ระบบของข้าทำได้แค่คัดลอก
เช้าวันต่อมา
ไป๋หนิงก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อพบว่าตัวเอง นอน ตื่น สาย!
นางรีบเข้าไปในห้องน้ำที่แสนคับแคบและล้างหน้าล้างตาเล็กน้อย ร่างบางก็รีบวิ่งออกมาและคว้ากระบุงอันเดิมและเดินออกจากบ้านไปขึ้นเขาอย่างรวดเร็ว
ไป๋หนิงมุ่งหน้าขึ้นเขาและเดินไปเรื่อยๆ ตามทางของนางเอง นางหวังแต่ว่าวันนี้จะโชคดีได้พบอะไรบ้างที่จะพอให้นางได้ใช้ชีวิตต่อไปบ้าง
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ไป๋หนิงก็ยังคงไม่พบอะไรนอกจากต้นหญ้าเพียงเท่านั้น แม้แต่สัตว์สักตัวก็ยังไม่มี
“ระบบเ้ามีแบบแผนที่หาสมบัติอะไรแบบนี้บ้างหรือไม่?” ไป๋หนิงพูดถามออกไป ไม่นานนักระบบก็ได้ตอบกลับมาอย่างรวดเร็วทันใจ ถึงแม้ว่าคำตอบนี้จะทำให้ไป๋หนิงนั้นผิดหวังเล็กน้อย
“ขอโทษด้วยขอรับนายหญิง ตอนนี้ระบบยังไม่มีแผนที่เช่นนั้นขอรับ”
“นอกจากคัดลอกเ้าสามารถทำอะไรได้อีกบ้างเนี้ย”
“ระบบก็บอกอยู่แล้วนี่ขอรับว่าระบบคัดลอก”
“แต่นายหญิงสามารถเพิ่มระดับของตัวเองเพื่อที่จะปลดล็อกตลาดมืดได้นะขอรับ”
“ไม่แน่อาจจะมีของที่นายหญิง้าก็เป็ได้นะขอรับ”
“แล้วข้าต้องทำอย่างไรละ ถึงจะเลื่อนระดับได้กัน?” ไป๋หนิงถามไปเดินไป
“ตอนนี้นายหญิงทำได้เพียงแค่รอแต้มฟรีจากระบบและไปปลดล็อกระดับเท่านั้นขอรับ”
“ไม่มีวิธีอื่นเลยหรือ?”
“มีขอรับแต่มันต้องเป็ตอนที่ระดับของระบบอยู่ที่ระดับสอง นั่นก็คือการที่นายหญิงจะนำสิ่งของต่างๆ มาขายในตลาดมืดเพื่อแลกแต้มขอรับ”
“งั้นในตอนนี้ยังไม่สามารถขายแลกแต้มได้ แต่ข้าก็เก็บสิ่งของเ่าั้ไว้ในกระเป๋าได้หรือไม่?”
“นายหญิงย่อมทำเช่นนั้นได้ขอรับ”
ไป๋หนิงที่ได้ยินระบบเอ่ยออกมาเช่นนี้ ทำให้นางรีบมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าด้านในอีกเล็กน้อย แต่แล้วไป๋หนิงก็ต้องตาลุกวาวเมื่อนางพบกับต้นกล้วยป่า ไป๋หนิงรีบวิ่งเข้าไปที่เครือกล้วย ก็เอามือแตะไปที่เครือกล้วยในทันที วินาทีต่อมาเครือกล้วยทั้งยวงก็เข้าไปอยู่ในกระเป๋าทันที
ระบบแจ้งเตือน! นำเข้าเครือกล้วยสำเร็จ
เอ๊ะ แล้วหากว่าข้านำทั้งต้นและกล้วยไปขายด้วย อาจจะได้ราคาดีกว่าหรือไม่นะ ว่าแล้วมือบางก็รีบแตะไปที่ต้นกล้วยในทันที
ระบบแจ้งเตือน! นำเข้าต้นกล้วยพร้อมเครือกล้วยสำเร็จ
ในขณะที่มือบางก็เอื้อมไปแตะอีกต้น แต่ปรากฏว่าต้นกล้วยก็ยังคงอยู่ที่เดิมไม่เข้าไปในกระเป๋า
ระบบแจ้งเตือน!นำเข้าต้นกล้วยพร้อมเครือกล้วยไม่สำเร็จ
หมายเหตุ : มีสิ่งของนี้อยู่ในกระเป๋าแล้ว หาก้าเพิ่มจำนวนทำได้เพียงแค่คัดลอกเท่านั้น
ให้มันได้เช่นนี้สิ นางบ่นในใจเบาๆ แล้วไป๋หนิงก็เดินลุยเข้าไปด้านในของป่าต่อเพื่อตามหาอะไรบางอย่างที่สามารถขายได้ในตลาดมืด
เมื่อมาถึงป่าชั้นในแล้วสิ่งที่เปลี่ยนไปคือดูเหมือนจะมีต้นไม้ใบหญ้า เพิ่มมากขึ้นแต่สิ่งที่ยังคงเหมือนเดิมคือไม่มีสัตว์ป่าเลยสักตัว
หรือว่าสุดแดนเหนือที่ที่เป็บ้านของนาง แม้แต่สัตว์ป่าก็ล้วนหนีหายไปกันที่อื่นหมดแล้ว?
ร่างบางเอี้ยวตัวไปหยิบมีดทำครัวคู่ใจออกมาถือเอาไว้ และตัดหญ้าที่ขวางทางนางเอาไว้เพื่อเดินต่อไป และได้ทำสัญลักษณ์ไว้ที่ต้นไม้ตลาดทางเพื่อที่จะได้จำทางกลับได้
ไม่นานนักสายตาของร่างบางก็ได้พบกับบางอย่าง ต้นที่มีใบสีเขียว มีดอกสีม่วง และหากว่ารากเป็สีม่วงด้วยนั้น มันก็คือตานเซินหรือสมุนไพรที่ได้รับสมญานามว่าโสมคนจน
ทำให้ร่างบางรีบก้าวเข้าไปที่พุ่มสีเขียวๆ ที่มีดอกสีม่วงอย่างรวดเร็ว เพื่อความมั่นใจร่างบางนำมือไปแตะที่พุ่มสีเขียวนี้
ระบบแจ้งเตือน! นำเข้าตานเซินหรือโสมคนจนสำเร็จ
“ตายแล้วไป๋หนิง นี่เราพบกับตานเซินจริงๆ หรือนี่”
“ถึงแม้ราคาจะไม่ได้แพงเท่ากับโสม แต่หากว่าขายได้ก็ย่อมได้เงินตำลึงมาเลี้ยงชีวิตน้อยๆ ของข้าได้แล้ว!”
ร่างบางนั่งลงและนำกิ่งไม้มาเขี่ยดินออกไป เขี่ยไปเขี่ยมาจนกระทั่งเริ่มเห็นรากสีม่วงของตานเซินแล้ว นางก็หยุดเอาไม้เขี่ย เปลี่ยนมาใช้มือเอาเศษดินออกอย่างเบามือ
ไม่นานนักตานเซินหรือโสมคนจนก็ได้ถูกไป๋หนิงนำออกมา ไป๋หนิงเอาต้นตานเซินนี้ลงไปกระบุงคู่ใจอย่างรวดเร็ว แล้วนางก็หยิบไม้ที่วางเอาไว้มาเขี่ยดินตรงต้นตานเซินต้นถัดไปต่อ ตานเซินจำนวนห้าต้นถูกนางเก็บลงกระบุงหมดแล้ว แต่ก็ยังพบว่ามีต้นตานเซินอีกมากมาย
ไป๋หนิงก็เอื้อมมือไปหยิบมีดทำครัวที่วางเอาไว้ขึ้นมาและเดินกลับออกไปที่ชายป่าตามสัญลักษณ์ที่ทำเอาไว้ในทันที ร่างบางที่ยังคงผอมแห้งแรงน้อยอยู่ เดินได้ไม่นานก็เริ่มเหนื่อยหอบ ทำให้การเดินทางกลับก็ใช้เวลายาวนานไปหลายชั่วโมง
“ขึ้นเขาตอนเช้าลงเขาตอนเกือบเย็น ชีวิตของข้านี่ดีเสียจริง” ไป๋หนิงบ่นเพียงคนเดียวหลังจากที่ถึงบ้าน
เมื่อกลับถึงบ้านแล้วไป๋หนิงก็นำกระบุงออกมาวางไว้ที่มุมบ้าน แล้วก็เดินมานั่งลงข้างๆ กระบุง แล้วก็เปิดระบบขึ้นมา หน้าต่างสีม่วงพาสเทลก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว ไป๋หนิงนำนิ้วจิ้มไปที่กระเป๋าเก็บของ เมื่อเห็นคำว่าตานเซิน ร่างบางก็ทำการคัดลอกในทันทีจนครบโควต้าของวันนี้
ตอนนี้เท่ากับว่านางมีตานเซินทั้งหมด สิบหกต้นแล้ว
วันต่อมาระบบคัดลอกของไป๋หนิงก็สามารถทำการคัดลอกได้อีกครั้งแล้ว ไป๋หนิงก็เลือกที่จะคัดลอกตานเซินออกมาอีกสิบต้น ก็เท่ากับว่านางมีต้นตานเซินทั้งหมดยี่สิบหกต้นแล้ว ร่างบางก็ยกยิ้มอย่างดีใจเล็กน้อย
ก่อนที่นางจะเข้าไปตรวยสอบสถานะอื่นๆ ของระบบ
ระดับของระบบ : 1 จาก 10
อัตราการคัดลอกคงเหลือ : 0 ครั้ง
แต้มฟรีประจำวัน : 100 แต้ม/วัน
แต้มสะสมทั้งหมด : 200
ตลาดมืด : ยังไม่ปลดล็อก
กระเป๋าเก็บของ
บัฟพิเศษ : ป้องกันความปลอดภัย
เอ๋ มีตั้งสองร้อยแต้มแล้วแต่ระบบก็ยังไม่ขึ้น ขึ้นมาให้นางได้เลื่อนระดับเลย
สงสัยว่าแต้มยังคงไม่พอ นางก็ต้องรอไปอีกสินะ
มิเป็ไรในเมื่อยังเลื่อนระดับมิได้ นางก็ขอนำสมุนไพรพวกนี้ไปขายก่อนก็แล้วกัน
ด้วยความที่หมู่บ้านของนางอยู่สุดแดนเหนือ ร่างบางก็ต้องรีบเดินเท้าเข้าไปในตัวเมือง ร่างบางใช้เวลาถึงหกชั่วโมงในการเดินเท้าเข้าตัวเมือง เพื่อนำสมุนไพรไปขาย แต่เมื่อมาถึงในตัวเมือง ร่างบางก็เบิกตากว้างเล็กน้อย
ช่างแตกต่างกับหมู่บ้านของนางอย่างลิบลับ
ความเจริญนี้ หมู่บ้านของนางแถบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ
ในความทรงจำของไป๋หนิง ร่างบางเคยมาที่นี่พร้อมกับพ่อแม่อยู่บ้าง ทำให้นางเคยเห็นร้านสมุนไพรขนาดใหญ่ที่อยู่ในตัวเมืองแห่งนี้อยู่บ้าง
เมื่อทบทวนความทรงจำแล้ว เท้าบางก็เริ่มที่จะก้าวออกไปเพื่อเดินทางสู่ร้านสมุนไพรที่เป็เป้าหมายในทันที
และเมื่อเท้าบางได้เดินเข้ามาร้านสมุนไพรขนาดใหญ่ มือบางก็ต้องรีบยกขึ้นมาปิดจมูกในทันที กลิ่นของสมุนไพรตากแห้งจำนวนมากลอยออกมาจากชั้นเก็บ
เท้าบางรีบก้าวเข้าไปหาโซนที่เขียนป้ายตัวใหญ่อย่างสวยงามว่า รับซื้อ/ขายสมุนไพรอย่างรวดเร็ว
“ยินดีต้อนรับสู่ร้านสมุนไพรของเราขอรับแม่นาง” พนักงานเพียงคนเดียวในร้าน เมื่อเขาเห็นร่างบางของไป๋หนิงเดินเข้ามา
“มิทราบว่าวันนี้แม่นาง้ามาซื้อหรือขายดีขอรับ” ชายวัยกลางคนก็รีบผละจากงานที่ทำอยู่มาต้อนรับไป๋หนิงที่เป็ลูกค้าอย่างรวดเร็ว
“คือว่าข้า้ามาขายสมุนไพร แต่ข้าไม่รู้ว่าสมุนไพรนี้จะขายได้ราคาเท่าไหร่” ร่างบางที่แอบคิดในใจว่าบางทีพนักงานคนนี้อาจจะพูดจาไม่น่าฟังก็เป็ได้ เมื่อเห็นชุดที่แสนจะซอมซ่อของนางเข้า
แต่ปรากฏว่าชายวัยกลางคนนี้ผู้นี้ มิมองคนแต่เพียงภายนอกเท่านั้น ประเมินจากสายตาของนาง ก็ค้นพบว่าชายคนนี้คงจะผ่านโลกมามิมากก็น้อย
“เช่นนั้นแม่นางให้ข้าดูสมุนไพรแล้วก็ประเมินราคาให้ไหมขอรับ” ชายวัยกลางคนที่เห็นว่าร่างบางมาขายสมุนไพร ก็ยังคงยิ้มและพูดจาออกมาอย่างน่าฟัง มิได้สนใจว่าชาวบ้านจะนำสิ่งที่เป็สมุนไพรมาขายจริงหรือไม่
จะว่าไปแล้วชีวิตของเขาก็ผ่านคนมามากมาย ชาวบ้านส่วนมากล้วนไร้ความรู้ บางทีเห็นต้นไม้ใบหญ้าที่มีรูปลักษณ์ที่แปลกประหลาด พวกเขาก็นำมาขาย และบอกกับเขาว่าเป็สมุนไพร
แต่เขาเองก็มิได้รังเกียจที่ชาวบ้านไร้ความรู้ แต่เขายังคงบอกชาวบ้านอยู่เสมอว่าสิ่งนี้ไม่ใช่สมุนไพร บางครั้งก็นำรูปสมุนไพรทั่วไปมาให้ชาวบ้านได้ดูบ้าง เพื่อที่ชาวบ้านคนไหนจำได้ก็จะได้นำสมุนไพรนั้นมาขายสร้างรายได้บ้าง
2K
