ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

ตัดกลับมาที่ผู้วิเศษ ริเอะ ที่เดินกลับมาที่ห้องพัก เพื่อจะอาบน้ำ หลังจากเสร็จกิจธุระในการส่งเด็กขึ้น๬ั๹๠๱ไปแล้ว

" ลัลลัลลา อาบน้ำดีกว่า อาบน้ำแล้วมีความสุข " ผู้วิเศษ ริเอะ แปรงฟันเสร็จแล้วกำลังจะใช้สบู่
" เอ๊ะ ใครแอบใช้สบู่เรา แล้วก็ยาสระผมด้วย มันพร่องไปหน่อยนึง ต้องเป็นฝีมือของ เจ้าเด็กแสบแน่ๆ หนอย อย่าให้กลับมานะ แม่จะโขกกระโหลก ซะหลายๆที " ผู้วิเศษ ริเอะ บ่นกับเจ้ากระต่าย เพศ เมีย ที่มีชื่อว่าปุกปุยในห้องน้ำ
*-* อุตส่าห์ใช้น้อยแล้วนะ ยังอุตส่าห์ รู้อีก
ตัดกลับมาที่พระเอกของเรา
มังกรโผบินจากเวหาลงมาที่ป่าแห่งหนึ่ง ซึ่งมีต้นไม้ขนาดใหญ่หลายต้น ขึ้นอยู่อย่างชุกชุม
ผมกระโดดลงไปจากหลังเจ้ามังกร พร้อมส่งมือไปให้ องค์หญิงไอกะ เพื่อจะรับเธอ องค์หญิงไอกะ หน้าแดงระเรื่อ เพราะเธอไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน เธอกล่าวอย่างเขินอาย
" ฉ......ฉันล........ลงอ.......เองด.....ได้ "
และในจังหวะนั้นเองที่เธอลงมา ด้วยความไม่ระวัง
โอ๊ย กร็อบ
เธอกลิ้ง โค่โล่ไปชนกับก้อนหินเข้า ทำให้ข้อเท้าแพลง และนั่งอยู่ในท่า โชว์กางเกงในสีชมพู ผมเห็นเต็มสองตาเลย ก่อนจะปิดตา และช่วยให้เธอลุกขึ้น
" ตะกี้ ไม่เห็นใช่ไหม ซาโต้ "
" ห....เห็นอะไร "
" กะ.....ก็ กางเกงในของฉันไง " องค์หญิงไอกะหน้าแดงอย่างเอียงอาย ในความสะเพร่าของตนเอง อาจจะเรียกว่าเป็นสาวที่ซุ่มซ่ามก็ว่าได้
" ( นะนิโมะ มิเตะไน ) ผมไม่เห็นอะไรเลยครับ " ผมบ่นเป็นภาษาญี่ปุ่น
" โกหก สินะ "
" ไม่ได้โกหก หรืออยากให้เห็นเหรอไง "
" ไม่เห็นก็ดีแล้ว ฉันจะยอมเชื่อแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ "
แล้วมังกรก็บินจากไป อีกสองวันถึงจะกลับมารับเรา แต่องค์หญิงไอกะ ข้อเท้าแพลง ไม่สามารถเดินด้วยตนเองได้ ผมเลยให้ขึ้นขี่หลัง
" เห๊ะ นายๆ จะทำอะไรนะ " เจ้าองค์หญิงไอกะ บ่นอย่างตกใจที่ผมอุ้มขึ้นมาให้ขึ้นขี่หลัง
" ขาเจ็บไม่ใช่เรอะ เดี๋ยวชั้นจะให้เธอ ขึ้นขี่หลังเอง "
" ไม่เป็นไร ฉันเดินเองได้ " องค์หญิง ไอกะยังคงทำปากแข็ง
โอ๊ย เจ็บ องค์หญิงไอกะ เอามือไปลูบเท้าที่แพลง
" เห็นมะชั้นบอกแล้ว ว่าให้ขึ้นขี่หลังไงล่ะ "
" เราแข่งกันอยู่นะ ซาโต้ "
" ไม่เห็น เป็นไรเลย เราต้องมีน้ำใจนักกีฬาสิ "
" อืม งั้นก็ได้ " ในที่สุดองค์หญิงไอกะ ก็ยอมตกลง ขึ้นขี่หลังผม
เอ้า ฮึบ
ความนุ่มนิ่มไหลพล่านผ่านแผ่นหลังผม หน้าอกขององค์หญิงไอกะซบกับแผ่นหลังผม พร้อมกับกลิ่นดอกไม้หอมๆ ที่มาจากแชมพูที่เธอใช้
" อย่าคิดลึกล่ะ อีตาบ้า "
" ดะ......ได้ "
3 ชั่วโมงต่อมา........
ผมแบกองค์หญิงไอกะ ไว้บนแผ่นหลังผม แล้วเดินต่อไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี และเราก็เข้าใกล้น้ำตกแล้วในขณะนี้
" วางชั้นลง ชั้นหิวน้ำแล้วอยากดื่มน้ำ "
ผมวางองค์หญิงไอกะลง แล้วเธอก็วักมือลงไปดื่มน้ำ ในลำธารน้อยที่เกิดจากการไหลของน้ำตก
.......................นี่ซาโต้ ทำไมไม่ใช้เวทย์รักษา ข้อเท้าที่แพลงขององค์หญิงไอกะแต่แรกล่ะ ถ้าเป็นเจ้าคงจะรักษาได้ง่ายๆเลยนะ เจ้าโง่ หรือ แกล้งโง่กันแน่............... เทพธิดาอินฟีเรียกล่าว
" ก็มันอุ่นไอรักนี่ ได้แบกตัวองค์หญิงไอกะทำให้ข้าหลงรักนางเข้าเสียแล้ว "
...............................แล้วผู้วิเศษ ริเอะ ล่ะ เจ้าก็แอบหลงรักนางเช่นกัน ใช่ไหมล่ะ............................
" ยัยนั่นนะเหรอ ข้าไม่คิดว่านางเป็นหญิงด้วยซ้ำ "
............................ ยังจะปากแข็งอีก พ่อหนุ่มน้อย เอ๊ย ข้ามองคนไม่ผิดหรอก ฮะ ฮะ ฮ่า..............................................
" นี่ เจ้า นี่ เจ้า ฟังข้าอยู่หรือเปล่า " องค์หญิงไอกะ เขย่าตัวผม หลังจากดื่มน้ำจนสบายใจแล้ว
" ฮะ องค์หญิงไอกะ ท่านเรียกข้าเหรอ " ผมพูดอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้
องค์หญิงไอกะหน้าแดงเรื่อขึ้นมาก่อนจะพูดว่า
" ขอบใจนะที่แบกข้ามา ถ้าไม่มีเจ้าข้าคงจะทำอะไรไม่ถูก " องค์หญิงไอกะ ม้วนผมสีทองของเธออย่างขวยอาย แล้วกล่าวสืบต่อ
" เอาล่ะ มาแบกข้าต่อได้แล้ว ซาโต้ ข้าดื่มน้ำจนพอแล้ว "
ไม่อยากจะเชื่อ หรือผมกำลังฝันไป ที่ผมได้ใกล้ชิดกับองค์หญิงไอกะ ในระยะประชิดขนาดนี้ ผมแบกองค์หญิงไอกะต่อไป แล้วถามเธอว่า เธอเข้ามาในป่ามายา เพื่อจับสัตว์อสูรตัวใด
" มันเป็น นกยูงหิมะขาวนะ ที่ข้าจะจับ"
นกยูงหิมะขาว สัตว์อสูรระดับแรร์ ที่สามารถควบคุมสภาพภูมิอากาศได้ ถ้าเทียบกับเวิร์ลไอเทมแล้วนับว่าหายากพอกัน แล้วจะไปหาที่ไหนละเนี่ย
แต่ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นเอง ก็ได้มีประกายรุ้ง 7 สี บินลงมากินน้ำที่ลำธาร มันคือ ลูกนกยูงหิมะขาว
ห๊ะ นั่นมัน
ลูกนกยูงหิมะขาว!!!!