The Last King of Scothland?
เอ้ยย!!! คำภาษาไทย เอ่ยใส่คนเกาหลีสองคนตรงหน้า คือถ้ามรึงบอกบินพรุ่งนี้ กุยังมีโอกาศนอนรอคืนนี้ แต่นี่บอกต้องบินเมื่อวาน ละกุทำไรได้ไหมวะ!?
ฟ้ามืด สมองตึ่บ ใบหน้าชา เสียวท้องวาบ ขาไม่มีแรงยืน แล้วค่อยๆประคองตัวเดินไปอยู่หน้าลุง
ลุงนั้นยืนตาโต จ้องหน้ากันแบบตาค้าง ใขีดสุด....แม่ลิยามนี้ ถ้าใช้คำว่าองค์ลง มันจะดูดีเกินไป ใช้คำว่าผีเข้าจะเหมาะสมกว่า ตาแดงน้ำตาคลอ มองหน้าเกาหลีนิ่งๆ ก่อนจะใช้ภาษาอังกฤษแบบชาวบ้าน ที่แกรมม่าไม่ได้ สำเนียงเอคเซ้นไม่มี ถามออกไปว่า “What’s happen!!?
คนถูกถามสามารถรับรู้ได้ด้วยพลังงานบางอย่างในน้ำเสียง ก่อนจะบอกว่า บุ้คกิ้งยูว์ เป็สำหรับเที่ยวบินโคเรียนแอร์เที่ยวเมื่อวานนี้ ....
เคยเป็ไหม เวลาที่เราโกธรมากๆ ต่อมไร้ท่อชนิดนึงมันจะหลั่งฮอโมนส์ความจำดีออกมา ปกติเป็คนขี้ลืม เมื่อเช้ากินข้าวกับอะไรบางทีจำไม่ได้ แต่เวลาผีเข้าแบบนี้ จำแม่นทุกเม็ด วันนี้วันที่ 7 สิงหา บินเที่ยงครึ่ง ไม่ผิดสิ มองดูวันที่ในโทรศัพท์อีกทีก็ใช่ 7 Aug 2020
“What is my paper said!!? น้ำเสียงเย็น โทนเสียงต่ำสุด หมายถึงในใบอ่ะ เขียนว่าไร ใบบุ้คกิ้งที่ลุงให้ไปตะกี้
เกาหลีก้มอ่านละก้อกแก็กอีกทีก่อนจะเอ่ยเพิ่มว่า เอเจ้นเขาส่งบุ้คกิ้งผิด คือเวลาจองเราจองกับเอเจ้น แต่เวลาเอเจ้นส่งเื่ให้สายการบิน ไม่เข้าใจทำไมไม่ดึงข้อมูลแบบอัตโนมัต มาคีย์ให้กันแบบ manual เหรอถึงทำให้ลงวันที่ผิดวันได้ ตอนนี้เกาหลีมีคนที่สามมาเพิ่มด้วย หน้าเคาเตอร์เป็ 3:3
ในกระดาษ confirmation คือบิน 7เมกา ถึงไทย 8สิงหาแน่นอน แต่ในระบบบิน 6ถึง 7สิงหา
คืออะไร? วันนี้กุไม่มีตั๋วเหรอ ไม่นะ กุไม่ยอมเข็นกระเป๋ากลับเมซา กลับฟีนิกซ์นะ นึกออกมะ LA มันไม่ร้อน ลากกระเป๋าถูลู่ถูกังมา อุณหภูมิแค่ 19-20 องศา มันแค่เหงื่อซึมๆ แต่ถ้าลองไปลากแบบนี้ที่ฟีนิกซ์ตอนบ่ายๆ อุณหภูมิ 44-45 องศาสิ กุว่าอิลิต้องกลายเป็ลูกกำพร้าแน่นอน ว่าแล้วผีที่สิงสู่อยู่ในตัวจึงทำงานต่อ
“มันจะเป็ไปได้ยังไง เราจองแบบเที่ยวบินพิเศษส่งคนไทยกลับบ้าน สถานทูตกำหนดอาทิตย์ละวันเพราะกลัวคนไปผิดวัน แล้วอาทิตย์นี้ก็กำหนดวันนี้ แกเห็นไหมสถานทูตไทยมาตั้งโต๊ะนั่งหัวโด่อยู่โน่น มันจะบินวันที่ 6 เมื่อวานได้ไง confirmation ก็ลงวันที่ 7 เห็นๆ”
ก้อกๆแก้กๆ อีกแระ ก่อนจะบอกว่าเดี๋ยวไอเปลี่ยนตั๋วให้ วันนี้ยังมีที่นั่งว่าง แต่จ่ายค่าเปลี่ยนคนละสามร้อยกว่าดอลล่า รวมสามคนก็เบ็ตเสร็จสามหมื่นกว่าบาท
คำว่าตั๋ววันนี้ยังว่าง มันดังก้องสะท้อนแอคโค่ อยู่ในหู
เมื่อรู้ว่ามีทางไปแน่ๆ ผีเลยเอาใหญ่
“YOUR agent made a mistake why we have to pay!!?”
เกาหลีอ้อมแอ้มว่า ตอนจองเราจองกับเอเจ้นมาต้องเคลมกับเอเจ้นโดยตรง สายการบินทำได้แค่เปลี่ยนตั๋ว แต่ค่าใช้จ่ายในการเปลี่ยนต้องมีคนจ่าย ไม่เอเจ้นก็ลูกค้า เราจะโทรไปเคลมกับเอเจ้นก่อนก็ได้
ลุงหายจากอาการอึ้งละ นางบอก ออกตั๋วมา แล้วโหลดกระเป๋าไป ไอจ่ายเอง นางบอกมาว่าถ้ารอเคลมกะเอเจ้นวันนี้กว่าจะเสร็จ เครื่องบินคงบินไปแล้ว ลุงอวดรวยมากวันนี้ ปกติสองร้อยห้าสิบบาทยังคิดนาน นี่สามหมื่นกว่าบาทไม่คิดเลย แต่ลุงหารู้ไม่ว่ามีคนรวยกว่าลุงแน่นอน ถ้าแค่สายการบินบอกว่า ตั๋วมีแต่ต้องซื้อใหม่ทั้งหมด กุก็ซื้อ กุจะไม่แบกกระเป๋า 10ใบนี้ กลับไปฟีนิกซ์แน่ๆ
ค่อยหายใจออกหน่อยได้ตั๋วเรียบร้อย แม้อาหารเด็กกับอาหารเจจะถูกจัดส่งไปกับเครื่องบินเที่ยวเมื่อวานก็ตาม...ช่างมันไม่เป็ไร กินข้าวเหนียวไก่ทอดเอานะลิ แต่ผีในตัวก็สั่งให้ไปฟ้องสถานทูตนะเื่เอเจ้นสะเพร่า คิดดูถ้าโชคร้ายที่นั่งเต็ม ชีวิตกุวันนั้นจะจบยังไง ว่าแล้วก็จีบปากจีบคอฟ้องไปให้พอสาสม
ถึงเวลาขึ้นเครื่อง ได้เข้าไปก่อนเพราะมีเด็กเล็ก ลิตื่นตั้งกะตีสอง นี่เที่ยงวันแล้ว กินนมไปสองกล่อง ข้าวไข่ต้ม สองสามคำ ยามนี้ลูกเหนื่อยมาก ดูอ่อนเปลี้ยเพลียแรงสุดๆ นางขอกินนม เลยเอานมให้อีกกล่อง ยังกินไม่ทันหมดเลย นางหลับคาหลอดดูด ค่อยๆเอานมออกมาวาง หันไปหาลุงจะบอกให้ช่วยปรับเบาะให้ที จะวางลิ ปรากฏลุงก็สลบหลับนิ่งไปเป็ที่เรียบร้อยก่อนลิเสียอีก ลุงคงเหนื่อยมากๆ ตื่นเที่ยงคืน ยกกระเป๋าแบกกระเป๋า ใบละห้าหกสิบโลทั้งวัน 4-5 รอบ หลังยังไม่เดาะนี่ถือว่าโชคดีมากแล้ว
กัปตันตั้งล้อตรง แล้วเร่งเครื่องยนต์เต็มที่ เครื่องบินกลางรันเวย์ขนาดใหญ่พุ่งตัวถลาไปข้างหน้าเต็มแรง ก่อนที่ส่วนหัวเครื่องบินจะค่อยๆยกเชิดขึ้นแล้วทะยานขึ้นสูงท้องฟ้ากว้าง บินหนีห่างออกจากเส้นเขตแดนประเทศสหรัฐอเมริกา ข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก เพื่อมุ่งหน้าสู่ผืนแผ่นดินทวีปเอเชีย แม่ยังอุ้มลิไว้ในอ้อมกอด น้ำตาเอ่อเต็มสองตา แล้วค่อยๆไหลล้นออกมาอาบสองแก้มเบาๆ ทุกความรู้สึก ทุกเหตุการณ์ ทุกโมเม้นที่ฝ่าฟันมา ประดังประเดอยู่ในสมอง ทำไมมันเหนื่อยและยุ่งยากเบอร์นี้ แม่ลิค่อยๆหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีเสียงสะอื้นไม่มีเสียงร้องไห้ มีแค่น้ำใสๆ ที่ไหลมาไม่ขาดสาย มันคือการปลดปล่อยทุกพันธนาการที่บีบรัดหัวใจ มันคือการระบายความทุกข์ภายในใจออกมาทั้งหมดนั่นเอง
ถ้าใครเคยดูหนังเื่ “The last king of Scotland” แล้วจำฉากสุดท้ายได้ ภาพหมอหนุ่มสวีดิชที่หนีตายสะบักสะบอมขึ้นเครื่องบินอพยพในวันนั้นคือภาพแม่ลิในวันนี้ อาจจะแตกต่างกันอยู่บ้างที่หมอมีาแที่ร่างกาย แต่สำหรับแม่ลิแล้ว าแนั้นมันอยู่ที่หัวใจ โควิด ไนน์ทีน (Covid-19) แกมันโหดร้ายเหลือเกิน
Battery of Hope
ถ้าเรายังมีความหวัง เราจะยังมีลมหายใจเสมอ
ด้วยความเคารพ
ชลพรรณ เกตุขาว รอสส์ ——- สิงหาคม 2020
2K
