เสียงฝีเท้าก้าวเเผ่วเบาลงจากบันไดร่างบางมองหาชายหนุ่มในดวงใจทว่าไม่มีเเต่เงา ที่โต๊ะเเขกก็ไม่มี นางรู้สึกร้อนใจ จนกระทั่งเดินลงมาเห็ยเขายืนอยู่หน้าร้านจึงรีบเดินเข้าหาเขาทันที
"รอนานหรือไม่เ้าคะ"นางปั้นหน้าบึ้งตึงทั้งที่ใจจริงอยากพูดคุยกันดีๆ
เขาส่ายหน้า สีหน้าที่นิ่งเฉยโดนเเดดส่องภาพช่างงดงามสำหรับผู้พบเห็นนัก "ไม่นานเท่าไรนัก ข้ารอได้"
พวกเขาเดินออกมาจากเเถวร้านเซียงจิ่วซึ่งทางกลับเหวยฝูนั้นร้านรวงคนครึกครื้น หลี่อวี้ฝูทำทีงอนตลอดทาง เเต่เฮยอู๋ฉางกลับไม่รู้สึกตัวเลยว่าสาวเ้ากำลังรอให้ตนง้อนั่นทำให้นางเริ่มอารมณ์ไม่ดีจริงๆ เเล้ว
กลิ่นขนมดอกกุ้ยฮวาลอยตามลมมาเตะจมูกของยมทูตหนุ่มเขาไม่เคยรู้เลยว่าขนมกุ้ยฮวารสอร่อยเเบบนี้ก็มีด้วย จนกระทั่งได้ลองทานที่ร้านเซียงจิ่วเมื่อครู่ชายหนุ่มมองหาต้นตอของกลิ่นจนเจอร้าน ใจหนึ่งอยากเดินเข้าไปซื้อเเต่ไม่มีเงินติดตัวจะขอจากหลี่อวี้ฝูก็หน้าไม่อายเกินทน คิดไม่ตกต้องทำอย่างไร
จึงไม่รู้สึกตัวเลยว่าตัวเองกำลังยืนมองร้านขนมด้วยสายตาที่น่าสงสารเหลือเกิน
หลี่อวี้ฝูเดินนำเว้นระยะไกลพอประมาณนางไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามจึงรู้ว่าบุรุษหยุดเดินไปเเล้ว เเละเขากำลังจ้องขนมกุ้ยฮวาตาเป็มัน
นางหลับตาถอนหายใจ จริงอยู่ที่กำลังเเง่งอนกันเเต่ปากท้องเเละความสุขของผู้ชายที่หลี่อวี้ฝูคนนี้หลงรักต้องมาก่อน นางเดินเข้าไปที่ร้านขายขนมกลิ่นหอมทันที
"เถ้าเเก่ จัดชุดขนมให้ข้าสักชุดเเล้วข้าจะให้คนนำปิ่นโตมาคืนให้"นางสั่งคนขายพลางเเอบเหลือบมองเฮยอู๋ฉาง การที่นางเดินมาซื้อขนมตรงนี้ดูทำเขาประหลาดใจจนเเสดงสีหน้าตั้งตารอคอยออกมา
ซึ่งนั่นทำให้นางรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำสิ่งสำคัญ
เ้าของร้านขนมรีบรับคำ จัดขนมกุ้ยฮวาลงปิ่นโตให้องค์หญิงผิงอันอย่างรวดเร็วนางหยิบถุงเงินในสาบเสื้อออกมาจ่ายเเลกเปลี่ยนรับของ
องค์หญิงผิงอันนำปิ่นโตไปยื่นให้ชายหนุ่มโดยไม่พูดอะไรซ้ำยังทำหน้าบึ้งตึงใส่เสียจนเขางุนงง
"ของข้ารึ?"เฮยอู๋ฉางขมวดคิ้ว ยิ่งนางทำหน้าเหมือนจะจับเขากินหากเเย่งปิ่นโตไปเขาจะทำอย่างไรได้
"ข้ามอบให้ท่าน จะเป็ของผู้ใดได้"หลี่อวี้ฝูเชิดหน้าหนีไม่รู้ตัวว่าเผลอพองเเก้มเเสดงอาการเเง่งอนออกมาชัดเจน "รับไปสิเ้าคะ"
"เหตุใดถึงซื้อให้ข้ากัน?"ชายหนุ่มยังคงไม่เข้าใจ หากจะให้เขาจริงๆ เหตุใดต้องทำหน้าหวงของเช่นนี้ด้วยเเต่ด้วยสายตาที่เพ่งเขาจนทะลุจึงยอมรับปิ่นโตมา
"เเล้วท่านคิดว่าอย่างไรเหตุใดข้าถึงซื้อให้"นางกอดอกพลางหรี่ตา ยังสงวนท่าทีบึ้งตึงไม่ยอมลดละ
"ข้าไม่ทราบ เ้าดีกับข้าขนาดนี้เพราะอะไรกัน..."เฮยอู๋ฉางพยามมองหน้าฝ่ายสตรีว่าเเท้จริงเเล้วจะสื่อความใดกันเเน่เเลในที่สุดเขาก็จำได้เเล้วว่าสิ่งนั้นเพราะอะไร
"ท่านไม่รู้จริงๆหรือ?"เเต่เพราะความไม่รู้ของเขานั่นเล่า ทำหญิงสาวเริ่มขุ่นเคืองตัวนางพร่ำพูดไปกี่ครั้งเเล้วความในใจ เเล้วนี่เขายังไม่รู้อีกได้อย่างไร "ข้าพูดนับสิบรอบท่านจำไม่ได้หรือ?"
"ขอบคุณเ้ามาก"ยมทูตหนุ่มเปลี่ยนเื่กล่าวปัด
เื่ราวทั้งหมดที่ผ่านมาที่หลี่อวี้ฝูทำดีกับยมทูตไร้บารมีเเท้จริงเป็เพราะนางชอบเขา เื่นี้หากพูดตามตรงเขาก็ทราบดี เเต่หากเป็ไปได้...เขาไม่อยากพูดเื่ความรู้สึกรักใคร่กับนางเลยเเม้เเต่น้อย
ไม่ใช่เพราะไม่รู้สึก เเต่เป็เพราะเขารู้ดีว่ามันจะจบอย่างไร
"ข้าชอบท่าน"นางวกกลับมาเื่ที่นาง้าสื่อเเต่เขากลับชักสีหน้าใส่ทันควัน วันนี้กี่คราเเล้วต้องย้ำให้ยมทูตผู้สูงส่งนี้รู้ตัวเเละยอมรับความรู้สึกของนาง
ยมทูตชักหน้าตึงใส่ ยิ่งเขาผลักไสเหตุใดต้องยิ่งถลำเข้ามาหาดวงอาทิตย์ฉายกลางหัว คนทั่วไปเดินพลุกพล่าน กล้าดีอย่างไรบอกชอบบุรุษด้วยสีหน้าเช่นนี้"องค์หญิง กลางวันเเสกๆ พูดเช่นนี้ได้อย่างไร โปรดสำรวมด้วย"
"ข้าชอบท่านมาตั้งเเต่เเรก...ท่านโปรดจำใส่ใจไว้"นางพูดจบก็เดินหนีไปด้วยอาการไม่สบอารมณ์จนเฮยอู๋ฉางต้องรีบวิ่งตาม เพียงบอกความจริงเท่านั้น เหตุใดต้องชักสีหน้าใส่กัน หญิงสาวกระฟัดกระเฟียดตลอดทางโดยไม่รู้ตัว
ชายรูปงามวิ่งตามหญิงหน้าบึ้ง ชาวบ้านในตลาดเห็นเหตุการณ์นี้ตลอดเส้นทางจนกระทั่งฝ่ายสตรีพบสองบุคคลที่ไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์ด้วยที่สุด นางถึงหยุดเท้าลงอย่างจำใจหลีกไม่ได้เพราะหานหย่งเหลียงเดินเข้ามาทักเสียเเล้ว
"ไม่ใช่ว่าเ้ามาเที่ยวเล่นกับข้าหรือ? เหตุใดไม่สนใจข้า หากสนใจหญิงข้างทางไปเรื่อยเช่นนี้ไม่สู้ไปกับนางเสียเลยเล่า?"เสียงเเหลมบ่นกระปอดกระเเปดที่หานหย่งเหลียงทิ้งนางไปสนใจผู้อื่นไม่ทันฟังให้ดี บ่นไปเรื่อยจนเดินเข้ามาในวงสนทนาถึงได้รู้ว่าเป็หญิงวิปลาสที่ถูกบิดาสั่งห้ามกระตุกหนวดเด็ดขาด
"...เอ่อ...อวี้ฝู"
"มาเดินตลาดหรือ?"หานหย่งเหลียงถามเสียงอ่อน ท่าทางดั่งลงพื้นไปรองให้หลี่อวี้ฝูนั่งได้ก็คงทำเเล้ว
"เป็ตามที่เ้าเห็น"นางตอบปัดไม่ใส่ใจอีกทั้งยังพยายามหาทางหนีออกจากความสัมพันธ์จอมปลอม เเต่หานหย่งเหลียงก็จุกจิกไม่หยุดในที่เฮยอู๋ฉางก็ตามนางมาทันจนได้
"เหตุใดถึงมากับชายผู้นี้ได้"หานหย่งเหลียงเปลี่ยนสีหน้าทันทีเขาไม่ชอบหน้าตั้งเเต่ที่บัณฑิตประหลาดนี่โผล่มาไร้ทิศทาง เเต่หลี่อวี้ฝูกลับให้เขาชนะโดยที่ยังไม่เเม้เเต่จะวางหมากเสียด้วยซ้ำ
"ไม่ใช่เื่ของเ้า"
"อวี้ฝู ที่ข้าถามก็เพราะเป็ห่วงทั้งนั้น"
"อาเหลียง เ้ามีตาหามีเเววไม่"จินเหม่ยเยว่เดินมาเเทรกกลางระหว่างหลี่อวี้ฝูเเละหานหย่งเหลียงนางพูดกับหย่งเหลียงเเต่ใบหน้าที่ยกยิ้มหวานกลับจ้องมองเชิงเเขวะกัดอวี้ฝูอยู่"เป็คู่หมายกัน จะมาเดินตลาดด้วยกันก็ไม่ใช่เื่เเปลก"
ขณะนี้เฮยอู๋ฉางก็เป็อีกคนที่ต้องจำใจเข้าวงสนทนาเเสนอึดอัดนี้การที่หลี่อวี้ฝูยืนอยู่ตรงนั้นมันบังคับให้เขาต้องอยู่เเก้ต่างปัญหาชื่อเสียงของนางให้เพราะเขาไม่อาจปล่อยให้นางต้องรับทุกอย่างเพียงผู้เดียว ทั้งที่เเท้จริงเป็เื่ของเขาทั้งสิ้น"พวกเราเพียงบังเอิญพบกัน..."
"ข้าไม่ทราบมาก่อนเลยว่าเหม่ยเยว่ฉลาดถึงเพียงนี้...ถูกเเล้วพวกเราไปเที่ยวเล่นด้วยกันมา"องค์หญิงผิงอันพูดเเทรก นางยกยิ้มหวานให้ดวงหน้าจิ้มลิ้มดั่งกวางน้อยตรงหน้าตามน้ำให้หญิงที่ไม่รู้จะได้ออกเรือนเมื่อไหร่ก็ถือเป็ทานอย่างหนึ่ง "เเต่คงไม่จำเป็ต้องเเจกเเจงว่าไปเล่นอะไรกันบ้าง"
หานหย่งเหลียงได้ยินเช่นนั้นถึงกับควันออกหู"นี่เ้ากล้าหยามเกียรติขององค์หญิงผิงอันหรือ!"
เขาเดินผละจินเหม่ยเยว่ขึ้นมา หมายเข้าไปปะทะกับเฮยอู๋ฉางเเต่องค์หญิงผิงอันที่ชายหนุ่มพยามปกป้องเกียรติกลับเข้ามาขวางด้วยสีหน้าเ็าที่ดูรังเกียจเขาเหลือเกิน
"หานหย่งเหลียง"นางเอ่ยเสียงเย็นการที่หานหย่งเหลียงกล่าวเช่นนี้ไม่มีอะไรดี จะพิทักษ์เกียรติของตัวนางอย่างนั้นหรือจะไม่ให้ผู้ใดล่วงเกินนางอย่างนั้นหรือ นั่นมันเพียงเพราะเขาจะกันท่าไว้ให้ตนได้เป็คนเเรกที่ได้ล่วงเกินต่างหากเพราะเเบบนี้อย่างไร นางถึงเกลียดชายผู้นี้มาก หากไม่มีเเม่ทัพหานผู้เป็บิดา เขาไม่มีสิทธิ์เเม้เเต่จะมองรองเท้านางด้วยซ้ำ"เกียรติของข้าไม่ใช่ธุระกงการใดของเ้า"
"เเต่เ้ายังไม่ได้ออกเรือนไปไหนมาไหนกับบุรุษนั้นไม่ควร"หานหย่งเหลียงไม่ยอมเเพ้ เขาค้านหัวชนฝาจนหัวเเทบะเิเขาทนไม่ได้หากหลี่อวี้ฝูต้องเป็ของผู้อื่น
"อาเหลียง พอเเล้วได้เเล้วเราไปกันเถิด"จินเหม่ยเยว่พยายามลากเพื่อนชายออกมา ตอนนี้คนเริ่มพลุกพล่าน หากมีข่าวเเว่วไปว่านางมีเื่กับหลี่อวี้ฝูกลางเมืองนางต้องโดนทำโทษเป็เเน่
"เลิกยุ่งเื่ของข้าเเล้วไปใส่ใจชีวิตตนเองเสีย"องค์หญิงผิงอันกล่าวเสียงเย็นพลางมองตาขวางใส่ชายหญิงตรงหน้านางหันหลังกลับไปจับชายเเขนเสื้อของเฮยอู๋ฉางให้เดินตามมา
ทว่าหานหย่งเหลียงกลับขวางไว้"เ้าไม่ควรไปไหนมาไหนกับเขา"
"ออกไปให้ห่างจากนาง"เขามองค้อนหาเื่ใส่ชายชุดดำ
"ข้าไม่มีเจตนาล่วงเกินองค์หญิง"เฮยอู๋ฉางตอบเสียงเรียบหน้านิ่งนั่นยิ่งทำให้หานหย่งเหลียงเริ่มมีน้ำโหเข้าไปใหญ่
"ไม่มีเจตนาเเล้วพานางไปที่ไหนมา!คิดว่าข้าไม่รู้ความคิดชั่วๆ ของเ้ารึ!"บุตรชายเเม่ทัพหานตะคอกใส่เสียงดังพลางผลักอกอีกฝ่ายเขาง้างหมัดออกมาเตรียมชก เเต่คำตอบของเฮยอู๋ฉางทำเขานิ่งไป
"ข้ามีความคิดอะไรเ้าลองพูดมาสักอย่างสิ"
"อะไรนะ?"
"ข้าบอกให้เ้าพูดมาสักอย่างข้ามีความคิดอย่างไรกับนาง"เฮยอู๋ฉางกล่าวซ้ำ ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ยั่วยุอีกฝั่งได้ดี
"สารเลว!"หานหย่งเหลียฃโมโหจนเส้นเอ็นปูดเขาเหวี่ยงหมัดออกไปเต็มเเรง เเต่เฮยอู๋ฉางสามารถหลบได้อย่างรวดเร็ว สุดท้ายกลายเป็เขาเองที่ถูกกระชากคอเสื้อดึงตัวเข้าชิดกายอีกฝ่าย
"อย่าคิดเเตะต้ององค์หญิงอีก"เฮยอู๋ฉางกระซิบเสียงเเผ่วเบาเเต่เสียงอันเเผ่วเบานั้นช่างน่ากลัวดั่งเสียงเตือนจากยมทูต
"เ้ามีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้าว่าควรไม่ควรทำอะไรเ้าบัณฑิตบ้านนอก!"หานหย่งเหลียงโวยวายกลบเกลื่อนความกลัว เขาดิ้นพยามหลุดจากเงื้อมมือยมทูตเเต่ไม่เป็ผล
"สิทธิ์ที่ข้าเป็คู่หมายของนาง"เฮยอู๋ฉางยกยิ้มเเยกเขี้ยวสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสนุก ซึ่งนี่เป็สีหน้าที่หาไม่ได้บ่อยจากยมทูตดำผู้นี้"สิทธิ์ที่เ้าไม่มีสิทธิ์เเม้เเต่จะฝัน"
หลังจากนั้นเขาผลักหานหย่งเหลียงออกเเล้วคว้ามือหลี่อวี้ฝูให้เดินตามเขาไป หานหย่งเหลียงเมื่อถูกปล่อยเเล้วก็โวยวายชุดใหญ่จะตามมาเอาเื่เเต่ดีที่ถูกจินเหม่ยเยว่ห้ามไว้ เสียงของนางที่พยามห้ามนั้นดังกว่าเสียอีก
"หานหย่งเหลียง!พอได้เเล้ว! เ้าเป็บ้าไปเเล้วหรือ! หยุดนะ!"
เฮยอู๋ฉางจูงมือหลี่อวี้ฝูออกมาไกลจากที่เดิมพอประมาณเเถวนี้เป็เเถวจวนสกุลไป๋ ออกนอกเขตตลาดเเล้ว จึงไม่มีชาวบ้านที่ไหนเดินผ่านไปเท่าไรนัก
"ข้าไม่ได้คิดล่วงเกินเ้า"เมื่อยมทูตดำได้สติเขารีบปล่อยมือจากองค์หญิงทันที ตลอดทางที่จับมือนางเหมือนมีความรู้สึกเเละพลังงานไหลเวียนตลอดเเต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่านั่นมาจากพลังงานิญญาของนางทั้งนั้น
"จากนี้จะไม่เเตะต้อง..."
หลี่อวี้ฝูเดินเข้าไปซ้อนหลังเขา เเล้วก้มศีรษะลงชนกับเเผ่นหลังกว้าง"ขอบคุณนะเ้าคะ ท่านยมทูต"
ััเเละเสียงกระซิบเเผ่วเบาทำเฮยอู๋ฉางหัวใจเต้นรัวความรู้สึกมากมายไหลเข้ามาในหัว เขาไม่รู้ต้องทำอย่างไรดีกับเหตุการณ์นี้ เเต่เเล้วเมื่อเขาได้สติก็ผละนางออกด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยวซึ่งเเน่นอนว่าฝ่ายหญิงคิดไม่ถึงเลย
"อย่าทำเเบบนี้อีก!"นี่เป็ครั้งเเรกที่เขาขึ้นเสียงใส่นางอย่างจริงจัง
"เป็อันใดไป..."หลี่อวี้ฝูขมวดคิ้วชายร่างสูงที่กำลังโกรธตรงหน้ามองนางด้วยสายตาที่น่าสงสัย นางไม่เข้าใจเลยว่าเขาเป็อันใดไป"ข้าทำท่านโกรธหรือเ้าคะ"
"ไม่มีอะไร คราวหลังอย่าทำอีก"เฮยอู๋ฉางหลับตาพลางพรูลมหายใจก่อนเดินหนีนำหน้าไป
"หยุดก่อน"องค์หญิงผิงอันเรียกให้เขาหยุดเท้าเเต่เรียกเท่าไหร่ก็ไม่หยุด จนนางจำต้องยกชายกระโปรงวิ่งตาม ทั้งที่นี่ไม่ใช่วิสัยที่นางเคยทำหรืออยากทำมาก่อน"คุณชายเฉิง! หยุดก่อน!"
"เหตุใดท่านต้องหนีข้า"จนกระทั่งนางเข้าใกล้เขาได้หญิงสาวรีบวิ่งไปดักหน้าก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินเข้าเหวยฝูไป "เหตุใดไม่คุยกันให้รู้เื่"
"ข้าเรียนองค์หญิงชัดเจนเเล้ว"เฮยอู๋ฉางถอยหลังมาสองถึงสามก้าวเขามองหญิงตรงหน้าด้วยสายตาไร้อารมณ์
"ข้ายังไม่เข้าใจ"
"เ้ายังข้องใจสิ่งใดอีก"
"ท่านรังเกียจข้ามากเลยหรือ?"
"ไม่ใช่"
"หรือท่านไม่ชอบข้าบ้างเลยใช่หรือไม่?"
"ข้าไม่มีความรู้สึกเเบบนั้นกับมนุษย์..."เขาตอบเสียงเรียบใบหน้านิ่งเฉยยิ่งตอกย้ำให้องค์หญิงผิงอันรู้ว่าเป็ความสัตย์จริง "...รวมถึงเ้าด้วย"
"หากยังอยากมีชีวิตอย่าเข้าใกล้ข้าอีก"
"ข้ารับเเต่น้ำใจก็พอ...ข้าคืนให้"ยมทูตหนุ่มยื่นปิ่นโตคืนให้เขาไม่อาจหน้าด้านพอที่จะรับของจากนางทั้งที่ทำร้ายจิตใจเ้าของไปเเล้ว
"ไม่..."องค์หญิงผิงอันตอบเสียงเรียบนางยกยิ้มเเต่ั์ตาช่างว่างเปล่า เดาไม่ได้เลยว่าความรู้สึกของนางตอนนี้คืออะไร"ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ท่านเก็บไว้ทานเถอะ"
"ข้าขอตัว"นางเก็บมือประสานกันวางท่าเป็องค์หญิงผิงอันผู้สูงศักดิ์ดังเดิม หญิงสาวเดินหลังตรงหน้าเชิดเเต่ใบหน้าไร้อารมณ์ไปยังเหวยฝูทิ้งให้เฮยอู๋ฉางยืนอยู่ผู้เดียว
"เราไม่น่าเจอกันเลยหลี่อวี้ฝู"เขารำพึงพลางมองตามหลังบางที่กำลังเดินห่างออกไปเรื่อยๆ
39K
