เื่...คลั่งรักเมียแต่ง
คำโปรย
เมื่อเขาและเธอต้องมาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกันในฐานะสามีภรรยาเขาเป็คนพูดน้อยแถมยังดุ จึงทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและน้อยใจอยู่บ่อยๆ
แนะนำตัวละคร
ภูวดล หรือ คุณภูมิ อายุ 32 ปี
เ้าของสวนองุ่นขนาดใหญ่ เขาหล่อ ทำงานเก่ง พูดน้อย ดุ ชอบทำหน้าเข้ม จนเธอรู้สึกอึดอัด
รัตติกาล หรือ เ้าขา อายุ 23 ปี
ลูกสาวร้านอาหารแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด เธอสวย แต่งตัวแซ่บ ขี้น้อยใจชอบคิดเองเออเอง เพราะความอกหักจึงทำให้เธอเลือกที่จะประชด ตกลงรับคำแต่งงานกับใครที่ไหนก็ไม่รู้จักที่ผู้ใหญ่หาให้
@@@@@@
โรมานซ์ ฟีลกู๊ดเหมือนเดิม ไม่นอกกาย ไม่นอกใจแต่เื่นี้พระเอกดุหน่อยนะคะโปรดทำใจก่อนอ่าน (แนวบ้านนอก)
ตอนที่ 1 รับปาก
@จังหวัดเชียงราย
บ้านหลังใหญ่บนเนินเขาที่ใครๆต่างรู้จักกันเป็อย่างดี นั่นก็คือบ้านแม่พรทุกคนในจังหวัดนี้ไม่มีใครไม่รู้จักท่าน คนงานส่วนมากมักจะเรียกท่านติดปากว่าแม่พรส่วนคนอื่นๆ ก็เรียกป้าเรียกน้าแล้วแต่สะดวก
ท่านเป็ผู้ใหญ่ใจดีมีลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวหนึ่งคน ลูกชายเป็คนโตยังไม่มีเมีย ส่วนลูกสาวมีสามีแล้วท่านเป็เ้าของสวนอ้อย สวนยาง และยังเป็เ้าของแผงตลาดสดขนาดใหญ่ในตัวเมืองอีกด้วย
“ตาภูมิ...” ภูวดลลูกชายคนโตของบ้านก้าวขาเดินเข้ามาในบ้านแม่ยังไม่ทันไรเสียงแม่ก็เรียกดังมาแต่ไกล
“ครับ” ภูวดลมีบ้านอยู่ต่างหาก เขาปลูกบ้านอยู่ในสวนองุ่นซึ่งก็อยู่ไม่ได้ไกลจากบ้านแม่พรมากนัก ระยะทางประมาณสามกิโลขับรถแป๊บเดียวก็ถึง
“อายุก็ไม่น้อยแล้ว เมื่อไหร่จะมีเมียสักทีล่ะ”เป็คำถามยอดฮิตไปไหนมาไหนคนก็ชอบถามคำถามนี้กับเขา...น่ารำคาญสิ้นดี!
“ยังไม่สะดวกครับ” ตอบแบบขอไปที แล้วเลือกที่จะเดินหนี
“ดูมันตอบเข้า...นี่แม่นะ! คิดว่าเป็เพื่อนเล่นหรือยังไง” โดนดุจนได้!
“โธ่แม่ครับ ถ้าแม่อยากให้ผมมีเมียมากนัก แม่ไปหามาเลยครับขอตัวก่อนนะพอดีผมมีธุระ” ที่จริงก็ไม่ได้มีธุระที่ไหนแต่เลือกที่จะเดินออกไปทั้งๆที่เพิ่งมาถึง
“ดูมันๆ เป็คนแบบนี้ถึงไม่มีใครเอา” เสียงแม่พรด่าไล่หลังตามไปเสียงดังมีหรือเขาจะไม่ได้ยิน
“เอาน่าแม่...อย่างหงุดหงิดน่า เดี๋ยวความดันขึ้นนะจ๊ะ” กลิ่นลูกสาวคนเล็กอยู่บ้านหลังเดียวกับแม่ ช่วยพูดให้แม่ใจเย็นๆ
“เมื่อกี้พี่แกบอกว่าให้แม่หาเมียให้มันได้ใช่มั้ย”แววตาของแม่พรเริ่มมีความหวัง
“ขนาดแม่ยังไม่รู้เลยใช่มั้ย ว่าจะไปหาผู้หญิงที่ไหนมาให้พี่ภูมิ”ซึ่งกลิ่นเองก็ยังมองไม่ออกเหมือนกัน ว่าผู้หญิงที่ไหนจะมาชอบคนบ้างานอย่างพี่ภูมิได้ไม่ได้บ้างานอย่างเดียว ผู้หญิงสักคนก็ไม่เคยมอง
“ใครบอก...ถ้าหาได้แล้วมันไม่ยอมแต่งล่ะน่าดู”แม่พรเป็ผู้หญิงเก่งที่ค่อนข้างกว้างขวาง ท่านรู้จักคนเยอะ ทั้งจังหวัดนี้จะไม่มีผู้หญิงสักคนที่เหมาะสมกับลูกชายของท่านเลยก็ให้มันรู้ไป!
“อ้าว...แล้วแม่จะไปไหนจ๊ะนั่น”
“จะไปเก็บค่าเช่าแผงที่ตลาดสักหน่อย”
“ให้พี่เปลวขับรถไปให้เอามั้ยจ๊ะ” เปลวคือสามีของกลิ่นลูกเขยของแม่พรนั่นเอง
“ไม่ต้องๆ แม่ไปเองได้ อยากได้อะไรหรือเปล่าล่ะ”บ้านของท่านอยู่ในหมู่บ้านชนบทที่ล้อมรอบไปด้วยูเาต้นไม้มีความอุดมสมบูรณ์เป็ธรรมชาติสุดๆ ส่วนแผงตลาดอยู่ในเมืองโน่นใช้เวลาเดินทางนานพอสมควร ระยะทางประมาณสามสิบกิโลเห็นจะได้
“ไม่จ่ะ”
“เย็นๆโน่นแหละแม่ถึงจะกลับ” เก็บค่าเช่าแผงที่ตลาดเสร็จ ก็ว่าจะไปดูต้นอ้อยในสวนสักหน่อยน่าจะใกล้ตัดได้แล้ว
@ตลาดสด
#รัตติกาล หรือ เ้าขา
ฉันชื่อเ้าขาบ้านอยู่ในตัวจังหวัดที่บ้านเปิดร้านขายอาหารตามสั่ง มีพ่อกับแม่พี่ชายและพี่สะใภ้ช่วยกันทำเป็ธุรกิจครอบครัว ส่วนฉันเพิ่งจะเรียนจบ เอาจริงๆก็จบมาเกือบปีแล้วแหละ มีแฟนเป็ลูกเ้าของร้านขายหมูในตลาดแต่ตอนนี้เลิกกันแล้ว
เหตุผลที่ฉันตัดสินใจเลิกก็คือความเ้าชู้และมักมากของมัน เราคบกันมาสองปี มันพยายามจะขอฉันมีอะไรด้วยมาตลอดแต่ฉันไม่ให้ ฉันบอกกับมันว่าถ้าอยากได้ก็ให้แม่มาขอแต่งงานกันเมื่อไหร่ฉันจะยอมเป็ของมันทันที แต่มันก็ไม่เห็นมาสักที สุดท้ายมันก็แอบไปกินกับลูกแม่ค้าขายผักในตลาดฉันก็เลยเลิกแต่ก็เพิ่งจะเลิกกัน ตอนนี้ยังรู้สึกเซ็งๆอยู่เลย
วันนี้แม่ชวนฉันออกมาซื้อของที่ตลาดหวังว่าจะไม่เจอพวกมันสองคนนะฉันยังทำใจไม่ค่อยได้ ปกติร้านขายอาหารของเราจะสั่งของไปลงที่ร้านเลยแต่ก็มีบางอย่างที่แม่อยากมาเลือกด้วยตัวเอง โดยเฉพาะของสด แม่ฉันชื่อแม่บัวส่วนพ่อชื่อพ่อยอดค่ะ
ในขณะที่ฉันกับแม่เดินเลือกซื้อของสดในตลาดกันอยู่นั้นอยู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งแต่งตัวดีท่าทางมีฐานะเดินเข้ามาทักแม่บัวของฉัน
“บัว...”
“อ้าวพี่พร...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ”
“บัวสบายดีมั้ย นั่นลูกสาวเธอเหรอ”
“เ้าขา สวัสดีป้าพรสิลูก ป้าพรเป็เ้าของตลาดที่นี่จ่ะ”ทำไมฉันถึงไม่เคยเจอ...อ่อคงเป็เพราะฉันไม่ค่อยได้มาเดินตลาดสดแบบนี้สักเท่าไหร่
“สวัสดีค่ะป้าพร”
“สวัสดีจ่ะลูก”
“ป้าพรเป็เ้าของไร่อ้อยกับไร่องุ่นด้วยนะ”
“พอๆไร่องุ่นน่ะของลูกชาย ของพี่ซะที่ไหนกันว่าแต่...มีลูกสาวน่ารักนะเนี่ย หนูเ้าขามีแฟนหรือยังลูก”
“มีแล้ว...แล้วก็เลิกไปแล้วค่ะป้า”
“อ้าวทำไมล่ะ”
“ผู้ชายห่วยค่ะป้า” ชีวิตฉันคบกับผู้ชายมาก็หลายคนทุกคนล้วนแล้วแต่เ้าชู้ไม่รู้จักพอ ฉันเกลียดผู้ชายแบบนี้ที่สุด!
“มาเป็ลูกสะใภ้ป้าเอามั้ย รับรองลูกชายป้านิสัยดีทำมาหากินเก่ง” ห๊า...
“ลูกชายพี่พร ยังไม่มีเมียอีกเหรอคะ อายุน่าจะมากกว่ายัยเ้าขาเยอะเลย”เสียงแม่บัวของฉันเองค่ะ
“แหม...พูดเื่นี้แล้วมันยาว มาๆหาที่นั่งก่อนรีบกลับหรือเปล่า”
“แม่...กลับช้าเดี๋ยวพ่อก็บ่นอีก” ฉันหันไปสะกิดแม่แม่ฉันชอบติดคุยรู้จักคนไปทั่ว จะว่าไปแล้วก็เป็คุณสมบัติอย่างหนึ่งของแม่ค้าแหละ
“เถอะน่า นานๆเจอกันที นั่งคุยก่อนแป๊บนึงไม่เป็ไรหรอก”นี่แหละแม่บัวของฉัน
“มาๆหนูเ้าขา นั่งลงก่อน” ป้าพรพาแม่บัวมานั่งลงที่โต๊ะไม้หินอ่อนใกล้ๆจากที่ยืนคุยกันอยู่เมื่อสักครู่นี้
“เ้าขาไปเดินซื้อของที่เหลือให้แม่ดีกว่าค่ะ”
“เออ...ก็ดีลูกจะได้เสร็จเร็วๆ” ฉันเดินออกไปจากตรงนี้ปล่อยให้คนแก่เขาคุยกันไป ฉันเป็เด็กไม่อยากฟัง...
“บัวว่าไง...”
“ว่าอะไรคะ”
“ก็ลูกสาวเธอไง ยกให้พี่นะ เดี๋ยวจะดูแลให้เป็อย่างดีเลยเรียนจบแล้วไม่ใช่เหรอ”
“เพิ่งจบพี่ แต่เื่แต่งงานฉันคงต้องถามลูกก่อนพักนี้แกซึมๆคงเป็เพราะเพิ่งเลิกกับแฟนนั่นแหละ นี่ก็เพิ่งจะยอมออกจากห้องมา”
“ลูกชายพี่เป็ถึงเ้าของสวนองุ่น แถมยังมีโรงไวน์ใหญ่โตไม่สนใจอยากได้ไปเป็ลูกเขยเหรอ”
“โฆษณาขนาดนี้ พี่พรมีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ”
“คืออย่างนี้...ไอ้ภูมิมันทำแต่งาน ไอ้พี่น่ะก็อยากมีหลานอยากเห็นลูกชายมีเมียอยู่กันเป็ครอบครัว แต่มันไม่ยอมหา แฟนก็ไม่เคยมีพี่ก็เลยว่าจะหาให้มันน่ะ” อ๋อ...เป็แบบนี้นี่เอง
“แล้วลูกชายพี่พรจะชอบจะรักลูกสาวฉันเหรอ”
“อยู่ๆกันไปเดี๋ยวก็ชอบกันเองนั่นแหละ หนูเ้าขาน่ารักขนาดนี้ผู้ชายที่ไหนจะอดใจไหน เธอว่ามั้ย”
ฉันซื้อของที่เหลือเสร็จจึงเดินกลับมาเห็นแม่บัวกับป้าพรยังคุยกันไม่เสร็จอีก
“โน่น...เ้าตัวเดินหน้าเป็ตูดมาโน่นแล้วถามเลย ลูกว่ายังไงฉันก็ว่าอย่างนั้น” ระหว่างที่ฉันเดินผ่านร้านขายหมูของแม่ภพภพคือแฟนเก่าของฉันเองเจอมันกำลังหยอกเย้าจับแก้มยิ้มหวานอยู่กับลูกสาวร้านขายผักพอดีเห็นแล้วอารมณ์ขึ้นเลย เจ็บจี๊ด! ที่จริงฉันไม่ควรจะรู้สึกอะไรแต่มันอดไม่ได้จริงๆ
“หนูเ้าขาจ๊ะ ป้าอยากได้หนูมาเป็ลูกสะใภ้ หนูสนใจจะแต่งงานกับลูกชายป้ามั้ยสินสอดไม่อั้น อยากได้เท่าไหร่เรียกมาได้เลย”
“เอ่อ...” ฉันหันไปมองหน้าแม่
“ว่ายังไงล่ะ ป้าเขาถาม”ฉันหันกลับไปมองหน้าป้าพรที่กำลังส่งยิ้มมาให้ฉันอีกครั้ง
“ลูกชายป้าพรเ้าชู้หรือเปล่าคะ”
“ไม่เลยจ่ะ ข้อนี้ป้ารับประกันได้ มันไม่เคยมีแฟนเลยด้วยซ้ำ”
“ตกลงค่ะ”
“ห๊ะ!! หนูพูดจริงเหรอลูก” ป้าพรถามย้ำ
“ค่ะ”
“เ้าขา...หนูคิดดีแล้วเหรอลูก พูดกับผู้ใหญ่พูดเล่นไม่ได้นะ”แม่บัวสะกิดแขนฉันยิกๆ
“ค่ะ ถ้าไม่เ้าชู้เ้าขาโอเค เ้าขาเกลียดผู้ชายเ้าชู้!”ภาพเมื่อสักครู่ยังคงติดตาติดใจอยู่เลย ทุเรศสิ้นดี!
“ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เช้าพี่จะไปหาเธอที่บ้านไปคุยเื่นี้กันให้เรียบร้อย”
“เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ”
“พี่กลับก่อนนะ” และแล้วป้าพรก็เดินออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“เ้าขา! รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกไป”
“รู้ค่ะ ผู้ชายสมัยนี้ หาไม่เ้าชู้ได้จากที่ไหนคะถ้าผู้ชายคนนั้นไม่เ้าชู้ เ้าขายินดีใช้ชีวิตร่วมกับเขาค่ะ”
“แล้วรู้หรือเปล่าว่ากลับคำไม่ได้แล้วนะ”
“เ้าขาคิดน้อยไปเหรอคะ” ช่างเถอะ...
“รู้ตัวหรือเปล่าว่าหนูกำลังประชดตัวเองอยู่ เคยเห็นหน้าพี่เขาแล้วเหรอเคยศึกษานิสัยใจคอกันแล้วหรือไง ถึงได้พูดกับผู้ใหญ่ออกไปแบบนั้น”ฉันกำลังโดนแม่บัวตำหนิ
“ขอให้ไม่เ้าชู้อย่างเดียวก็พอแล้วค่ะ”
“แล้วแต่หนูแล้วกัน”
“ป้าพร...เป็คนยังไงคะ”
“ป้าพรก็เป็ผู้ใหญ่ที่ดีคนหนึ่งนั่นแหละ แต่ชีวิตคู่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่สามีมีเมียน้อยตลอด”
“นั่นไงเห็นมั้ย ผู้ชายเ้าชู้โคตรเยอะ แล้วตอนนี้คุณลุงไปไหนแล้วล่ะคะ”ฉันหมายถึงสามีของป้าพร
“เสียไปนานแล้วลูก เราอย่าไปพูดถึงครอบครัวเขาเลย กลับบ้านกันดีกว่าซื้อของครบแล้วใช่มั้ย”
“ค่ะ”
4K
