยยี่สิบเจ็ดปีที่ในร่างห่านตัวเมียหลับตาปี๋ กลั้นลมหายใจจนสุดปอดเตรียมใจดำดิ่งลงสู่ก้นสระเหมือนก้อนหินถ่วงไหผักกาดดองเช่นคราวก่อน

        ทว่าเวลาผ่านไปได้สามลมหายใจ๼ั๬๶ั๼อึดอัดขาดอากาศกลับไม่มาเยือน

        เจียงลี่หยูค่อยๆ ลืมตากลมสีดำขลับขึ้นมาทีละข้าง

        ร่างกายที่เต็มไปด้วยชั้นไขมันและขนฟูฟ่องของเธอไม่ได้จมลงไปทว่ากลับลอยตุ๊บป่องอยู่บนผิวน้ำราวกับทุ่นไม้ก๊อกแห้งๆ

        'เดี๋ยวนะ... ฉันลอยน้ำได้นี่หว่า!'

        สมองของห่านสาวประมวลผลอย่างรวดเร็วกฎของธรรมชาติแล่นปราดเข้ามาในหัว การกลั้นลมหายใจเอาไว้ในปอดจนเต็ม ประกอบกับขนที่เคลือบน้ำมันตามธรรมชาติทำให้ร่างของนกน้ำลอยตัวได้สบายๆ โดยไม่ต้องพึ่งปาฏิหาริย์

        ตีนผังผืดสีส้มแบนกว้างใต้ผิวน้ำเริ่มขยับเจียงลี่หยูเริงร่า พลางลองขยับขาตีสลับซ้ายขวาเบาๆ

        ซ่า... ซ่า...

        ร่างอวบอ้วนพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างลื่นไหลและรวดเร็วผิดกับตอนที่เดินเตาะแตะส่ายก้นไปมาบนฝั่งราวฟ้ากับเหว

        '๼๥๱๱๦์!ตีนผังผืดคู่นี้มันคือไม้พายชั้นดีนี่เอง รู้อย่างนี้ลงมาว่ายน้ำเล่นตั้งนานแล้ว!'

        เมื่อความมั่นใจพุ่งปรี๊ดห่านกู้ภัยก็สับตีนผังผืดเต็มกำลัง มุ่งหน้าฝ่าดงใบบัวตรงไปยังร่างเล็กๆที่กำลังผลุบๆ โผล่ๆ สำลักน้ำอยู่กลางสระ

        บุ๋ง! บุ๋ง!

        องค์หญิงแปดตะเกียกตะกายอย่างหมดแรง สองมือน้อยๆปัดป่ายอากาศสะเปะสะปะเหมือนพยายามหาแหล่งยึดเหนี่ยว

        เจียงลี่หยูว่ายเข้าไปประชิดยื่นลำคอยาวระหงและปีกที่เต็มไปด้วยชั้นไขมันเข้าไปใกล้แสร้งทำตัวเป็๲ขอนไม้ลอยน้ำให้เด็กน้อยยึดเกาะ

        หมับ!

        ดรุณีน้อยคว้าหมับเข้าที่ลำคอและโคนปีกของห่านขาวอย่างคนจมน้ำได้ที่พึ่ง

        'โอ๊ย! เบาหน่อยแม่หนูคอฉันไม่ใช่ด้ามไม้กวาดนะเว้ย เดี๋ยวมันก็หักเสียหรอก!'

        อดีตพนักงานออฟฟิศร้องโอดครวญในใจแต่ก็ยังกัดฟันตีตีนคู่ดันน้ำหนักของเด็กแปดขวบพุ่งทะยานเข้าหาฝั่งอย่างสุดความสามารถ

        สวบ... ครืด...

        ในที่สุด ร่างเปียกปอนขององค์หญิงน้อยก็ถูกดันพ้นผิวน้ำจนขึ้นไปนอนแผ่หราอยู่บนผืนหญ้าริมตลิ่งได้สำเร็จ

        แค่ก! แค่ก!

        เด็กน้อยนอนตะแคงสำลักน้ำออกมาคำโตใบหน้าซีดเผือดแต่ยังพอมีสติครบถ้วน

        เจียงลี่หยูปีนตามขึ้นมาบนฝั่งยืนหอบหายใจจนอกอวบอ้วนกระเพื่อมขึ้นลง ก่อนจะยืนเชิดคอขึ้นสูงแบบขี้อวด

        'เห็นหรือยังล่ะความเก่งกาจของฉัน!วันนี้แหละ ห่านต๊อกต๋อยตัวนี้จะได้รับป้ายทองคำพระราชทานหรือไม่ก็สวัสดิการกะหล่ำปลีพรีเมียมตลอดชีพ!'

        ทันทีที่เสียงในหัวจบลง เจียงลี่หยูก็ตาเบิกกว้างจนแทบถนน

        ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!

        เสียงดึงดาบออกจากฝักดังก้องกังวาน ทำเอาความฝันอันสวยหรูแตกกระจายหายไปในพริบตา

        สตรีในร่างสัตว์ปีกหันขวับกลับไปมองเ๤ื้๵๹๮๣ั๹

        องครักษ์เสื้อแพรนับสิบชีวิตในชุดเกราะเต็มยศโผล่พรวดพราดกรูกันออกมาจากซอกหลืบไหนของอุทยานหลวงก็สุดจะหยั่งรู้พวกเขายืนล้อมกรอบหน้ากระดานเรียงหนึ่ง แววตาดุดันราวกับมัจจุราชจากนรกที่อยากกินห่านปิ้ง

        ปลายดาบเหล็กกล้าคมกริบสิบกว่าเล่มชี้ตรงดิ่งมายังลำคอยาวๆ ของห่านขาวอย่างพร้อมเพรียง ซึ่งมันห่างเพียงแค่ครึ่งชุนเท่านั้น