มนต์ตราเสร็จเคสผ่าตัดใหญ่เกือบตีหนึ่ง เธอแตะมือไฮไฟท์กับผู้ร่วมงาน การผ่าตัดผ่านไปด้วยดีไม่มีปัญหาอะไร เธอจึงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องแต่งตัว นึกขึ้นได้ว่าต้องโทรตามคนขับรถจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมโทร เห็นไลน์ของกึนซองเด้งขึ้นมาจึงกดอ่าน
“ รออยู่ข้างล่าง ” ระบุเวลา24.30 น.
“ ตายล่ะ ทำไมมารับเอง ” ด้วยความเป็คนขี้เกรงใจคนอยู่แล้ว เธอจึงจ้ำอ้าวๆลงมาข้างล่างทันที รถหรูคันหนึ่งพุ่งปร๊าดมาจอดตรงหน้าเธอ มนต์ตราเอามือป้องบังไฟ อ้อ!เขาน่ะเอง จึงเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง
“ เกรงใจจังเลยค่ะทำไมคุณต้องมารับเอง ”
“ ผมโทรถามแม่บ้านว่าคุณกลับหรือยัง พอดีผมมีงานอยู่ใน
ละแวกนี้อยู่แล้วจึงแวะรับ ”
“ อ่อ..ค่อยเบาใจหน่อยค่ะ ”เธอเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจ
“ นี่คุณ..ไม่ต้องคิดเกรงใจหรือคิดว่าเป็ภาระใคร ผมขอให้คุณทำตัวเหมือนเป็เ้าของบ้านและมีบริวารเป็ผู้รับใช้ ”
“ อุ๊ย ! ไม่ได้หรอกค่ะ เื่นี้ฉันต้องขอ ”เธอค้านเสียงดัง
“ เอาไว้ให้ผมขอคุณบ้างนะ ”
“ หือ! คุณขอฉันได้ด้วยเหรอ เห็นมีแต่บังคับตลอด ”
“ ก็คุณมันดื้อนี่นา ต้องถือไม้เรียวกำกับ ”
“ บ้านคุณเหอะ ไม้เรียวกำกับน่ะ ”
“ แน่ะเถียง..เถียง ” เขาทำเสียงดุ
ถึงบ้านแล้วคุณแม่บ้านออกมารับ ช่วยถือกระเป๋าและเสื้อกาวน์ที่เธอตั้งใจจะนำมาซักให้
“ ทีหลังถ้าดึกอย่างนี้ป้าไม่ต้องคอยนะคะ ผู้สูงอายุนอนดึกไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ เดี๋ยวถ้าหนูหิว หนูจะทำอะไรง่ายทานเอง ”
คุณแม่บ้านทำบุ้ยใบ้ไปทางกึนซองที่เดินเลี่ยงกำลังจะขึ้นชั้นบน
“ คุณ..ไม่ทานอะไรสักหน่อยเหรอ ”หญิงสาวมีน้ำใจร้องถามเพราะเธอคิดว่าเขาคงจะหิวเหมือนเธอ มนต์ตราเคยตัวแล้วกับการต้องทานอาหารกลางคืน อย่างไม่มีอะไรก็ต้องนมอุ่นๆสักแก้ว ไม่อย่างนั้นเธอจะนอนไม่หลับ เขาไม่หันกลับมาแต่โบกมือให้เป็สัญญาณเซโน
“ คุณชายไม่ทานอาหารกลางคืนค่ะรักษาหุ่น ” นางว่า
“ อ้อ! ลืมไปเค้ามันดาราเรามัน..มัน..อะไรดีล่ะป้า ”
“ ไม่รู้สิคะใครจะกล้าวิจารณ์คุณหมอ ”แล้วหญิงต่างวัยก็หัวเราะให้แก่กัน มนต์ตราโอบเอวหญิงแม่บ้านเดินเข้าครัวไปด้วยกัน
“ หิวมั๊ย..ดิฉันทำข้าวต้มพุ้ย มีกับข้าวตั้งหลายอย่างไว้ให้ค่ะ ”
“ โห! เยี่ยมเลย ยกมาเลยป้า ”
กึนซองอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าลงมา ยืนเอามือท้าวประตูมองดูท่าทางหิวซกของหล่อน ตักนั่นตักนี่ใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆคุณแม่บ้านยืนอยู่ข้างๆชี้ชวนอันนั้นอร่อย อันนี้อร่อย อันนั้นเรียกว่า..อันนี้เรียกว่า…
“ มาวันเดียวกลายเป็ขวัญใจมหาชนไปซะละ ”เขาคิดในใจ พอดีมนต์ตราเงยหน้าขึ้นมองมาที่เขาพอดี
“ นึกว่าคุณไปพักผ่อนแล้วเสียอีก ไม่นึกอยากบ้างเหรอ? อร่อยน๊าฝีมือคุณแม่บ้านเชลล์ชวนชิมเลยแหละ ”หล่อนพูดยั่วน้ำลาย
“ จริงสินะคุณเป็ดารานี่ต้องใช้รูปร่างทำมาหากิน อดแย่เลย ”เธอทำหน้าทำตาน่าสงสาร หญิงแม่บ้านก้มหน้าอมยิ้มคุณหมอทำให้คุณชายหัวเราะได้
“ สำหรับหนูนะคะป้า ท้องต้องอิ่มเข้าไว้อ้วนก็ช่างมันเถอะ เพราะถ้าหิวมือสั่น ”หญิงสาวทำท่ามือสั่นตักข้าวต้มขึ้นมาแล้วสั่นๆข้าวต้มจึงหกหมด แม่บ้านของกึนซองของจึงปิดปากหัวเราะชอบใจเพราะกลั้นไม่อยู่จริงๆ นานแล้ว..นานเหลือเกินที่กึนซองไม่ได้หัวเราะแบบนี้และเขาก็ไม่ได้เห็นคุณแม่บ้านอย่าว่าแต่หัวเราะเลย ยิ้มทั้งทียังยาก เขาอยากขอบใจเ้าตัวเล็กที่เข้ามาเติมสีสันต์ให้กับบ้านหลังนี้ ดูสิดึกดื่นแค่ไหนบ้านนี้ก็ยังมีเสียงหัวเราะ
“ เพราะถ้าหิวและมือสั่นอย่างนี้แล้วต้องผ่าตัด ใครเป็คนไข้วันนั้น..ซวย.. แล้วสองหญิงต่างวัยก็พากันหัวเราะสนุกสนาน ชายหนุ่มยืนฟังส่ายหน้า ไอ้ขำน่ะขำอยู่แต่ไม่อยากให้เด็กได้หน้า ไปดีกว่า ก่อนไปยังหันมาสั่งว่า
“ รีบๆทานอย่ามัวคุย ดึกแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปเรียนอีก ”
“ เ้าค่ะคุณพ่อ ” คราวนี้คุณแม่บ้านตีเข้าที่ไหล่เบาๆปรามว่า
“ อย่าล้อเล่นกับคุณชายแบบนี้ค่ะ ไม่น่ารักเลย ”
“ หนูขอโทษค่ะ ต่อไปหนูจะระวังปากให้มากกว่านี้ ”
“ กับดิฉันน่ะไม่เป็ไร แต่คุณชายอารมณ์ร้าย ต้องคอยระวัง และคอยสังเกตุว่าเธอชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ”
“ หือ! ท่าจะอยู่ยากส์ซะแระ ”เธอบ่นเป็ภาษาไทย
เกือบสิบโมงเช้าเ้าขอวคฤหาสน์จึงลงมาจากห้องนอน เข้าห้องรับประทานอาหาร คุณแม่บ้านเสิร์ฟาหารคลีนให้กับเขา
“ คุณผู้หญิงไปโรงพยาบาลแล้วเหรอ?
“ ค่ะ ไปแต่เช้าแล้ว คงนอนน้อยไปหน่อยเลยดูยังงังเงียอยู่เลย ”
“ อาชีพหมอกับอาชีพนักแสดงนี่ใช้เวลาแบบเดียวกันเลยนะ คือ ไม่เป็เวลา ”ว่าแล่วชายหนุ่มก็หัวเราะ หึ หึ
“ คุณแม่บ้านเห็นคุณผู้หญิงเป็อย่างไรบ้าง? ”เขาถามความคิดเห็น
“ คุณผู้หญิงน่ารักมากค่ะ ขี้เกรงใจ เมื่อวานพาไปซื้อของต้องคะยั้นคะยอให้รับไว้ไม่งั้นก็ไม่ยอม เมื่อคืนก็ช่วยล้างจาน ห้ามก็ไม่ฟัง ไม่ให้ช่วยก็ไม่ได้ไม่ยอมขึ้นนอน ”นางพูดพร้อมกับอมยิ้มเหมือนได้คนถูกใจมาอยู่ด้วย กึนซองพยักหน้า
“ จำที่ผมสั่งไว้นะ รายงานทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณผู้หญิง ดูแลเธอให้ดี ”
“ ค่ะ คุณชาย ”หญิงแม่บ้านรับคำ
บ่ายแล้วซุปตาร์ตัวพ่อจึงออกจากบ้านไป การทำงานของเขาไม่เป็เวลา คุณแม่บ้าน คนขับรถชินแล้วที่ต้องเตรียมความพร้อมอยู่เสมอ การมีมนต์ตราเพิ่มขึ้นมาอีกคนไม่ได้เพิ่มภาระอะไร
“ ฮัลโหล บ้านตระกูลคิมค่ะ ”มีเสียงโทรศัพท์เข้ามาในตอนบ่ายวันหนึ่ง
“ คุณป้าขานี่มนต์ตราพูดนะคะ ”
“ ค่ะ มีอะไรหรือคะคุณผู้หญิง ”
“ ป้าช่วยให้คนขับรถมารับหนูหน่อยนะคะ มีอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ ”
“ ห๊า.า.า คุณผู้หญิงเป็อะไรมากรึป่าวคะ ”
“ หนูไม่ได้เป็อะไรหรอกค่ะ เืคนไข้ที่ประสบอุบัติมานะค่ะ ป้าไปบอกคนรถก่อนหนูจะถือสายรอ ”
“ ค่ะๆ ได้ค่ะ ”นางะโโหวกเหวกบอกแทอันให้เอารถออก มนต์ตราอมยิ้มอยู่กับโทรศัพท์ โถ! แกคงใ
“ ฮัลโหล บอกแล้วค่ะ รถออกไปแล้ว ”เสียงนางกระหืดกระหอบกลับมา
“ ค่ะป้า ช่วยเตรียมผ้าเช็ดตัว 2 ผืน สบู่ ยาสระผม ไปคอยหนูที่ฝักบัวอาบน้ำก่อนลงสระนะคะ แล้วเมื่อเห็นสภาพหนูแล้วอย่าใ หนูไม่ได้าเ็อะไร เืคนอื่นน่ะไม่ใช่เืหนู โอเคนะคะ ”
“ โอเคค่ะ ป้าจะไปเตรียมของให้เดี๋ยวนี้แหละค่ะ ”
“ จ้ะป้า ”มนต์ตราวางสายถอนหาใจดังเฮ้อ!!
ขณะที่คุณแม่บ้านเตรียมของที่มนต์ตราสั่งรออยู่ที่ฝักบัวริมสระว่ายน้ำ นางนึกถึงคำสั่งของกึนซองขึ้นมาได้จึงควานหามือถือในกระเป๋าเสื้อออกมากดหาจ้าวนาย
“ กรี๊งๆ..ๆ ..ๆ..ๆ” โทรสองรอบสามรอบเขาก็ไม่รับสายพอดีรถของแทอันเคลื่อนเข้าประตูมาจอดอยู่ตรงหน้าคุณแม่บ้าน เมื่อมนต์ตรามาถึงคุณแม่บ้านแทบลมจับ ถ้าหญิงสาวไม่บอกมาก่อนว่า เธอจะมีสภาพเป็เช่นไร เธอลงจากรถได้ก็วิ่งไปที่ฝักบัวล้างตัวทันที เสื้อกาวสีขาวตัวนี้ถ้าซักคราบเลือไม่ออกคงต้องทิ้ง ดึงยางมัดผมออกเริ่มสระผม คุณแม่บ้านยืนกอดผ้าเช็ดตัว ไม่กล้าเข้าไปช่วยกลัวเื
“ อะไรกันเกิดอะไรขึ้น ” เสียงถามเบาๆดังอยู่ข้างหลัง
“ อุ๊ย..คุณชายมาั้แ่เมื่อไหร่ ”
“ ลืมโทรศัพท์น่ะ”
“ ถึงว่า ดิฉันโทรหาแล้วไม่รับสาย ” ชายหนุ่มยังไม่ได้ซักถามอะไรเสียงมนต์ตราร้องบอกคุณแม่บ้านว่า
“ ป้าจ๋า ป้าช่วยบอกให้คนสวน คนรถ หลบไปไกลๆก่อนหนูจะถอดเสื้อผ้าไม่งั้นฟอกสบู่ไม่ได้ ห้ามแอบดูด้วยนะ ”
เสียงคุณแม่บ้านร้องบอกบริวารเอ็ดอึง ต่างพากันหลบแว๊บไปกันหมด..แต่..คนที่ยืนอยู่ข้างๆนี่ล่ะ..จะไปไหม ? แต่ยืนอยู่เป็เพื่อนนางก็ดีเหมือนกัน เพราะกลิ่นคาวเืคละคลุ้งไปหมด นางทำท่าจะเป็ลมหน้าซีดขาว ส่งผ้าเช็ดตัวให้เขาช่วยถือแทน
กึนซองเห็นเช่นนั้นจึงประคองไปนั่งที่เก้าอี้เหล็กดัดใต้ร่มไม้ ชายหนุ่มจึงถือผ้าเช็ดตัวรออยู่ มนต์ตราไม่เห็นเพราะยืนหันหลังให้ เธอถอดเสื้อกาว ถอดชุดทำงาน เหลือแต่กางเกงในและบราเซียร์ตัวจิ๋วเท่านั้น ทำไงได้ก็มันเปื้อนเื คุณแม่บ้านเห็นคนเดียวไม่เป็ไรหรอก หญิงสาวสระผมเป็ครั้งที่สาม ฟอกสบู่เป็ครั้งแรก ดีนะที่เป็น้ำอุ่นไม่งั้นหนาวตายแน่ เธอก้มลงมองที่พื่นเพื่อดูว่าน้ำที่ชำระล้างตัวเธอใสหรือยัง
“ ป้าจ๋าขอผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืน ”หญิงสาวเอื้อมมือไปข้างหลังเพื่อปลดตะขอเสื้อยกทรงแต่มันปลดไม่ได้สักที
“ ป้า ปลดตะขอให้หนูหน่อยเถอะจ้ะ สงสัยเป็ตะคริวเอื้อมไม่ถึง” กึนซองใจหายวาบ เธอยังพูดต่อ
“ เสื้อผ้าพวกนี้ป้าไม่ต้องเก็บนะคะ เดี๋ยวหนูแต่งตัวเสร็จแล้วจะลงมาเก็บเองเพราะมันมีชั้นในนะคะป้า ”
กึนซองยื่นมือไปปลดตะขอ ด้วยมืออันสั่นระริก พอหลุดออกจากกันเขาหลับตาปี๋ รีบส่งผ้าเช็ดตัวให้ มนต์ตรารับมานุ่งกระโจมอก ถอดเสื้อในกางเกงในกองรวมไว้กับเสื้อผ้าที่เปื้อนเืวิ่งตื๊ดเข้าบ้านไปทันที ชายหนุ่มถอนหายใจโล่งอก ขอบคุณเหลือเกินที่เธอไม่หันมา เขาเดินกลับมาดูคุณแม่บ้านที่นั่งหน้าซีดหน้าเหลืองอยู่
“ เข้าบ้านเถอะ อยู่ตรงนี้กลิ่นคาวเืยังอวลอยู่เลย ” เขาบอกหญิงแม่บ้านแล้วพยุงให้ลุกขึ้น
“ เดี๋ยวบอกคนงานให้มาทำความสะอาด ขัดถูให้เรียบร้อย ให้คุณผู้หญิงเขามาเก็บเสื้อผ้าของเขาก่อนนะ
“ ค่ะ..คุณชาย ”นางรับคำเบาๆ
จนเดี๋ยวนี้มนต์ตราก็ยังไม่รู้ว่า คนที่เห็นเธอเกือบเปลือยทั้งตัวคือเขา เพราะกว่าเธอจะเปลี่ยนเสื้อผ้า กว่าจะเป่าผมให้แห้ง แล้วลงมาเก็บเสื้อผ้า เขาก็ได้โทรศัพท์มือถือของเขาและออกไปทำงานแล้ว
1K
