สุดยอดนักผจญภัย

พวกไลท์ยืนอยู่ที่หน้าร้านอาหารผู้แข็งแกร่ง

ตอนนี้ที่หน้าร้านของร้านอาหารผู้แข็งแกร่งมีผู้คนต่อแถวเป็นจำนวนมาก เพราะถ้าหากไม่ใช่ขาประจำทุกคนจะต้องปล่อยออกร่าของตัวเองให้กับพนักงานร้านดู เพราะระดับพลังมีผลต่อการเลือกที่นั่งในร้านอีกด้วย 

ถ้าหากคนที่ต้องการเข้าไปในร้านอาหารเป็นตัวตนระดับSก็สามารถเลือกได้ว่าจะนั่งในห้องส่วนตัวหรือไม่ นอกจากนี้ห้องส่วนตัวของที่นี้ก็มีเพียงแค่สามสิบห้องเท่านั้น 

ห้องส่วนตัวสามารถมองเห็นวิวได้รอบๆเมืองวอลโฟลได้อย่างชัดเจน จึงทำให้กลายเป็นที่ต้องการของผู้คนจำนวนมาก แต่ถึงอย่างนั้นในทุกๆวันห้องส่วนตัวก็ไม่ได้ถูกจองไว้ทั้งหมด เพราะฉะนั้นเมื่อเวลาผ่านไปแล้วไม่เห็นว่าจะมีตัวตนระดับSต้องการห้องส่วนตัวก็จะมีการประมูลห้องส่วนตัวขึ้น 

“ ดูเหมือนว่าร้านอาหารแห่งนี้จะเป็นที่ยอดนิยมเลยทีเดียว ” เบเรียลพึมพำออกมา

เพราะเธอมองเห็นแถวที่ยาวเหยียดออกมากว่าห้าสิบเมตร นอกจากนี้ส่วนมากที่ต่อแถวคือมนุษย์สัตว์แต่ก็ยังพอเห็นมนุษย์อีกหลายกลุ่มที่กำลังต่อแถวอยู่เหมือนกัน

ถ้าหากไม่ใช่ลูกค้าประจำหรือลูกค้าที่มีอำนาจจริงๆก็ไม่มีทางที่จะเดินไปยังประตูหลังได้เลย เพราะที่ประตูหลังมีตัวตนระดับSเฝ้าอยู่ 

“ ลูกพี่ทำไมพวกเราไม่ลองไปใช้ประตูหลังดูบ้างล่ะ? ” ไลก้าถามด้วยความสงสัย

ไลท์มองดูก็พบว่าคนที่จะสามารถเข้าประตูหลังได้จะต้องเป็นตัวตนระดับS เพราะไลท์เห็นว่าตัวตนระดับAถูกไล่ให้มาต่อแถวที่ตรงนี้

ไลท์ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนที่จะพยักหน้าเห็นด้วยจากนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า “ นายลองไปดูแล้วกันเดี๋ยวพวกเราจะนั่งรออยู่ตรงนี้ ” 

“ รับทราบลูกพี่ ” ไลก้ายิ้มก่อนที่จะเดินไปทางประตูหลัง

ส่วนทางด้านคนต่อแถวอยู่ก็มองไปที่พวกไลท์ด้วยแววตาดูถูกเพราะทุกคนต่างรู้ดีว่ามีคนที่ถูกไล่ออกมาจากประตูหลังเป็นจำนวนมากแล้ว แต่ก็ยังมีคนที่ต้องการลองดูว่าเผื่อตัวเองจะโชคดีได้เข้าไป

ไลก้าเดินมาถึงเขาก็ถูกมนุษย์กระต่ายหยุดเอาไว้ นอกจากนี้ออร่าของมนุษย์กระต่ายก็อยู่ในระดับSอีกด้วย

อย่ามองว่ามนุษย์กระต่ายผู้นี้จะเป็นคนที่สุภาพเรียบร้อย แต่จริงๆแล้วเขาเป็นคนที่โหดร้ายเอามากๆแม้กระทั้งตัวตนระดับSในเมืองก็ยังไม่อยากที่จะมีปัญหากับมนุษย์กระต่ายผู้นี้ ชื่อของมนุษย์กระต่ายคือแรบเบิ้ล

ในเมืองวอลโฟลมีตัวตนระดับSอยู่ถึงห้าคน ซึ่งก็คือเจ้าเมืองวอลโฟลราดิช หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทั้งหมดของเมืองแกงก้า ผู้บัญชาการทหารของเมืองวอลโฟลลิมโต้ เจ้าของร้านอาหารผู้แข็งแกร่งเชอร์รี่ และสุดท้ายคือผู้ดูแลร้านอาหารผู้แข็งแกร่งแรบเบิ้ล 

แรบเบิ้ลมองไปที่ไลก้าด้วยความสนใจเพราะเขาสัมผัสได้ว่าไลก้าสามารถเก็บซ่อนออร่าของตัวเองได้อย่างดี

“ แสดงออร่าของนายออกมา ” แรบเบิ้ลพูดพร้อมกับมองไปที่ไลก้าด้วยแววตาจริงจัง เพราะถ้าหากมาป่วนเฉยๆเขาก็จะได้จัดการกับมนุษย์ด้านหน้าทันที

“ ฉันขอถามก่อนว่าฉันสามารถพาเพื่อนของฉันเข้าไปได้ไหม? ” ไลก้าถามขึ้น

“ แน่นอนว่าได้อยู่แล้วแต่จำนวนต้องไม่เกินสิบคน ถ้าหากเกินสิบคนจะต้องหาระดับSอีกหนึ่งคนพาเข้าไป ” แรบเบิ้ลตอบ

“ เข้าใจแล้ว ” ไลก้าพยักหน้าก่อนที่จะปลดปล่อยออร่าระดับSออกมา เพียงแต่ไลก้าปลดปล่อยออกมาแค่ครู่หนึ่งเท่านั้น 

แรบเบิ้ลพยักหน้าและพูดขึ้นว่า “ ไปตามเพื่อนของนายมาแล้วก็พาเข้าไปได้เลย ” 

ไลก้าพยักหน้าก่อนที่จะกวักมือเรียกพวกไลท์ทันที

พวกไลท์เดินไปหาไลก้าก่อนที่จะเดินเข้าไปทางประตูหลัง จากนั้นสายตาของทุกๆคนก็มองไปที่พวกไลท์ด้วยแววตาอิจฉา 

“ พาพวกเขาไปที่ห้องส่วนตัวหมายเลขห้า ” แรบเบิ้ลพูดกับพนักงาน

พนักงานโค้งคำนับก่อนที่จะพาพวกไลท์ไปที่ห้องส่วนตัวหมายเลขห้า 

ห้องส่วนตัวหมายเลขห้าเป็นห้องขนาดใหญ่และถูกตบแต่งอย่างหรูหรา นอกจากนี้ห้องนี้ยังติดอยู่กับน้ำตกอีกด้วย 

“ เป็นวิวที่สวยดีจริงๆ ” เดซี่พูดขึ้นพร้อมกับมองไปยังวิวรอบๆห้องด้วยความตื่นเต้น

คนอื่นๆเองก็เดินดูวิวรอบๆห้องด้วยความสนใจเช่นเดียวกัน 

ไลท์และเบเรียลเดินมาดูน้ำตกจากตรงที่หน้าต่าง

หลังจากที่เดินชมห้องและวิวเสร็จแล้วพวกไลท์ก็มานั่งที่โต๊ะและนั่งดูเมนูอาหารด้วยความสนใจ

ผ่านไปกว่าสิบห้าถึงยี่สิบนาทีอาหารจำนวนมากก็ถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะ

ในขณะที่พวกไลท์กำลังกินข้าว จู่ๆพวกเขาก็ได้ยินเสียงห้องข้างๆทะเลาะกันอย่างรุนแรง

พวกไลท์ก็ไม่ได้สนใจเพราะยังไงก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเขาอยู่แล้ว แต่จู่ๆก็มีร่างของใครบางคนทะลุออกมาจากผนังห้อง

ไลท์และคนอื่นๆพากันหยุดชะงักก่อนที่จะมองไปร่างของมนุษย์หมาป่าด้วยความตกใจ

“ บ้าเอ้ย จะทะเลาะกันก็ทะเลาะกันไปสิแต่จะมารบกวนคนอื่นทำไม ” ไลก้าบ่นออกมาด้วยความไม่พอใจ เพราะเรื่องกินเป็นเรื่องที่เขาไม่ยอมแน่ๆ

เสียงร้องโอดครวญดังมาจากมนุษย์หมาป่า

จากนั้นก็มีมนุษย์หมีตัวหนึ่งเดินเข้ามาในห้องของไลท์ด้วยแววตาเย็นชา จากนั้นมันก็กวาดสายตาไปมองพวกไลท์ด้วยแววตาเหยียดหยาม

“ มนุษย์พวกแกออกไปจากห้องนี้ซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะจัดการกับพวกแกไปด้วย  ” มนุษย์หมีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร นอกจากนี้ออร่าของมันก็อยู่ในระดับSอีกด้วย

“ แกว่าอะไรนะ? ” ไลก้ามองไปที่มนุษย์หมีด้วยแววตาไม่พอใจก่อนที่จะลุกขึ้นยืน

มนุษย์หมีมองไปที่ไลก้าด้วยแววตาเย็นชา 

“ ทำไม?แกคิดที่จะมาสู้กับฉันงั้นหรอ ” มนุษย์หมีมองไปที่ไลก้าด้วยความไม่พอใจยิ่งกว่าเก่า มันไม่คิดมาก่อนว่ามนุษย์จะกล้าที่จะพูดจาแบบนี้ใส่เขา แต่เขาก็คิดอะไรบางอย่างออก

“ อย่าคิดว่าแกจะมีระดับSอยู่ในกลุ่มแล้วฉันจะกลัว? ” มนุษย์หมีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ไลก้าไม่ได้พูดอะไรก่อนที่จะเดินมาหามนุษย์หมีก่อนที่จะจับไปที่ตัวของมนุษย์หมี ทันใดนั้นสายฟ้าสีม่วงก็ปะทุออกมาจากร่างกายของไลก้าและย่างมนุษย์หมีทันที

กลิ่นไหม้ของเนื้อย่างลอยออกมาอบอวลไปทั่วห้อง

ไม่กี่วินาทีต่อมาร่างของมนุษย์หมีก็ล้มลงไปกับพื้นก่อนที่จะหมดสติไป

แน่นอนว่ากระแสไฟฟ้าของไลก้าไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นฆ่ามนุษย์หมี แต่แค่ทำให้หมดสติไปก็เท่านั้น

มนุษย์หมาป่ามองไปที่ไลก้าด้วยแววตาตกใจเพราะมันรู้ดีว่ามนุษย์หมีแข็งแกร่งแค่ไหน แม้แต่ตัวมันที่เป็นถึงระดับSเหมือนกันก็ยังไม่สามารถเอาชนะได้ แต่มนุษย์ตรงหน้าสามารถเอาชนะได้อย่างง่ายๆ

ไม่นานก็มีมนุษย์สัตว์อีกหลายคนวิ่งเข้ามาในห้องของไลท์ด้วยท่าทีที่แตกต่างกันออกไป ไม่ว่าจะเป็นหวาดกลัวหรือตื่นเต้น 

ซึ่งทั้งสองแบ่งเป็นสองฝ่ายอย่างชัดเจน เพราะฝ่ายหนึ่งคือมนุษย์หมาป่าอีกฝ่ายหนึ่งคือมนุษย์หมี

แต่ทันทีที่มนุษย์สัตว์ทั้งหมดเห็นมนุษย์หมีที่ตัวไหม้เกรียมไปแล้วก็พากันตกใจ

“ เกิดอะไรขึ้นกับฮุนเตล่ากัน?” มนุษย์หมีที่ตัวเล็กกว่าเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับท่าทีตกใจ

ไลท์มองไปที่พวกมนุษย์สัตว์ด้วยแววตาเย็นชา

“ นี้พวกแกไม่รู้จักคำว่ามารยาทมั้งหรอ? การที่จะเข้ามาในห้องของคนอื่นน่ะขอคนในห้องแล้วหรือยัง? ” ไลท์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

มนุษย์สัตว์ทั้งหมดมองไปที่ไลท์ด้วยแววตาประหลาดใจก่อนที่จะหัวเราะออกมา

“ แล้วยังไงเป็นแค่มนุษย์แล้วพวกเราจะต้องกลัวงั้นหรอ อย่าลืมว่าที่นี้คือทวีปของมนุษย์สัตว์ ” มนุษย์หมีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ งั้นก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องเกรงใจพวกแกอีกต่อไป ” ไลท์เหยียดยิ้มอย่างยินดีก่อนที่จะโบกมือขึ้นเบาๆ 

ร่างของมนุษย์สัตว์ทั้งหมดถูกลมปราณของไลท์ซัดผ่านจนได้รับบาดเจ็บเจียนตายเลยทีเดียว 

มนุษย์หมาป่ามองดูพวกของตัวเองด้วยความตกใจและมองไปที่ไลท์ด้วยความไม่อยากเชื่อ เพียงแค่การโบกมือเบาๆก็ทำให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้แล้ว 

ไลท์เหลือบมองไปที่มนุษย์หมาป่าก่อนที่จะถามขึ้นว่า “ เกิดอะไรขึ้น? ” 

มนุษย์หมาป่าก้มหน้าลงก่อนที่จะตอบว่า “ พอดีพวกเรามนุษย์หมาป่าและมนุษย์หมีไม่ถูกกันอยู่แล้ว พวกเราเลยเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทกัน จากนั้นก็เป็นฉันที่ถูกเจ้าพวกหมีบ้าโยนทะลุมายังห้องนี้ ” 

“ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกแกจะทะเลาะอะไรกันมา แต่การที่มารบกวนคนอื่นเป็นสิ่งที่ฉันไม่ชอบมากที่สุด เพราะฉะนั้นพาพวกมันไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าพวกมันทิ้งทั้งหมดและถ้าหากพวกแกไม่พอใจก็มาหาฉันได้ ฉันจะเปิดประตูต้อนรับพวกแกอยู่ที่นี้เป็นเวลา… ” ไลท์หยุดชะงักก่อนที่จะหันไปถามพวกเบเรียลว่าพวกเราจะอยู่ที่นี้กันกี่วันดี

“ เจ็ดวัน ฉันจะรอพวกแกอยู่ที่นี้เป็นเวลาเจ็ดวัน ” ไลท์พูดขึ้นก่อนที่จะโบกมือเบาๆพัดร่างของมนุษย์สัตว์ทั้งหมดไปนอนกองที่มุมหนึ่งของห้อง จากนั้นพวกเขาก็นั่งกินอาหารกันต่อโดยที่ไม่สนใจพวกมนุษย์สัตว์ที่ร้องโอดครวญ

ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก่อนที่จะเป็นแรบเบิ้ลเปิดประตูเข้ามา จากนั้นสายตาของแรบเบิ้ลไปหยุดอยู่ที่มนุษย์สัตว์ทั้งหมดที่นอนกองกับพื้นอยู่

“ พวกเราต้องขอโทษด้วยนะครับที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ” แรบเบิ้ลพูดขึ้น 

“ แล้วนายคิดว่าจะชดใช้พวกเรายังไงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ” ไลท์พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม 

แรบเบิ้ลมองไปที่ไลท์จากนั้นร่างกายของเขาก็สั่นเทาขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เพราะเขาสัมผัสได้ว่าออร่าของเขาถูกออร่าของไลท์กดทับอยู่ ซึ่งออร่าของไลท์นั้นทรงพลังมากราวกับพลังอันยิ่งใหญ่ที่มันไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความรู้สึกแบบนี้มันไม่เคยเจอมาก่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้กระทั้งตัวตนระดับSSก็ยังไม่สามารถทำให้มันรู้สึกถึงความอ่อนแอแบบนี้ออกมาได้เพียงแค่สัมผัสถึงออร่าเท่านั้น

เม็ดเหงื่อจำนวนมากไหลออกมาจากร่างกายของแรบเบิ้ล สีหน้าของมันแม้ว่าจะยังสงบนิ่งแต่ในใจนั้นกรีดร้องออกมาอย่างต่อเนื่อง 

“ เอาเป็นว่าอาหารมื้อนี้พวกเราจะไม่คิดเงินพวกคุณ นอกจากนี้ในมื้ออาหารต่อไปพวกเราก็จะลดลาคาให้กับพวกคุณครึ่งหนึ่งเลยครับ ” แรบเบิ้ลตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“ เป็นความคิดที่ดี ” ไลท์ยิ้มก่อนที่จะพยักหน้ารับจากนั้นเขาก็พูดต่อว่า “ งั้นช่วยเปลื่ยนห้องอาหารให้กับพวกเราด้วยล่ะ ฉันไม่อยากกินในสถานที่ที่มีรอยเลือดแบบนี้ ” 

“ เข้าใจแล้วครับเดี๋ยวจะจัดการโดยทันที ” แรบเบิ้ลตอบรับทันทีก่อนที่จะรีบไปเรียกพนักงานมายกอาหารของพวกไลท์ไปยังห้องส่วนตัวหมายเลขเก้า

เมื่อพวกไลท์ได้ห้องใหม่แล้วพวกเขาก็นั่งกินอาหารกันต่อ 

ทางด้านแรบเบิ้ลก็มาดูอาการของมนุษย์หมีและมนุษย์หมาป่าด้วยความกังวล 

เบื้องหลังของทั้งสองเผ่านี้แข็งแกร่งมากแม้แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะมีปัญหาด้วย 

ผู้นำกลุ่มในมนุษย์หมีชื่อว่า ฮูบาร์ส เขาเป็นลูกชายของเจ้าเมืองมัลฟอล พ่อของเขาชื่อว่าฮูลิแบร์เป็นตัวตนระดับSS เมืองมัลฟอลเป็นเมืองใหญ่แห่งหนึ่งภายในอาณาจักรเซาท์โบนาส นอกจากนี้ก็ยังอยู่ไม่ห่างจากเมืองหลวงอีกด้วย ฮูลิแบร์ยังเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งอันดับต้นๆของอาณาจักรเซาท์โบนาส 

ส่วนทางด้านผู้นำกลุ่มของมนุษย์หมาป่าชื่อว่า คูรีย์ เขาเป็นลูกชายของเจ้าเมืองมูนทาม์ เมืองมูนทาม์ก็เหมือนกับเมืองของมัลฟอล ซึ่งก็คือหนึ่งในเมืองใหญ่ของอาณาจักรเซาท์โบนาส พ่อของคูรีย์ชื่อว่าคูเลซัส เขาก็เป็นตัวตนระดับSSเช่นเดียวกัน

ว่ากันว่าพ่อของทั้งสองคนไม่ถูกกันมานานแล้ว ในอดีตทั้งสองคนเคยแย่งชิงตำแหน่งรองแม่ทัพภายในเมืองหลวง แต่สุดท้ายคนที่ได้ไปก็ไม่ใช่สองคนนี้ แต่นั้นก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะทั้งสองคนนั้นได้สะสมความเกลียดชังเอาไว้แล้ว จากนั้นลูกๆของทั้งสองคนก็พากันไม่ชอบหน้ากันไปด้วยและชอบมีเรื่องทะเลาะกันตลอดเวลาที่เจอกัน

“ ก็ขออย่าให้มีเรื่องกันใหญ่โตที่เมืองนี้เลยแล้วกัน ” แรบเบิ้ลพึมพำออกมาและพาพวกมนุษย์หมีและมนุษย์หมาป่าไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล

หลังจากที่กินข้าวเสร็จแล้วพวกไลท์ก็ออกไปเที่ยวเล่นน้ำตกภายในเมืองวอลโฟลด้วยความผ่อนคลาย

หลายวันผ่านไปพวกไลท์ก็กำลังนั่งกินอาหารกันที่น้ำตกแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างจากเมือง จู่ๆพวกเขาก็สัมผัสได้ว่ามีออร่าของระดับSS สองคนกำลังปะทะกันอยู่บนท้องฟ้า 

ไลท์และคนอื่นๆมองขึ้นไปพวกเขาก็เห็นว่าเป็นมนุษย์หมีและมนุษย์หมาป่าที่กำลังสู้กันอยู่ 

“ หรือว่าจะเป็นคนของเจ้าสองคนนั้น?  ” คอลรุยถามออกมาด้วยความสงสัย

“ ก็คิดว่าน่าจะใช่ล่ะนะ ” ไลก้าพยักหน้า

“ ถ้าอยากรู้ก็ต้องขึ้นไปถามแล้วล่ะ ฉันก็จะได้ถามด้วยว่าทำไมถึงไม่สอนมารยาทให้กับคนของตัวเอง ” ไลท์พูดออกมาด้วยความไม่พอใจ เขาไม่ชอบคนที่ไม่มีมารยาทโดยฉะเพราะพวกที่เปิดเข้าห้องคนอื่นโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต

“ งั้นลูกพี่เดี๋ยวฉันจะไปเอง ” ไลก้าพูดขึ้น

“ เดี๋ยวฉันไปด้วย ” เดซี่พูดขึ้นเพราะเธอเองก็ไม่ค่อยชอบพวกที่ไร้มารยาทเหมือนกัน

ไลก้า เดซี่ เวโรนิก้า เมลิซ่า ทั้งสี่คนนี้บินขึ้นไปบนท้องฟ้าทันที

บนท้องฟ้าฮูลิแบร์และคูเลซัสกำลังปะทะกันอย่างดุเดือด แต่ทั้งสองก็ไม่ได้ใส่พลังอย่างเต็มที่เพราะพวกเขา เพราะพวกเขาไม่ต้องการที่จะทำลายพื้นที่รอบๆเมืองวอลโฟล 

อีกอย่างเมืองวอลโฟลก็เป็นเมืองท่องเที่ยว ถ้าหากเขาทำลายพื้นที่รอบๆนี้พวกเขาอาจจะถูกองค์ราชาจัดการได้

ในขณะที่ทั้งสองกำลังปะทะกันอยู่ จู่ๆพวกเขาก็สัมผัสได้ว่ามีคนบินขึ้นมาจากข้างล่าง จากนั้นพวกเขาก็หยุดปะทะกันและอยู่ห่างกันหลายสิบเมตร 

ทั้งสองต่างก็มองผู้มาใหม่ทั้งสี่ด้วยความสงสัย