@ วัดแถวเมืองนนท์
หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่แอปเปิ้ล โดนคมเพชรฉุดลากไปทำมิดีมิร้ายในลานจอดรถ ของห้างสรรพสินค้า และโดนน้ำมนต์จากเรนิตา
สาดใส่เธอก็เริ่มกลับมาเป็ปกติเหมือนเดิม ไม่ค่อยเข้าหาคิมหันต์นอกจากเื่งานแต่ที่เปลี่ยนไปคือ เธอโหยหาความสัมพันธ์สวาทกับ
ส้มนาว คู่ขาของเธอมากขึ้น และรู้ตัวเองว่าแท้จริงแล้วในใจลึกๆ ้าอะไร
่สายๆของเสาร์วันหยุด ณ วัดแห่งหนึ่งที่เรนิตามากับน้าแก้วประจำ เนื่องจากมีงานบุญประจำปีสองน้า-หลาน มาถึง ก็ต่างคน
ต่างเดินไหว้พระตามจุดต่างๆ ใส่เงินทำบุญ หาของกินตามร้านค้าที่มาออกงาน@@ น้าแก้ว นั่งพักกินขนมกับเรนิตาอยู่ใต้เต็นท์ ก็เหลือบ
ไปเห็นคีริน ลูกพี่ลูกน้องของเธอ อยู่ในเสื้อผ้าคล้ายๆ เดิม เสื้อเชิ้ตสีเทาแขนยาวใส่หมวกไม้ไผ่สาน กำลังเดินจัดของช่วยงานอยู่ข้างโบสถ์
พระประธาน ในใจก็อยากจะเข้าไปทักทายอีกใจก็กลัวว่าเดี๋ยวเรนิตาจะรู้ เพราะคีรินสั่งไว้ว่ายังไม่ให้บอกลูกสาวของเค้า น้าแก้วเลยได้แต่
มองดูคีรินทำงานไปอย่างนั้น แต่ก็ดีใจที่ได้เห็นพี่ชายของเธอ
รถยนต์สีบรอนซ์เงินคันนึงขับเข้ามาในวัดฝุ่นตลบ ประตูฝั่งคนขับเปิดออก และปิดดังปั้งดูท่าทางเหมือนฉุนเฉียวอะไรซักอย่าง อีกฝั่ง
คนนั่งข้างก็ค่อยๆ เปิดประตูออกก้าวขาออกมา
ณาดา- ชั้นรบกวนคุณมาเป็เพื่อนหน่อยแค่นี้เอง ทำไมดูไม่พอใจเลยค่ะ
คมเพชร- ก็ผมบอกคุณแล้ว วันนี้ผมมีธุระต้องคุยงานกับเพื่อน เื่ธุรกิจใหม่ แต่เอาเหอะไหนๆ ก็มาแล้ว รีบหน่อยละกัน (พูดด้วย
น้ำเสียงไม่สบอารมณ์)
(ณาดาทำหน้าเจื่อนๆ)“ได้ค่ะๆ งั้นคุณไปด้วยกันนะค่ะ ไปเป็เพื่อนชั้นหน่อย” ณาดา รบเร้า
“เออๆเดินไปสิ” คมเพชร ทำหน้าหงุดหงิดเดินตามไป
เรนิตากวาดตามองไปแถวหน้าทางเข้าวัด เห็นชาย-หญิง คู่นึงเดินมา ผู้ชายใส่แว่นตากันแดดสีดำส่วนผู้หญิงใส่ชุดแซกกระโปรงขาว
พอเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น เธอจำได้ นั่นคือ คุณณาดาเดินมากับคมเพชร แม้ว่าเค้าจะใส่แว่น แต่เธอจำโครงหน้า รูปร่างได้
เรนิตา– น้าแก้ว นั่น คุณณาดา นิค่ะ
น้าแก้ว- ไหน เออจริงด้วย แล้วนั่นมากับใคร
“หนูว่าน่าจะเป็คมเพชร สามีคุณณาดาแน่เลย”
“อือจริงด้วย”
“หนูจะบอกว่าล่าสุดที่หนูไปเที่ยวกับเพื่อนที่ห้างใช่ปะ พอตอนกลับเจอแอปเปิ้ล เพื่อนหนูอีกคนเค้าไปเดินห้างด้วยน้าแก้วเชื่อไม๊ว่า
ไยเปิ้ลเนี่ย มันโดนไอ้คมเพชรฉุดไปปล้ำที่รถเลยแหละ” เรนิตาเล่าอย่างตื่นเต้น
“อ้าวจริงเหรอเนี่ย แล้วเพื่อนเร เป็ไง” น้าแก้ว ซักไซร้ต่อ
“ก็วันนั้นไปกันหลายคนใช่ปะ และมีพี่คิมหันต์ไปด้วย เลยแยกกันหาตามลานจอดรถนั่นแหละจนสุดท้ายพี่คิมหันต์มาเจอพอดี พวก
หนูเลยเข้าไปช่วยไว้ทัน”
“ถ้าห่างจากไอ้คมเพชรและคุณณาดา นี้ได้ ก็ให้ห่างๆ ไว้ เชื่อที่น้าบอก”น้าแก้ว กำชับหลานสาว
“เข้าใจค่ะว่าแต่คุณณาดา ทำไมเหรอค่ะ น้าแก้ว” เรนิตา สงสัย
“เชื่อที่น้าบอกเถอะบอกแค่นี้แหละ” น้าแก้ว รีบตัดบท
เรนิตามีสีหน้างงๆ กับคำพูดของน้าแก้ว แต่ก็ไม่อยากถามไถ่อะไรน้าแก้วอีก และพอกินขนมกันเสร็จสองน้า-หลาน ก็ลุกเดินเที่ยว
ในงานวัดกันต่อ
##########
มอเตอร์ไซค์ คันนึงบิดมาด้วยความเร็วพอประมาณ ติดไฟแดงพอดี ทำเอาคนซ้อนท้ายมาด้วยถึงกับหน้าอกกระแทกเข้าหลังคนขี่
อย่างจังคนขี่ก็ไม่พูดอะไร ได้แต่ทำหน้ายิ้มๆ กับการกระแทกเข้าของหน้าอกนุ่มๆ “ไปได้แล้วนั่งเหม่ออะไร” คนซ้อนท้าย บอกคนขี่
มอเตอร์ไซค์ให้รีบ กระทั่งมาถึงวัดมอเตอร์ไซค์คันนี้ ก็ตรงเข้ามาจอดในที่ที่เตรียมไว้ คนซ้อนก็รีบลงจากรถทันที เดินตรงเข้าไปในตัววัด
แอปเปิ้ล- อ้าวเร เธอมาวัดด้วยหรอ
เรนิตา- ใช่ เรามาได้ซักพักใหญ่ๆ แล้ว นี่น้าแก้ว อ้าวแล้วนี่เธอมากับใครหล่ะ
“สวัสดีค่ะน้าแก้ว” “อ้อ เรามากับส้ม เดินมาละ งั้นเราเข้าไปข้างในก่อนนะ” แอปเปิ้ลจูงมือส้มเข้าในวัด
“นั่นแหละค่ะ แอปเปิ้ล เมื่อกี้ที่คุยกะหนู ที่หนูบอกว่าจะโดนคมเพชร ขืนใจ”เรนิตา แนะนำแอปเปิ้ล ให้น้าแก้ว รู้
“โชคดีนะที่น้องเค้าได้คิมหันต์กับเพื่อนของเร ช่วยไว้ได้ทัน”
เรนิตา ฉุกคิดขึ้นมาได้ ว่าเดี๋ยวถ้าแอปเปิ้ลเดินเข้าไปคงต้องได้เจอคมเพชรเป็แน่ จึงพยายามหาทางเข้าไปขวางไม่ให้เจอกัน
และตัวเธอเอง ก็จะต้องไม่เจอคมเพชรด้วย จึงได้บอกให้น้าแก้วทราบน้าแก้วพอรู้ดังนั้น ก็เลยบอกให้เรนิตา ทำทีไปใกล้ชิด พูดคุยกับ
แอปเปิ้ลไว้ส่วนน้าแก้วจะไปเข้าหาทางคุณณาดาเอง
แท้ที่จริงแล้วน้าแก้ว เดินปรี่ไปหาคีริน บอกให้พี่ชายเธอทราบว่า เพื่อนของเรนิตามาที่วัดนี้ด้วยและคมเพชรก็มาพร้อมกับณาดา
เช่นกัน เพื่อไม่้าให้คมเพชรได้เจอกับเพื่อนของเรนิตาเมื่อคีริน เข้าใจเหตุและผลแล้ว ก็ให้น้าแก้วปลีกตัวออกไปให้ห่างจากเขา แต่
คอยมองอยู่ตลอด
คีรินเมื่อได้รู้ว่า ณาดา มาที่วัดนี้ด้วย สีหน้าก็ดูดีใจขึ้นมา เมื่อจะได้เห็นหน้าภรรยาอีกครั้งหลังจากพลัดพรากกันมา 23 ปี เขาจึงรีบ
เดินเข้าไปในโบสถ์ เมื่อได้เห็นว่าณาดาและคมเพชรกำลังเข้าไปเช่นกัน
##########
เรนิตารีบเดินตามแอปเปิ้ลไป เพราะเห็นว่าเพื่อนของเธอจะตรงไปเข้าโบสถ์ ตามหลังคมเพชรไปเพราะถ้าเป็เช่นนั้น ต้องได้เผชิญ
หน้ากันเป็แน่ เธอจึงไม่รอช้า
เรนิตา– เปิ้ล เปิ้ล รอเดี๋ยว
แอปเปิ้ล- (หันกลับมา) มีอะไรเหรอเร
“อ้อพอดีเราจะบอกว่า เต็นท์ฝั่งโน้นมีอะไรให้เล่นสนุก ไปดูกัน” เรนิตาโน้มน้าว
“แต่เราจะเข้าไปไหว้พระก่อน”
“อึม เรารู้ แต่เมื่อกี้เราเห็นเขามีทำนายดวง ล้วงไหด้วย ไปลองดูกัน”
“อ้าว จริงเหรอ งั้นไปดูก็ได้” แอปเปิ้ลเชื่อตามที่เรนิตา บอก
จังหวะนั้น น้าแก้ว ได้เห็นหลานสาวพาเพื่อนไปอีกทาง ก็พอโล่งใจไปเปราะนึง แล้วก็กลับมามองพี่ชายเธอตามเดิม ว่าจะทำ
อย่างไร@@ คีริน เดินเข้าคนละประตูกับณาดา ไปรออยู่ข้างในโบสถ์พอณาดาก้าวขาเข้ามา คุณพระ ! เธอสะดุดธรณีประตู ทำเอา
เซถลา ตัวเธอจะพุ่งล้มมาข้างหน้าคีริน เห็นจึงคว้าสองมือประคองร่างเธอไว้ “อุ๊ยส์ ขอบคุณค่ะ”
ใบหน้าที่มีหนวด เครารุงรังเงยหน้าเล็กน้อย แค่ยิ้มตอบกลับไป ทว่า เสียงแข็งกร้าวจากข้างหลังณาดา พุ่งออกมา “เฮ้ยนั่นมึง
จะทำอะไร ลวนลามเมียกูเหรอ” “เอามือ มึงออกไปจากเมียกู” ตะคอกกลับพร้อมกับผลักอกคีรินออกไป “เออ อ่อ ปะเปล่าครับ
พอดีผมเห็นคุณนายจะล้มเลยประคองไว้ให้ครับ” คีริน ตอบแบบกลัวๆ
คีริน พยายามก้มหน้า ไม่สู้หน้าคมเพชร ทั้งที่รู้ว่าตรงหน้าคืออริ เก่า @@ ณาดา ได้สบตากับคีริน เพียงเสี้ยวไม่กี่วินาที แต่เธอ
กลับรู้สึกว่าแววตาของชายผู้นี้ ทำไมเธอรู้สึกเหมือนรู้จักเค้าดี และก็เป็โชคดีของคีรินที่คมเพชร จำไม่ได้ ด้วยส่วนหนึ่งเป็เพราะตัว
เค้าซูบผอม แก้มตอบ ผิวคล้ำขึ้น ไปจากแต่ก่อนพอสมควร
พอณาดา เดินเข้าไปไหว้พระแล้ว คีรินก็พยาพยามเชิญคมเพชร เข้าไปไหว้พระเช่นกัน แต่กลับถูกต่อว่า ไม่ให้มายุ่งวุ่นวาย ซึ่ง
จริงๆก็เพื่อ้าถ่วงเวลาไว้ และคีรินเองก็ต้องมาคอยสังเกตท่าทีของน้าแก้วว่าเธอจะส่งสัญญาณอะไรให้เค้ารู้บ้าง
เรนิตา ก็พาแอปเปิ้ลและส้มนาว ไปอยู่ในมุมที่ห่างไกลสายตาของคมเพชรหาโน่นนี่ทำจนฆ่าเวลาไปได้ราวๆ ครึ่งชั่วโมง เธอก็
ยังเห็นน้าแก้วยืนอยู่ในจุดเดิม @@ ณาดา ก็ใช้เวลาไปพอสมควรที่อยู่ในโบสถ์ กลับกันสีหน้าของคมเพชรเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ จนหลุด
ปากออกมา “นี่ถ้าคุณยังไม่กลับผมกลับก่อนละกันนะ บอกอยู่ ว่ามีธุระ ไหว้อะไรนักหนา” “อ่อๆ ค่ะ งั้นกลับก็ได้ค่ะ”ณาดา ต้อง
ยอมทำตามคมเพชร และเดินตามหลังคมเพชรออกมา
พอจะพ้นประตูโบสถ์ณาดา ยังหันหน้าเล็กน้อยมาสบตากับคีริน เพื่อดูให้แน่ใจอีกครั้ง แต่คีรินก็ได้แต่ก้มหน้า ขยับหมวกไม้ไผ่สาน
ปิดหน้าอีกนิดพร้อมชำเลืองมองส่งด้วยสายตาที่คิดถึง
น้าแก้ว เมื่อรู้ว่า ณาดาและคมเพชรกลับไปแล้ว จึงไปกระซิบบอกเรนิตาให้รู้ หลานสาวคนเก่ง จึงผละตัวออกจากแอปเปิ้ล ไปเดิน
ในงานวัดกับน้าแก้วต่อปล่อยให้แอปเปิ้ลกับส้มนาว ทำบุญไหว้พระกันไป
2K
