บทที่ 3 เสียงกระซิบปราสาทชมจันทร์
พระราชวังนาวาริธล้วนก่อสร้างด้วยหินอ่อนสีขาว
ตัวพระราชวังนั้นตั้งสูงสง่าอยู่เบื้องหน้าทิวเขาใหญ่ ประหนึ่งดรุณีน้อยกำลังอิงแอบชายอันเป็ที่รัก
“ปราสาทชมจันทร์” คือโถงอาคารขนาดใหญ่ โดดเด่นอยู่กึ่งกลาง หากมองจากด้านหน้า รูปทรงของปราสาท จะสอดรับกับทิวเขาด้านหลังอย่างพอดี
ค่ำคืนนี้ปรากฏผู้คนมากหลาย ล้วนเป็ผู้สูงศักดิ์นาวาริธ แต่งกายด้วยอาภรณ์เลิศหรูที่ตัดเย็บอย่างปราณีต ส่งแสงสง่าราศีให้แก่ผู้สวมใส่ คล้ายมิ้าทำให้ปราสาทต้องมัวหมอง
ทุกๆปี ปราสาทแห่งนี้ล้วนจัดงานรำลึกวีรชนในศึกนาวาริธ - เทพาธ ผู้สูงศักดิ์ทุกแขนงจากทั่วทั้งนาวาริธล้วนได้รับเชิญร่วมงาน
รถม้าคันหนึ่งจอดลงที่หน้าทางเข้าปราสาท
ที่ลงมาจากรถม้าคันหนึ่ง เป็ชายชราหนวดเครายาวครึ้ม ท่านผู้นี้ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์แห่งโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนาวาริธ ด้วยยศตำแหน่งย่อมต้องได้รับเชิญมา
ศาสตราจารย์กำลังจะก้าวเดินไปยังโถงปราสาท เป็ขณะเดียวกับที่รถอีกคันเข้าเทียบจอดที่ด้านหลัง เปิดประตูออกมา
“ศาสตราจารย์กีเดียน” เสียงสดใสขององค์หญิงไพมีราดังขึ้นทักทายเจื้อยแจ้ว นางแต่งกายด้วยชุดราตรียาวจรดพื้น ประดับอัญมณีเป็ทางยาวั้แ่่คอถึงสะโพก สะท้อนแสงจันทร์แวววาวยิ่ง
ชายชราหันกลับมา ยิ้มรับ “องค์หญิง ดูเถิด วันนี้ช่างงดงามยิ่ง เหล่าสตรีในวังยามนี้เห็นทีต้องกลับไปเปลี่ยนผ้าอาภรณ์ทั้งหมดแล้ว”
“ศาสตราจารย์กล่าวชมเกินไปแล้ว” องค์หญิงหัวร่อตอบ โค้งคำนับท่าทางอ่อนช้อย “ที่งดงามในวันนี้มิได้มีเพียงข้าหรอกมิใช่หรือ”
ศาสตราจารย์เพิ่งสังเกตเห็น
ที่ด้านหลังองค์หญิงไพมีรากลับติดตามมาด้วยสตรีอีกนางหนึ่ง
สตรีที่ในหนึ่งปี จะปรากฏตัวในวังเพียงครั้งเดียว
“เมวีเลีย” ศาสตราจารย์ทัก พลางชะงักนึกขึ้นได้ “องค์หญิงเมวีเลีย”
นางในท้ายที่สุดมิอาจหลบหนีพ้น ยามนี้กลับผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ประทินโฉมแล้ว ครั้งนี้ดูอย่างไรมิคล้ายสายลับ ทั้งมิคล้ายขอทาน
เป็องค์หญิงองค์หนึ่ง
“กีเดียน” เมวีเลียทักตอบ จงใจเว้นวรรคเล็กน้อย “ศาสตราจารย์ กีเดียน”
นางชินชาเสียแล้ว หากมีคนจะลืมตำแหน่งนางไปบ้าง จะอย่างไรนางพบพานคนเหล่านี้เพียงปีละครั้งเท่านั้น
“พวกเราสายแล้ว” ไพมีรากล่าวขึ้น “ศาสตราจารย์ท่านเดินอย่างระมัดระวัง พวกเราต้องเร่งไปร่วมงานก่อนเสด็จแม่จะทันสังเกตถามหา”
ศาสตราจารย์คำนับไพมีราครั้งหนึ่ง หันมาทางเมวีเลีย คำนับอีกครั้งหนึ่ง
ทั้งสองเร่งเดินขึ้นหน้าจากไป
หนึงนั้นเดินอรชรชดช้อย ประหนึ่งสายน้ำไหลตามร่องหิน
อีกหนึ่งนั้นเดินอย่างมั่นคง ประหนึ่งก้อนหินหล่นจากหน้าผา
ศาสตราจารย์ชราก้มหน้าลงค้างเช่นนั้น ทอดถอนใจออกมาคำหนึ่ง
“ผู้ใดทำให้ท่านต้องลำบากใจเช่นนี้” เสียงหนึ่งดังขึ้น เมื่อชายชราเงยหน้าขึ้นจึงพบกับเคลันในชุดเกราะเต็มยศ ประดับตราจันทร์เสี้ยวเหนือทิวเขากลางอก ผู้ซึ่งเดินทางมาถึงเช่นเดียวกัน
“ผู้บัญชาการ” กีเดียนทัก “ท่านสบายดี”
“ข้าสบายดี” เคลันตอบคำ “นางเองก็สบายดี ปีนี้ก็นำพานางมาร่วมงานได้อีกปีหนึ่ง”
“เฮ้อ” ชายชราถอนใจอีกครั้ง “เด็กน่าสงสาร หวังว่าปีนี้ผู้คนจะใจดีกับนางสักเล็กน้อย”
เคลันมองตามลูกศิษย์สาว ทอดถอนใจขึ้นเช่นกัน
“พวกเราทำร้ายนางสาหัสยิ่งนัก” เคลันเปรย “หวังว่าปีนี้จะผ่านไปด้วยดีเช่นทุกปีเถิด”
เวลาสถานที่เดียวกัน สี่ปีก่อน
เมวีเลียอายุสิบสี่
ปีนี้นางก็มาร่วมงานเช่นทุกปีที่ผ่านมา
ไพมีรามักเป็ที่นิยมในหมู่ผู้ร่วมงานเสมอ ตลอดเวลาผู้คนมักรุมล้อมนาง นางเองก็ชอบสนทนากับผู้คนเสมอ
มีเพียงเมวีเลียที่อยู่ลำพัง
นางถูกจัดให้นั่งร่วมโต๊ะกับราชวงศ์ ทว่าทุกครั้งก่อนเริ่มงาน ทุกผู้คนล้วนเดินทักทายกัน น้อยคนที่จะนั่งอยู่กับที่
มีเพียงนางที่นั่งอยู่ที่นั้น
ด้วยมิทราบจะสนทนากับผู้ใด ผู้คนในที่นี้ ล้วนไม่มีใครสนใจสนทนากับองค์หญิงผู้ไร้เวทมนตร์อย่างนาง
ที่ด้านนอกนั้น “องค์หญิงไร้เวทมนตร์” นั้นเป็เพียงข่าวลือพกลม ทว่าในพระราชวังแห่งนี้ เื่ราวนี้กับเป็ที่ทราบดีเป็ส่วนใหญ่
“เ้าไฉนมานั่งอยู่ที่นี้” น้ำเสียงหนึ่งดังขึ้น เป็เสียงสตรีกลางคน น้ำเสียงแ่เบาทว่าแข็งกร้าวยิ่ง “มิทราบหรืออย่างไรที่นั่งนี้เป็ของเชื้อพระวงศ์”
“ข้า..” นางใกับการมาถึงของสตรีกลางคนนั้น ทุกปีก่อนหน้า นางไม่เคยพบมาก่อน
มิทันกล่าวคำใดสตรีนั้นก็ดึงแขนนางลุกขึ้น
“ยังมิรีบบริการต้อนรับแเื่” นางกล่าว “หากไม่มีอันใดทำให้ไปรอด้านหลัง”
“ทำไมข้าต้องไปรอด้านหลัง” เมวีเลียถามอย่างสงสัย
“ตามข้ามา” สตรีกลางคนนอกจากไม่ตอบคำ ยังดึงแขนนางเดินไป
“มีอันใดหรือ” ไพมีราที่เห็นจากที่ห่างไกล ปลีกตัวจากวงสนทนามาสอบถาม
“ขออภัยองค์หญิง” สตรีนั้นพลันเปลี่ยนกิริยาเป็อ่อนน้อม “สตรีรับใช้นางนี้ เห็นทีเพิ่งมาใหม่ไม่ทันศึกษามารยาท ข้าพระองค์จะนำไปอบรม”
“สตรีรับใช้หรือ” ไพมีรามองนางสลับกับเมวีเลีย จากนั้นหันไปกล่าวกับสตรีนั้น “ท่านรับใช้ที่นี่มานานหรือยัง”
“เพิ่งย้ายมาจากวังใหญ่ เป็หัวหน้านางรับใช้ได้สิบเดือนเ้าค่ะ” นางตอบ
“อ้อ” ไพมีราตอบ ตีมือนางเบาๆ “เพิ่งมาไม่นานจึงอาจไม่ทราบ ยังไม่รีบปล่อยมือจากพี่สาวข้า”
“พ.. พี่สาว” หัวหน้านางรับใช้ตระหนกงงงวย ทว่าปล่อยมือแล้ว
ไพมีราพยักหน้า พยักเพยิดให้นางออกไป
หัวหน้านางรับใช้นั้นก้มหัวกล่าวประทานอภัยซ้ำหลายรอบ เร่งรีบจากไป
“คงเป็เพราะอาภรณ์ท่านพี่” ไพมีราควงแขนเวมีเลียกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน “ทำคนเข้าใจผิด ขอท่านพี่โปรดทรงอภัย”
วงสนทนาล้วนติดตามไพมีรามายังจุดเกิดเหตุ มีบ้างกระซิบกระซาบ มีบ้างหัวร่อคิกคัก
“องค์หญิงที่ไร้เวทมนตร์นั้นหรือ ?” ..
“ไปเติบโตที่ใดกัน” ..
“รูปกายเช่นนั้น ยังแต่งอันใดได้หรือ” ..
มีทั้งเย้ยหยันประชดประชัน เป็ที่อึกอัดใจยิ่ง
ก่อนที่ไพมีราจะทันหันไปปราม องค์ราชินีพลันเสด็จ ทุกผู้คนจึงแยกย้ายเข้าประจำตำแหน่งแห่งที่ของตน
เมวีเลียและไพมีราเองก็เช่นกัน
ปีนั้นไม่เกิดเื่ราวใดขึ้น
ทว่าทุกปีถัดมาหลังจากนั้น ก่อนวันงาน ไพมีราล้วนให้คนจัดส่งชุดราตรีที่ตัดใหม่ให้เมวีเลียเสมอไม่เคยขาด
ทุกปีถัดมาหลังจากนั้น เมวีเลียไม่เคยเห็นหัวหน้านางรับใช้นางนั้นอีกเลย
ปีนี้เมวีเลียไม่นั่งรอที่โต๊ะอีกแล้ว
ไพมีรา นางปลีกตัวไปพบปะกับผู้คนแล้ว เมวีเลียย่อมปฏิเสธที่จะติดตามนางไป
ทุกผู้คนล้วนกล่าวทักทายกัน นางหากยังนั่งที่โต๊ะนั้น แม้บนโต๊ะมีเนื้อชั้นเลิศที่หอมนุ่มน่ารับประทานยิ่งกว่าเนื้อหอมร้านลุงจอห์น แน่นอนว่าเลิศรสกว่าเนื้อหยาบที่นางกิน ทว่าบรรยากาศที่สายตาจับจ้องมองมานั้นทำให้นางอึดอัดแทบขาดใจตาย
นางยอมหาเนื้อหยาบรับประทานรองท้องก่อนร่วมงาน ยังดีกว่านั่งรับประทานเนื้อเลิศรสที่โต๊ะนั้น นางทางที่ดีจึงเลือกเดินปะปนเรื่อยเปื่อย มิให้เป็ที่สังเกต
นางยอมหาเนื้อหยาบรับประทาน ทว่าไม่ยอมดื่มสุราร้านลุงจอห์น
นางทราบดีว่าสุราในวังนั้นหอมละมุนเป็เลิศกว่าร้านลุงจาห์นหลายขุมนัก ทุกปีล้วนคว้ามาแก้วหนึ่ง เดินพลางจิบสุราเลิศรส ปะปนในงาน ขอเพียงนางอดทนเล็กน้อย ไม่นานงานพิธีก็ผ่านไป
จากนั้นก็จะไม่มีใครสนใจนางอีก
ทว่าปีนี้กลับต่างออกไป
“นั่นองค์หญิงใหญ่มิใช่หรือ” เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลัง “มิพบกันนาน ยังงดงามมิเปลี่ยนแปลง”
เมวีเลียหันกลับไปตามเสียงนั้น
“มิพบกันนานยิ่ง” นางกล่าว “นานเกินไป ท่านคือผู้ใดหรือ?”
ผู้มาด้านหลังนั้นเป็สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่ง
“ตายแล้ว” นายกล่าว ทำหน้าใ “จำน้าไม่ได้หรือ องค์หญิงดูท่าวันนี้ดื่มหนักไปแล้ว”
เมวีเลียทำท่าประหนึ่งพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง “อ้อ ท่านหญิงแคสเซีย โปรดประทานอภัย เมื่อครู่สังเกตแต่ผงแป้งบนหน้าท่าน มิทันสังเกตว่าหลังแป้งนั้นเป็ท่านน้าหญิงผู้ทรงสติปัญญา ผู้อื่นล้วนมิใคร่รู้จักข้า ท่านกลับยังคงจำข้าได้อย่างแม่นยำ”
นางแม้ชินชากับสังคมในวัง ไม่มีผู้ใดสนใจนางนั้นเป็เื่ปกติ กระนั้นหากปีใดมีใครทักทายนาง หากไม่มีเื่ขอร้อง ก็ย่อมต้องหาประโยชน์จากนางไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง นางมักรำคาญยิ่ง
เกิดเป็หญิง อย่างไรไม่อาจให้ใครมาหาว่าแต่งหน้าหนาเกินไป ทว่าท่านหญิงแคสเซียเก็บงำโทสะอย่างแเีกล่าวตอบกลับไป
“องค์หญิงให้เกียรติมาเยือนปีละเพียงหนึ่งหน” นางกล่าวเหยียดหยัน “ทุกผู้คนล้วนรู้จักท่าน ทว่าคนเ่าั้ยังหาเหตุผลไม่ได้เท่านั้น ว่ารู้จักไปแล้วมีประโยชน์อันใดกัน”
“เป็เช่นนั้นจริง” เมวีเลียกล่าวตอบ พลางยกแก้วชี้ไปทางน้องสาวนาง “เช่นนั้น มิสู้ท่านไปรู้จักไพมีราไม่ฉลาดกว่าหรือ ท่านอาจหาประโยชน์จากนางให้ธุรกิจอัญมณีของท่านได้ไม่น้อยเลยทีเดียว”
“นั่นจึงเป็องค์หญิงแห่งนาวาริธ” นางไม่แยแสคำส่อเสียด กล่าวสืบไป “ทั้งรูปโฉม สติปัญญา มารยาท และพลัง”
เมวีเลียกลับระงับโทสะไม่เก่งเท่านาง หันกลับมายืนประจันหน้านางโดยตรงแล้ว
“ไม่รบกวนท่านแล้ว” นางเห็นท่าไม่ดีจึงรีบผละออก “องค์หญิงถือแก้วโปรดระวัง แก้วในราชวังบอบบาง มิคล้ายดาบที่ท่านถืออยู่ทุกวี่วัน”
กล่าวจบหันกายจากไป
พลันนั้นแก้วที่เมวีเลียถืออยู่กลับเกิดรอยปริร้าวที่ด้านใต้ สุราด้านในกระฉอกออกมาเลอะชุดหรูหราของนาง
นางสบถเสียงเบา พลางถอยกายออกจากงาน
“ดูสิ ถือแรงไปแล้วจริงๆ” ท่านหญิงแคสเซียหันมากล่าวแย้มยิ้ม ผู้คนโดยรอบก็หัวเราะเบาๆเช่นกัน
พลันนั้นอีกเช่นกัน ที่ส้นสูงเรียวเล็กของนางเกิดหักขึ้นอย่างกะทันหัน
นางที่ไม่ทันตั้งตัวเสียหลักล้มลงชนกับผู้คนโดยรอบ เป็ที่ชุลมุน
“เ้า..” นางกัดฟันกล่าวมาทางเมวีเลีย ผู้ซึ่งงงงันกับเหตุการณ์ตรงหน้าไม่แพ้นาง
เมวีเลียย่อมไม่อาจใช้เวทมนตร์กลั่นแกล้งนาง ต่อให้ทราบดีว่านางกลั่นแกล้งตนเป็แน่แท้
“ราชินีเสด็จ” เสียงประกาศจากผู้นำขบวนในโถงปราสาทดังขึ้น เหตุการณ์ที่ด้านนอกนี้จึงมิอาจดำเนินสืบต่อไป
ทุกผู้คนล้วนกลับเข้าไปในโถงปราสาท นั่งประจำที่
มีเพียงเมวีเลียที่ยืนกระอักกระอ่วนกับชุดเปื้อนสุราอยู่เช่นนั้น
“จะกลับไปฟังหรือ” เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านข้างนาง “นางก็กล่าวสุนทรพจน์เดิมเช่นทุกปี ปีนี้คงไม่ต่างกันนักหรอก”
“ท่านคือ..” เมวีเลียหันไปทางต้นเสียง เห็นสตรีวัยไม่ต่างจากนางเท่าใดในชุดราตรีสีแดง ใบหน้าปกปิดด้วยผ้าเบาบางผืนหนึ่ง
“ข้าน้อย นีน่า เป็เพียงแม่ค้าต่ำต้อยผู้หนึ่ง” นางตอบ “เพิ่งได้รับเชิญมางานอันทรงเกียรติเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้เอง ชีวิตแม่ค้าอย่างข้า กลับพบว่างานเช่นนี้น่าเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง หรือท่านไม่คิดอย่างเดียวกัน?”
“ข้าไม่ได้รับเชิญ” เมวีเลียตอบ “ทว่าได้เข้าร่วมงานนี้มาั้แ่จำความได้แล้ว รู้สึกเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง”
“เช่นนั้นไปดื่มกันทางด้านนั้นเถิด” นีน่ากล่าวชวน “โอ้ แก้วท่านแตกแล้ว”
นางยกมือเรียกสาวรับใช้ผู้หนึ่ง หยิบแก้วใหม่มาให้นางกับเมวีเลียคนละใบ จากนั้นเดินนำหน้าไป
“นางดูไม่ค่อยพึงใจท่านเท่าใดนัก” นางเอ่ยถึงท่านหญิงแคสเซียนั้น
“นางชอบน้องสาวข้ามากกว่า” เมวีเลียตอบ “จริงๆ ทุกคนล้วนชอบพอไพมีรามากกว่า ทว่านางมีบุตรชายคนหนึ่ง หมายมั่นว่าจะจับคู่กับไพมีราให้ได้ ยกระดับฐานะให้ตระกูลและนางเอง ทว่าฐานะองค์หญิงปลอมๆของข้า ทั้งยังเป็พี่สาวนาง ด้วยฐานะอันน่าอึดอัดนี้คล้ายจะไปขวางทางเจริญนางเข้า กลับขวางหูขวางตานางยิ่ง”
“องค์หญิงปลอมๆ ?” นีน่าทวนคำ “หรือท่านคือองค์หญิงผู้ไร้เวทมนตร์ผู้นั้น”
“ข้าดูมีเวทมนตร์หรือไม่เล่า” เมวีเลียตอบ
“เช่นนั้น ส้นสูงของนางเมื่อสักครู่?” นีน่าถาม
“มิใช่ข้า” เมวีเลียตอบ จากนั้นสังเกตแววตาเหนือผ้าคลุมหน้านั้นมีรอยยิ้มขึ้น “เป็ท่าน?”
นีน่าตอบด้วยเสียงหัวเราะชอบใจ “ฉลาดนัก น้องเรา ข้าถูกใจท่านอย่างยิ่ง”
“ท่านทำเช่นนั้นไปไยกัน” เมวีเลียถาม
“ข้าเพียงเห็นว่า” นีน่ามองออกไปเบื้องนอกพลางกล่าว “นางนั้นน่ารำคาญยิ่ง”
เมวีเลียยิ้มเห็นด้วย
“ทว่ายามนี้ท่านก็รู้ฐานะข้าแล้ว” เมวีเลียกล่าวต่อเสียงเบา “หากประสงค์จะจากไป ข้าไม่ห้ามท่าน”
“จากไป? เหตุใดข้าต้องจากไป” นีน่าถามเสียงสงสัย “ว่าด้วยอันที่จริงแล้ว ที่ข้ามาวันนี้ เพียงมาหาท่าน”
“มาหาข้า?” เมวีเลียถาม
“หาท่าน ท่านเท่านั้น” นีน่าตอบ
“หาข้าไปไยกัน”
นีน่ายกสุราขึ้นดื่ม “ข้าเพียงบังเอิญรับรู้มา ความลับของนาวาริธแห่งนี้”
“ความลับใด” เมวีเลียถาม
“บางที” นีน่ากล่าวเลื่อนลอย “บางทีท่านเองอาจไม่ได้ไร้พลังเวทมนตร์อย่างที่ท่านเชื่อ อย่างที่ทุกคนเชื่อ”
“หมายความว่าอย่างไร?” เมวีเลียตื่นตระหนกยิ่ง
“ข้าไม่สะดวกกล่าวมากความในที่นี้” นีน่าตอบ เหลียวมองซ้ายขวา “อีกทั้งสายเืแม่ค้ายังเข้มนัก เอาอย่างนี้ วันพรุ่งท่านไปหาข้าที่สมาคมผู้ค้าในเขตเมืองชั้นใน ข้ายินดีขายทุกเื่ที่ได้ยินมาในวันนี้ให้ท่านในราคาหนึ่งเหรียญเงิน”
หนึ่งเหรียญเงินหรือหนึ่งร้อยเหรียญทองแดง สำหรับองค์หญิงอย่างเมวีเลีย นั่นไม่ใช่ราคาที่แพงเท่าใดนักเทียบกับสิ่งที่นางกล่าวมานั้น
“ข้าให้ท่านสองเหรียญ” เมวีเลียกล่าวเร่งรีบ “ท่านเล่าเดี๋ยวนี้เลยเป็อย่างไร”
“ทุกข้อมูลล้วนอาศัยหลักฐาน กล่าวลอยๆได้หรือ” นีน่ากล่าว “พรุ่งนี้ไปหาข้า อย่าให้เย็นนัก สุนทรพจน์นั้น บัดนี้คงถึง่ท้ายแล้ว พวกเราทางที่ดีต้องกลับเข้าไปร่วมงานแล้ว”
“องค์หญิงอยู่กับผู้ใดหรือ” เสียงองครักษ์หนุ่มดังขึ้นด้านหลัง
เมวีเลียหันไปมอง เป็องครักษ์นำขบวนของไพมีราผู้นั้น
“เป็แม่ค้าจากสมาคม” เมวีเลียตอบ จากนั้นชี้ไปทางนีน่า
ทว่านางกลับหายไปแล้ว
องครักษ์นั้นมองตามไปกลับไม่เห็นร่องรอยผู้ใด
“นางคงกลับเข้างานไปแล้ว” เมวีเลียกล่าว
“เช่นนั้นท่านก็กลับเข้างานเช่นกันเถิด” องครักษ์กล่าวพลางผายมือนำทาง “องค์ราชินีเริ่มถามหาท่านแล้ว”
287
