โฮ้ ฮิว โฮ้ ฮิว โฮ้ ฮิว โฮ้ยยยย...... เฮ้วววว......
โฮ้ ฮิว โฮ้ ฮิว โฮ้ ฮิว โฮ้ยยยย...... เฮ้วววว......
โฮ้ ฮิว โฮ้ ฮิว โฮ้ ฮิว โฮ้ยยยย...... เฮ้วววว......
ั้แ่วันนั้น วันที่ดนวัตเดินทางกลับไปต่างจังหวัด บ้านเกิดเมืองนอนของเขา วริทธิ์นันท์ก็ไม่ได้ไม่ติดต่อหาดนวัตเลย เพราะไม่รู้จะติดต่อหาเขาทำไม ส่วนดนวัตก็เช่นกัน ไม่ได้ติดต่อมาพูดคุยกับหญิงสาวเลย จนกระทั่งถึงวันงานแต่งงานของเธอกับเขาในวันนี้นั่นแหละ
ถึงวริทธิ์นันท์จะบอกกลับตัวเองว่า ก็แค่เพียงวันแต่งงานที่ไม่ได้เกิดจากความรัก จึงไม่มีความสำคัญใดๆ ต่อเธอ แต่พอเอาเข้าจริง พอได้ยินเสียงโห่ร้องแว่วมาให้ได้ยิน ก็ทำให้เธอใจสั่น เต้นแรงรัวเร็ว ทั้งมือเรียวเล็กก็เย็นเฉียบจนต้องกุมเข้าหากัน ยิ่งได้ยินเสียงร้องใกล้มากขึ้น วริทธิ์นันท์ก็ยิ่งหัวใจเต้นแรง จนแทบจะทะลุออกจากอก
แกร๊ก!!!!......
เสียงประตูห้องถูกเปิดออก ด้วยฝีมือผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็เ้าบ่าวของงานในวันนี้ ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็เ้าสาวของงานในวันนี้ อย่างวริทธิ์นันท์ จึงเพ่งสายตามองไปที่หน้าประตู ก็เห็นว่าเ้าบ่าวยืนอมยิ้ม มองมาที่เธอ ด้วยสายตาที่แสดงออกมาให้เห็นถึงความชื่นชอบ ชื่นชมอย่างเปิดเผย
“วันนี้คุณสวยมากเลย”
ดนวัตเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็เ้าสาวของเขา ในระยะที่ห่างกันไม่ถึงคืบ เ้าบ่าวยื่นมือใหญ่ไปจับมือเรียวเล็กขึ้นมา จรดปากอันร้อนรุ่มจุมพิตลงไปที่หลังมือแ่เบา โดยระหว่างที่จุมพิต สายตาคมเข้มก็มองสบประสานสายตา กับดวงตากลมโตคู่สวย อย่าง้าสื่อให้เห็นถึงอะไรบางอย่างที่อยู่ภายใน
“ขอบคุณค่ะ แต่ที่สวยได้อย่างนี้ ก็เพราะช่างแต่งหน้าทำผมล้วนแหละค่ะ ก็เป็ธรรมดา เ้าสาวก็ต้องสวยตามหน้าที่ของเ้าสาว ไม่มีอะไรพิเศษไปมากกว่านี้”
ถึงวริทธิ์นันท์จะพูดไป เหมือนว่าตัวเธอไม่ได้แยแสคำชมของเ้าบ่าว แต่กระนั้น พอได้ยินคำชมจากบอกเขาเช่นนั้น ก็ทำให้ใบหน้าสวยหวาน ที่แต่งแต้มอย่างหมดจดงดงาม ร้อนผะผ่าวขึ้นมาได้เหมือนกัน
“หึหึหึ!!!!...... เอาเถอะยังไงก็ได้ แล้วแต่คุณจะคิด”
ดนวัตหัวเราะขบขันเ้าสาวของเขาออกในลำคอ การหัวเราะเช่นนั้น ไม่ใช่เป็การหัวเราะเยาะ หรือไม่ดีอะไร แค่หัวเราะให้กับความดื้อดึง ที่เ้าหล่อนยังคงอยากเอาชนะ และทำเหมือนไม่แคร์ไม่สนเขาอยู่ยังไง ก็ยังคงอยากจะเอาชนะ และทำเหมือนไม่แคร์ไม่สนเขาอยู่อย่างนั้น
“จะลงไปเข้าพิธีได้หรือยังละคะ??”
วริทธิ์นันท์ส่งค้อนให้กับคำพูดของเ้าบ่าวของเธอนิดหนึ่ง แล้วแสร้งพูดถาม เพราะอยากจะให้การแต่งงานเสร็จๆ ไปสักที เพราะไม่ใช่ว่าเธอจะชอบใส่ชุดไทยประยุกต์นี้นานๆ คือไม่ใช่ว่าไม่สวยนะ มันสวยมากเลยแหละ แต่ทั้งชุดและเครื่องประดับ มีอะไรเยอะแยะมากมาย จนทำให้รู้สึกไม่สบายตัว อยากจะให้งานแต่งงานเสร็จๆ เพื่อจะได้ถอดออกเร็วๆ
“เชิญครับเ้าสาวของผม”
ดนวัตกล่าวอย่างเป็การหยอกเย้า พร้อมกันนั้นก็ส่งยิ้มให้ด้วย อย่างไม่คิดจะถือสาหาความ หรือติดใจใดๆ กับคำพูดของเ้าสาวของเขาทั้งสิ้น
เ้าบ่าวจึงจับจูงมือเรียวเล็กของเ้าสาว เดินออกจากห้องนอน มาเข้าพิธีแต่งงานตามประเพณีทุกสิ่งอย่าง โดยไม่ขาดตกบกพร่องเลยสักอย่างเดียว ซึ่งในการแต่งงานนี้ ทองก้อนก็ยิ้มแก้มแทบปริอย่างมีความสุขล้นเอามากๆ ที่ได้เห็นลูกสาวคนเล็ก หรือที่เรียกว่าเป็ลูกสาวคนสุดท้อง ได้แต่งงานออกเรือนเป็ฝั่งเป็ฝาสักที
ทองก้อนเห็นเ้าบ่าวเ้าสาวนั่งเด่นเป็สง่ากันอยู่ในงานสำคัญของทั้งคู่ ก็พลันให้หวนนึกไปถึงตัวเอง ตอนที่เข้าพิธีแต่งงานกับทไทย ผู้ซึ่งเป็บิดาของลูกสาวทั้งสามคน ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่าง ทองก้อนยังจดจำ และตราตรึงอยู่ในใจไม่มีวันลบเลือน และคิดว่าคงไม่มีวันลืมอย่างแน่นอน จวบจนกระทั่งสิ้นลมหายใจ......
๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔
และแล้วคนทั้งสองก็เข้าสู่ประตูวิวาห์กันจนได้ เื่ราวจะไปยังไงต่อไป ติดตามอ่านกันในตอนต่อไปนะคะ......... ^_^
7K
