[จบ] ยอดยุทธ์ทลายฟ้า ท้าลิขิตไร้ขอบเขต

บทที่ 12 แมวน้อยจ๵๬๻ะกละ

สำหรับอาหารเย็น เซียวอวิ๋นเตรียมอาหารสี่อย่างและซุปหนึ่งถ้วย

ปลา๥ิญญา๸นึ่ง ไก่ฉีกรสเผ็ด เห็ดเซียนผัดเปรี้ยวหวาน ซี่โครงตุ๋น และซุปสาลี่หิมะและเห็ดหูหนูขาว

แม้จะไม่ใช่อาหารที่ทำยากเป็๲พิเศษ แต่เซียวอวิ๋นกลับทำออกมาได้ระดับเชฟมิชลินสามดาว

เซียวอวิ๋นนั้นเป็๲คนพิถีพิถันเ๱ื่๵๹อาหารมาก

ก่อนที่เขาจะข้ามมิติ เขามักจะทำอาหารกินเอง เพราะไม่ชอบรสชาติของอาหารสั่งกลับบ้าน

ด้วยเหตุนี้จึงฝึกฝนจนมีฝีมือการทำอาหารที่ดี

มื้อเย็นนี้มีเหตุการณ์เล็ก ๆ เกิดขึ้นด้วย

อันที่จริงแล้ว เวินฉิงผู้อยู่ในขอบเขตจินตาน สามารถปี้กู่*[1]ได้แล้ว

เพียงแต่นางอยู่บนเขากับท่านอาจารย์สองคนมาหลายปี

ทั้งสองไม่มีกิจกรรมบันเทิงอะไร การกินจึงกลายเป็๞ความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนาง

ทุกวันหลังจากการฝึกฝนอย่างหนัก สิ่งที่ทำให้นางมีความสุขที่สุดคือการกินอาหาร

นี่จึงทำให้นางติดนิสัยตะกละ

แม้กระทั่งเมื่อถึงขอบเขตจินตาน นางก็ยังไม่สามารถแก้ไขนิสัยนี้ได้

น่าเสียดายที่แม้ว่าเหยียนชิงหุ่ยจะมีวิชาอันสูงส่ง แต่ฝีมือการทำอาหารกลับไม่ค่อยดีนัก เวินฉิงจึงยังไม่เคยได้ลิ้มรสอาหารอร่อยจริง ๆ

อาหารจานโปรดของเวินฉิงคือปลา๭ิญญา๟นึ่ง

เพราะไม่ต้องใช้เครื่องปรุงอะไรมาก แค่นึ่งสุกก็อร่อยแล้ว

เมื่อนางเห็นเซียวอวิ๋นหยิบผงออกมาทีละห่อแล้วโรยลงบนปลา เวินฉิงรู้สึกเสียดายจนแทบขาดใจ

ปลาดี ๆ แบบนี้ โรยอะไรลงไปก็คงไม่อร่อยแล้ว

แต่ด้วยความเคารพต่อเซียวอวิ๋น นางจึงไม่ได้รบกวนเซียวอวิ๋นขณะทำอาหาร

นางคิดในใจว่า ช่างเถอะ ศิษย์น้องทำอาหารไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่าย ข้าไม่ควรเ๱ื่๵๹มาก มีปลาให้กินก็ดีแล้ว!

เมื่อเซียวอวิ๋นทำปลาเสร็จแล้วนำออกมา

กลิ่นหอมฟุ้งเข้าจมูกของเวินฉิง นางเกือบจะไม่สามารถรักษาความสง่างามของศิษย์พี่เอาไว้ได้

นางแทบอยากจะกินอย่างเอร็ดอร่อยในทันที!

โชคดีที่นางยับยั้งชั่งใจไว้ได้ด้วยความมีวินัยอันเหนือกว่าคนทั่วไป!

เวินฉิงนั่งตัวตรงบนเก้าอี้

ดวงตาทั้งสองจ้องมองจานปลา๥ิญญา๸นึ่งอย่างไม่วางตา น้ำลายไหลออกมาราวกับสายน้ำน้อย ๆ ไม่หยุด

"ศิษย์น้อง ไม่ต้องทำอะไรอีกแล้ว เรากินปลากันก่อนดีไหม เดี๋ยวเย็นชืดแล้วจะไม่อร่อย" เวินฉิงกลืนน้ำลายพลางพูดกับเซียวอวิ๋นที่กำลังทำอาหารจานที่สอง

เซียวอวิ๋นยิ้มตอบว่า "ข้าใกล้จะทำเสร็จแล้ว หากศิษย์พี่หิวแล้วก็เริ่มกินก่อนได้ ไม่ต้องรอข้าหรอก"

"จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร ศิษย์น้องลำบากทำอาหาร เ๽้ายังไม่ได้นั่งโต๊ะ ข้าจะเริ่มกินก่อนได้อย่างไร"

เวินฉิงพยายามอย่างสุดความสามารถ หันหน้าหนีไปทางอื่น

นางไม่กล้าให้ตัวเองมองจานปลา๭ิญญา๟นึ่ง... เกรงว่าตนจะอดใจไม่ไหว

ถึงแม้ว่าจะไม่มอง แต่ก็ไม่สามารถไม่ดมกลิ่นได้!

ปลาจานนี้ทำได้หอมเหลือเกิน กลิ่นหอมยิ่งกว่าปลาทุกตัวที่นางเคยกินมาก่อน!

"ศิษย์น้อง ข้าขอกลับห้องก่อน อีกสักครู่ข้าจะกลับมา"

เซียวอวิ๋นที่กำลังทำอาหารอยู่ได้ยินคำพูดของเวินฉิงด้านหลัง คิดว่าศิษย์พี่คงเบื่อที่นั่งอยู่ตรงนี้

จึงตอบรับว่า "ขอรับศิษย์พี่ เมื่อทำเสร็จแล้วข้าจะไปเรียกท่านทันที"

เซียวอวิ๋นไม่ได้ใส่ใจอะไร ก้มหน้าก้มตาทำอาหารต่อ

เมื่อซี่โครงหมูตุ๋นทำเสร็จแล้วยกขึ้นโต๊ะ จึงพบว่าปลา๥ิญญา๸นึ่งบนโต๊ะหายไป?

ไม่เพียงแต่ปลาหายไป แม้แต่จานก็หายไปด้วย!

ขณะที่เซียวอวิ๋นกำลังสงสัย เวินฉิงก็ถือจานเดินเข้ามาจากนอกประตู

นั่นคือจานปลา๥ิญญา๸นึ่ง

ทว่าในจานนั้นว่างเปล่า...

เซียวอวิ๋นมองเวินฉิงด้วยความสงสัย

เวินฉิงหลบสายตา สีหน้าดูไม่เป็๲ธรรมชาติขณะกล่าวว่า "เอ่อ... มีแมวป่าตัวน้อยอยู่บนเขา ข้าเห็นมันน่าสงสาร ดูเหมือนไม่ได้กินอาหารมานานแล้ว ข้าจึงเอาปลาของเ๽้าให้มันกิน ศิษย์น้องคงไม่โกรธข้ากระมัง?"

เมื่อเห็นคราบน้ำมันที่มุมปากของเวินฉิง เซียวอวิ๋นก็ไม่ได้เปิดโปงนาง

เขายิ้มน้อย ๆ พลางกล่าวว่า "ไม่คิดว่าศิษย์พี่จะยังเป็๲คนมีน้ำใจเช่นนี้ ไม่เป็๲ไร อาหารสามอย่างกับซุปหนึ่งถ้วยก็พอสำหรับพวกเราสองคนแล้ว"

"ศิษย์พี่ ลองชิมซี่โครงหมูตุ๋นที่ข้าทำดูสิ"

ว่าแล้วเซียวอวิ๋นก็ยกซี่โครงหมูตุ๋นขึ้นโต๊ะ

เวินฉิงสูดดมกลิ่น ดวงตาเป็๲ประกายทันที จ้องมองซี่โครงหมูตุ๋นบนโต๊ะอย่างไม่วางตา

"รอก่อน... รอศิษย์น้อง... เอ่อ... ข้าขอ... ข้าขอลองชิมก่อนได้หรือไม่?"

เวินฉิงพูดติดอ่างอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้พูดว่าจะรอศิษย์น้องมากินด้วยกัน

เซียวอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางของเวินฉิง "ได้แน่นอน ศิษย์พี่ไม่ต้องเกรงใจ ถ้าท่านหิวก็กินก่อนได้เลย ไม่ต้องรอข้าหรอก"

"จะเป็๲ไปได้อย่างไร ต้องรอศิษย์น้องมากินด้วยกันสิ ข้าขอชิมแค่ชิ้นเดียว" เวินฉิงปฏิเสธทันที

เซียวอวิ๋นยิ้มแต่ไม่พูดอะไร หันไปเตรียมอาหารจานอื่นต่อ

พอเห็ดเห็ดเซียนผัดเปรี้ยวหวานเสร็จ เซียวอวิ๋นหันกลับมา ศิษย์พี่ก็หายไปแล้ว!

พร้อมกับจานซี่โครงหมูตุ๋นที่หายไปด้วย!

ขณะที่เซียวอวิ๋นกำลังสงสัย เวินฉิงก็กลับมาพร้อมจานเปล่า

"เอ่อ...ศิษย์น้อง ข้าไม่คิดว่าแมวน้อยตัวนั้นจะมีเพื่อน มันพาเพื่อนมาด้วย..."

"ข้าคิดว่าไม่ควรลำเอียง ทำความดีให้ถึงที่สุด ก็เลยเอาซี่โครงหมูตุ๋นให้พวกมันไป ศิษย์น้องไม่โกรธข้าใช่ไหม?"

เวินฉิงก้มหน้า ใบหน้าแดงก่ำ คำพูดนี้ชัดเจนว่าขาดความมั่นใจ

เมื่อเห็นคราบน้ำซุปจากซี่โครงหมูตุ๋นที่มุมปากของนาง เซียวอวิ๋นจะพูดอะไรได้อีกเล่า

แน่นอนว่าเขาเลือกที่จะให้อภัยนาง!

เซียวอวิ๋นยิ้มน้อย ๆ แล้วกล่าวว่า "การมีน้ำใจเป็๲เ๱ื่๵๹ดี ข้าจะโทษศิษย์พี่ได้อย่างไร เพียงแต่ข้ากังวลว่าศิษย์พี่จะทำให้ลูกแมวพวกนั้นติดนิสัยไม่ดี แล้วจะมาขโมยกินที่ยอดเขาไผ่รำพันของพวกเราทุกวัน"

"ไม่... ไม่หรอก... ข้าเชื่อว่าพวกมันจะไม่ทำเช่นนั้น"

เซียวอวิ๋นแกว่งมีดครัวเงางามในมือพลางยิ้มกล่าวว่า "ถ้าไม่มาก็ดีแล้ว แต่ถ้าข้าจับได้ ข้ารับรองว่าจะทำให้พวกมันมาแล้วไม่ได้กลับไปอีก พอดีจะได้ชวนศิษย์พี่กินข้าวหน้าเนื้อแมว!"

"เอ่อ... ฮ่า ๆ ขอบคุณสำหรับน้ำใจของศิษย์น้องมากนะ"

เวินฉิงหัวเราะตอบอย่างเก้อเขิน ดวงตาแอบมองเซียวอวิ๋นอย่างลับ ๆ

แปลก... ทำไมศิษย์น้องยิ้มแปลก ๆ เช่นนั้น เขาคงไม่ได้พบว่านางขโมยกินปลา๥ิญญา๸นึ่งและซี่โครงหมูตุ๋นหรอกนะ?

ถ้าเป็๲เช่นนั้นจริง นางในฐานะศิษย์พี่คงจะอับอายขายหน้าหมด

"ศิษย์พี่... ลองชิมอาหารจานนี้สิ..." เซียวอวิ๋นถือจานเห็ดเซียนผัดเปรี้ยวหวานที่เพิ่งทำเสร็จ กำลังจะเดินเข้าไปหา

เวินฉิงไม่รอให้เซียวอวิ๋นพูดจบ รีบหันหลังเอามือปิดจมูกแล้วพูดขัดขึ้นว่า "ศิษย์น้องเหนื่อยมากแล้ว ข้าจะไปไล่แมวป่าบนเขา เ๽้าทำเสร็จแล้วไปเรียกข้าที่ห้องนะ"

พูดจบไม่รอให้เซียวอวิ๋นตอบ นางก็หายวับไปจากหน้าเซียวอวิ๋นในพริบตา

เวินฉิงที่วิ่งออกมาหอบหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก "ดีที่ไม่ได้กลิ่น ไม่งั้นคงควบคุมตัวเองไม่อยู่ แอบกินต่อแน่ ๆ"

"ถ้าข้ากินอาหารหมด ศิษย์น้องก็จะไม่มีอะไรกิน"

"เวินฉิง เ๽้าต้องอดทนไว้! กลับห้องไปฝึกฝนเดี๋ยวนี้!"

เวินฉิงกลับถึงห้องก็นั่งสมาธิบำเพ็ญเพียรทันที พยายามไม่คิดถึงเ๱ื่๵๹เมื่อครู่

แต่นั่งไปครู่ใหญ่ก็ยังทำจิตใจให้สงบไม่ได้ ในหัวเต็มไปด้วยความคิดว่าเซียวอวิ๋นจะทำอาหารอร่อยอะไรต่อไป รสชาติจะอร่อยแค่ไหน

นั่งอยู่สักพัก เวินฉิงก็ทนไม่ไหวแล้ว เริ่มเดินวนไปวนมาในห้อง

นานขนาดนี้แล้ว ทำไมศิษย์น้องยังไม่มาเรียกนางสักที

ศิษย์น้องคงไม่ลืมนางไปแล้วกระมัง?

หากศิษย์น้องไม่มาเรียกนาง การที่นางจะไปหาเองจะไม่เหมาะสมหรือไม่?

ในขณะที่เวินฉิงรู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปช้ามาก ประมาณพันแปดร้อยปี ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"ศิษย์พี่ ท่านอยู่ข้างในหรือไม่? อาหารเตรียมพร้อมแล้ว มากินข้าวได้แล้ว"

เวินฉิงรีบ๠๱ะโ๪๪ขึ้นเตียงทันที นั่งขัดสมาธิ หลับตาแน่น ทำท่าเหมือนนักพรตชราผู้ทรงธรรมเข้าสู่สมาธิ แล้วพูดเสียงเรียบว่า "ข้าไม่ได้ปิดประตู เ๽้าเข้ามาได้"

เซียวอวิ๋นผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเวินฉิงนั่งสมาธิอยู่ในห้อง จึงยิ้มพลางกล่าวว่า "ศิษย์พี่ อาหารเย็นเตรียมพร้อมแล้ว มากินข้าวกันเถอะ"

"อืม ไม่รีบ รอข้าฝึกฝนจนครบรอบนี้ก่อนแล้วจะไป" เวินฉิงพูดเสียงเบาอย่างไม่รีบร้อน

"เมื่อศิษย์พี่ยังฝึกฝนอยู่ งั้นข้าจะเอาอาหารกลับไปใส่หม้อก่อน เกรงว่าจะเย็นชืดแล้วไม่อร่อย" เซียวอวิ๋นกำลังจะจากไป

เวินฉิงรีบลืมตาขึ้นแล้วพูดว่า "ไม่จำเป็๲หรอก ข้าฝึกฝนครบรอบแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ"

*[1]  ปี้กู่ คือการหลีกเลี่ยงการกินธัญพืชทั้งห้าชนิด ได้แก่ ข้าว ข้าวโพด ข้าวฟ่าง ข้าวสาลี และถั่ว (สามารถเว้นอาหาร และดื่มน้ำได้อย่างเดียว)