ณ ห้องพักสังเกตการณ์ในบ่อนกาสิโนขนาดใหญ่ เป็อันดับหนึ่งของเกาะโตเกียว ภายใต้การควบคุมของ ทาจิบานะ โทรุ นี่เป็แค่ฉากบังหน้าของบ่อนที่ถูกตั้งขึ้นอย่างถูกกฎหมาย แต่เื้ันั้นเต็มไปด้วยอบายมุข ที่ล่อลวงผีพนันทั้งหลายให้เข้ามาแสวงโชค บางคนก็ร่ำรวย แต่อยู่ได้ไม่นาน บางคนหลงผิดจนต้องกลายเป็หนี้สินติดตัวเป็หลักล้านเพราะกลโกงภายใน ไม่เพียงแค่นั้น บ่อนที่ว่านี้ ยังเป็แหล่งปล่อยยาเสพติดผิดกฎหมายทุกชนิด รวมทั้งเป็แหล่งค้าประเวณีด้วย โทรุ เป็หนึ่งในนักธุรกิจที่เคยรุ่งโรจน์เมื่อสิบกว่าปีก่อน แต่ด้วยภาวะเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ ประกอบกับ การบริหารงานไม่เก่งและไม่รัดกุม ทำให้ธุรกิจหลายประเภท ในเครือ ทาจิบานะกรุป ต้องปิดตัวไป
่นั้นเขาแทบสิ้นเนื้อประดาตัวโชคดีที่ยังมีเพื่อนร่วมธุรกิจชื่อคัทซึฮิโกะ โอตะ เศรษฐีอัญมณีร้อยล้าน แถมยังร้อยเล่ห์กลโกง ซึ่งเคยร่วมลงทุนสร้างบ่อนกาสิโนด้วยกัน แต่ตอนหลังกลับถอนตัวไปเสียเฉย ๆ แต่ก็ยังมีแก่ใจให้ความช่วยเหลือโดยการให้กู้ยืมเงิน หากเ้าหนี้กลับเขี้ยวหนัก โทรุ แค้นเคืองใจในตัวโอตะอยู่ลึก ๆ เมื่อครั้งที่เขากู้ยืมเงินเศรษฐีใหญ่ มันให้คนตามทวงหนี้ไม่เว้นแต่ละวัน คุกคามแม้กระทั่งภรรยาและลูกของเขาจนคนในครอบครัวต้องหนีหายจากไปเพราะทนรับสภาพที่ต้องโดนตามทวงหนี้อย่างหฤโหดไม่ไหว มิหนำซ้ำมันยังให้ลูกน้องจับตัวน้องสาวของเขา ไปข่มขืนจนต้องฆ่าตัวตาย กระทั่งวันหนึ่งความอดทนก็ถึงขีดสุด เขาจึงวางแผนฆาตกรรม โอตะและครอบครัว คราวนั้นถือว่าเป็โชคดีของ คัทซึฮิโกะ ฮิโรยูกิ ที่ไม่ได้เดินทางไปในรถที่เกิดเหตุด้วย ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ไอ้เ้าเด็กเมื่อวานซืน คงไม่มาก่อกวนความสงบสุขของเขาได้ในปัจจุบันนี้หรอก อ้อ! แล้วยังจะมีไอ้เฒ่า คัทซึฮิโกะ อาเบะ อีกคน พวกมันต้องได้รับผลตอบแทนอย่างสาสมที่ทำกับเขาและครอบครัวไว้
เมื่อทำธุรกิจที่ถูกกฎหมายแล้วไม่รุ่ง เขาจึงหันหลังให้สังคมสว่างเข้าสู่สังคมมืด และเหมือนว่าดวงการพนันของเขาจะรุ่ง หยิบจับอะไรที่เกี่ยวกับการพนันก็เป็เงินเป็ทองจนกระทั่งตั้งตัวได้ และร่ำรวยมหาศาลขึ้นมาในเวลาอันรวดเร็ว ถึงขั้นระดับมหาเศรษฐีก็ว่าได้ โทรุ จึงมีสมุนที่จงรักภักดี คอยติดสอยห้อยตามเป็ขบวน ธุรกิจส่วนใหญ่ของทาจิบานะ โทรุ ล้วนแล้วแต่อาศัยความร่วมมือ กับคนของทางรัฐ ซึ่งมีบางกลุ่มที่ยังหวังผลทางลัดมากบ้างน้อยบ้าง ตามแต่สถานการณ์และโอกาส โทรุทำอย่างนี้มานานแล้วจนเกิดความเคยชิน ที่ตน้าสิ่งใดแล้วต้องได้สิ่งนั้น เมื่อไม่ได้ และถูกขัดขวางมันผู้นั้นก็ต้องเจ็บตัวหรือไม่ก็ได้รับบทเรียนไปไม่มากก็น้อยแต่ในกรณีของตระกูลคัทซึฮิโกะ ถือว่าพิเศษหน่อยที่ต้องรับศึกหนักล่ะคราวนี้ วันนี้บรรดาลูกค้าที่ถูกผีพนันเข้าสิงทั้งหลายมุ่งหน้าเข้ามาแสวงโชค ค่อนข้างหนาตาเป็พิเศษ เพราะเป็่วันหยุดสุดสัปดาห์ ประกอบกับเป็วันสิ้นเดือน
“เื่ที่ให้ไปจัดการ เรียบร้อยดีใช่ไหม?” น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงไว้ด้วยอำนาจ เอ่ยออกมาเมื่อมือขวาเดินเข้ามาหยุดยืนสงบนิ่งอยู่เื้ั
“เรียบร้อยดีครับท่าน.. แต่มันแค่ได้รับาเ็เล็กน้อยเท่านั้น คนของมันมาช่วยไว้ได้เสียก่อนครับ”
“อืมม์..ไม่เป็ไร..เอาแค่เบาะ ๆ ก่อน คราวต่อไปมันต้องได้รับบทเรียนที่สาสมกว่านี้แน่ ฉันไม่สนหรอกว่ามันจะมาร่วมลงทุนหรือไม่ แต่ฉันแค้นที่พ่อมันทำไว้กับฉัน สักวันหนึ่งฉันจะต้องโค่นล้ม คนตระกูลนี้ให้มันหายไปจากโลกให้จงได้!”
ชายวัยกลางคนเปล่งสำเนียงเสียงเข้มที่แฝงไว้ด้วยความเจ็บแค้นในหัวใจที่มันสุมมานานนับสิบปี รอคอยว่าเมื่อไหร่จะได้เอาคืนอย่างสาสม ร่างหนาสูงใหญ่ ผลุดลุกจากเก้าอี้บุหนังชั้นดี ก้าวเข้ามายืนชิดริมกระจกกรองแสงเบื้องหน้า ปิดกั้นจากความวุ่นวายเบื้องล่าง พลางกำมือใหญ่ ทุบไปแผ่นฝ้าคล้ำหนัก ๆ หนึ่งครั้ง กรามบดกันดังกรอดด้วยแรงอาฆาต
“แล้ว..ท่านจะไปร่วมงาน ที่พวกมันจัดขึ้นใน่คริสต์มาสไหมครับ?” สิ้นเสียงลูกน้องคนสนิทจบลง ยังผลให้เ้านายวัยกลางคนหันมามองแทบจะทันที ก่อนจะเปล่งวาจาห้าวเหี้ยมกลับมา
“ไปสิ! ในเมื่อมันอยากเล่นกับไฟ ฉันก็จะลองให้มันเล่นดู! แต่คราวนี้อย่าเพิ่งทำอะไร..คอยดูลาดเลาไปก่อน เพราะบารมีของพ่อมันคงยังหลงเหลืออยู่ คาดว่ามันจะต้องจัดคนคุ้มกันอย่างหนาแน่นเชียวล่ะ.. อีกอย่างมันจะได้ไม่ระแคะระคายที่เราไปแหย่มันคราวก่อน”
“ครับท่าน” ผู้เป็ลูกน้องโค้งคำนับรับคำสั่งของผู้เป็นายอย่างว่าง่าย นายว่าอย่างไร ขี้ข้าก็ต้องว่าตามนั้น
นับั้แ่วันนั้นเป็ต้นมา น้ำรินก็เอาแต่หลบหน้าฮิโรยูกิ แม้แต่เวลาอาหารเช้าเมื่อเตรียมให้ท่านคัทซึฮิโกะเสร็จ ก็ต้องรีบไปสวนหลังบ้านทำเป็ไปช่วยงานคนสวนรดน้ำต้นไม้ พรวนดิน ตัดหญ้า สารพัดเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเจอหน้าเขา พอตกเย็นเมื่อพาผู้าุโเข้านอนพักเรียบร้อยก็รีบเข้าห้องตัวเองขังตัวอยู่ในนั้นจนกระทั่งเช้าและถึงแม้ว่าวันไหนที่หลบไม่ทัน น้ำรินก็แกล้งทำเป็มองไม่เห็นไปซะอย่างนั้น
เป็ห่วงอยู่ลึก ๆ เหมือนกันว่าใครจะทำแผลให้เขา แต่หลังจากวันนั้น ก็หมดห่วง เมื่อมีหมอมาดูแลเขาเป็อย่างดี ไม่ว่าจะเป็คุณฮานะ และหมอยูอิจิ ที่แวะเวียนสับเปลี่ยนมาเยี่ยมเยียนและทำแผลให้เขาแทบทุกวัน ทุกครั้งที่เห็นรถของฮานะ มาจอดหน้าบ้าน หัวใจของหล่อนมักกระตุกวูบ รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาแทบทุกครั้ง แต่ก็ต้องข่มใจไว้ ดีกว่าปล่อยให้หัวใจของตัวเองถลำลึกมากไปกว่านี้
ส่วนฮิโรยูกิก็เช่นกัน เวลาเจอหน้า ก็ไม่ทัก แม้แต่เดินผ่าน หรือขับรถก็เลยไปเฉย ๆ เจอกันที่โต๊ะอาหารพร้อมหน้าทั้งฮานะ และยูอิจิ เขาก็ไม่เคยแม้แต่จะเหลือบมามอง หรือให้ความสนใจหล่อน มีแต่ยูอิจิที่พยายามชวนคุย และแวะมาทักทายทุกครั้งที่เข้ามา วันนี้ก็เช่นกัน
ใกล้ฤดูหนาวเข้าไปทุกที อากาศค่อนข้างเย็น เมื่อลำแสงสีทองค่อย ๆ เคลื่อนหายลับไปจากขอบฟ้า ปล่อยให้แสงจันทราเข้ามาแทนที่ ทั้งที่ข้างนอกหนาวเหน็บแต่ภายในใจกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่า น้ำรินเดินออกมาทางหลังบ้าน ที่มีสวนป่าอันกว้างขวาง มีสนามหญ้าพอที่สามารถทำเป็สวนสนุกก็ยังได้ มวลไม้นานาพรรณถูกตัดแต่งอย่างสวยงาม บางต้นก็เป็ฝีมือหล่อนลงมือตกแต่งเอง หญิงสาวเดินไปนั่งที่ชิงช้าซึ่งแขวนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบไม้ร่วงหล่นลงมาบนหัวน้ำรินจับใบไม้แห้งเหี่ยวมาเพ่งดูอย่างลอย ๆ ใจกลับคะนึงคิดไปถึงชายหนุ่มที่ฝากรอยจุมพิตอันแสนหวานเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ไม่รู้ว่าหล่อนโง่หรือฉลาดที่ปล่อยตัวปล่อยใจให้ผู้ชายปากร้าย เห็นแก่ตัว ร้ายกาจสารพัด แถมยังเป็จอมเผด็จการ แต่ทำไมหล่อนถึงไม่ตอบโต้อย่างสาสมและเรียกร้องสิ่งใดเลย
น้ำรินมาค้นพบว่า ตอนนี้เธอตกหลุมรักชายหนุ่มผู้สูงส่ง งามสง่าเข้าให้แล้วเต็มๆ คำพูดที่บางครั้งดูจะรุนแรง แต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใย ความใกล้ชิดประกอบกับกิริยาทุก ๆ ครั้งที่เขาฉกฉวยเอากับหล่อนมันทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ อ่อนไหวไปแทบทุกคราที่เขากอดจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ถึงแม้จะรู้ดีว่า สำหรับเขาคงไม่มีผลอะไร
น้ำรินรู้ดีว่าสำหรับเธอแล้ว เขาคือสิ่งต้องห้าม ไม่ว่าจะเอื้อมมือให้สูงเพียงใดก็ไม่อาจคว้าชายหนุ่มที่เพอร์เฟกต์อย่างเขาลงมาได้ หญิงสาวรู้อยู่แก่ใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้น้ำตาพานจะไหล..พลางกัดริมฝีปากล่างแน่น หมดแล้วศักดิ์ศรีที่หล่อนภาคภูมิใจ ตลอดยี่สิบแปดปีที่ผ่านมา ความรัก..การรักนวลสงวนตัว ไม่เคยข้องแวะกับผู้ชายคนไหน ไม่เคยแม้แต่จะคบใคร เพราะรู้ตัวเองดีว่าเป็คนที่ไม่มีอะไร ไม่ดีพอที่จะมอบหัวใจให้ใคร และไม่ดีพอที่จะให้ใครมารัก เหล่านี้แม้คำพูดก็ไม่สามารถบรรยายออกมาได้หมด
“หาแทบแย่ ที่แท้ก็มานั่งอยู่ตรงนี้นี่เอง อู้ย..หนาวจังเลยนะครับทำไมคุณน้ำรินถึงมานั่งตากลมอยู่อย่างนี้ล่ะครับกลับเข้าไปข้างในเถอะเดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ” หญิงสาวกำลังนั่งเหม่อลอยสะดุ้งตัวเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองยังต้นเสียง พลางส่งยิ้มหวานละมุนไปให้หมอหนุ่มอย่างเป็มิตร ซึ่งไม่ได้มีความหมายพิเศษในรอยยิ้มนั้นแต่อย่างใด
“อ๊ะ..จริงด้วยค่ะ หนาวจริง ๆ งั้นเรารีบกลับเข้าไปข้างในกันดีกว่า ถ้าหากว่าไม่สบายอีก เดี๋ยวก็ต้องลำบากคุณหมอแย่เลย”
“ไม่เป็ไรหรอกครับ..ผมยินดีที่จะดูแลคุณนะ..อ๊ะ! ผมหมายถึง..ยินดีที่จะรักษาคนป่วยของผมทุกรายอยู่แล้วล่ะครับ” น้ำรินคิดว่าหมอยูอิจิคงจะมีความรู้สึกพิเศษกับหล่อนบ้างแต่ก็ไม่แน่ใจนัก ่หลัง ๆ ที่มาที่บ้าน เขามักจะเข้ามาทักทายและชวนคุยด้วย พลอยทำให้หล่อนหายเหงาไปได้ และทำให้รู้สึกว่าตัวหล่อนเองยังมีคนสนใจ แสดงความเป็ห่วงเป็ใย คอยส่งสายตาที่เป็มิตรมาให้ ถึงแม้ว่าบางครั้งน้ำรินพอจะมองออก ว่าหมอหนุ่ม้าสื่อความหมายที่แสดงออกถึงความพิเศษส่งมา แต่หล่อนก็มิอาจรับได้ ทำเป็เฉยเสีย เพราะในหัวสมอง มีคำพูดของคนบางคน มาคอยตอกย้ำ ให้รู้ถึงความแตกต่างระหว่างชนชั้นและฐานะอยู่ร่ำไป
“ฮานะออกไปข้างนอกกับเ้าฮีโร่น่ะครับ สงสัยไปต่อกันที่ไหนสักแห่ง เขาชวนผมไปด้วย แต่ไม่ไหวครับ พรุ่งนี้มีเคสผ่าตัดแต่เช้า” หญิงสาวหันขวับไปมองยูอิจิทันที ที่เขาพูดถึงสองคนนั้น คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย อย่างไม่สบอารมณ์ ทำไมเขาจะต้องบอกเื่สองคนนั้นให้หล่อนฟังด้วย ทั้ง ๆ ที่ไม่จำเป็เลยสักนิดพวกเขาจะไปไหนก็เื่ของเขาสิ..ไม่เกี่ยวกับหล่อนเลย
“อะ..เอ่อ..ั้แ่มาอยู่ที่นี่ คุณน้ำรินไปเที่ยวที่ไหนบ้างหรือยังครับ ถ้ายังล่ะก็ เดี๋ยวผมจะเป็ไกด์นำเที่ยวให้คุณเอง แล้วก็ไม่ต้องห่วงเื่คุณปู่ ผมจะขออนุญาตท่านให้ ตกลงว่าไงครับ”
“ยังไม่รู้เลยค่ะ ฉันเกรงว่าจะไม่มีใครดูแลท่าน”
“ว่าแล้วเชียว ที่เงียบเพราะเกรงใจคุณปู่ของเ้าฮีโร่นี่เอง ไม่ต้องกังวลนะ ผมจะจัดการเื่นี้ให้เองแต่ก่อนอื่น คุณต้องมีชุดสำหรับออกงานกลางคืนบ้างนะ”
“งานกลางคืน? งานอะไรหรือคะ?”
“ฮ๊ะ! อย่าบอกนะ ว่าคุณยังไม่รู้เื่งานแสดงความขอบคุณ บรรดาผู้ร่วมลงทุน ในสาขาต่าง ๆ ทั่วโลกของเ้าฮีโร่มันน่ะ จะมีขึ้นใน่คริสต์มาสนี้ แล้วก็ถือเป็การฉลองปีใหม่ไปในตัวด้วย”
“เหรอคะ?”
“แปลกนะ ใคร ๆ ก็รู้กันหมดแล้ว แม้กระทั่งพ่อบ้าน คนสวนยังรู้เลยว่าจะมีงานนี้ หรือว่า..เขาจะเอาไว้เซอร์ไพรส์คุณใกล้ ๆ วันงาน หึ..เ้าฮีโร่นี่มันน่านัก” ยูอิจิแกล้งพูดไปอย่างนั้นเอง แต่สายตายังคอยมองหญิงสาวที่เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ั้แ่เมื่อสองอาทิตย์ก่อนแล้ว ที่หล่อนเอาแต่เงียบ ถามคำตอบคำ แรก ๆ เขาแทบไม่รู้ตัวเองเลยว่าทำไมถึงอยากจะมาที่นี่นัก เสร็จงานก็ต้องมาทานข้าวเย็นเกือบทุกวัน โดยใช้ข้ออ้างว่ามาดูแผลเพื่อนรัก แต่พอหลัง ๆ เขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าที่มาก็เพราะ้าเห็นหน้าใส ๆ ของสาวไทยคนนี้ อยากเห็นหน้าทุกวัน อยากพูดด้วย อยากทำความรู้จักให้มากขึ้น อยากใกล้ชิดสนิทสนมกับหล่อนจนอยากพัฒนาความสัมพันธ์ที่เป็แค่คนรู้จัก กลายเป็คนรัก ยูอิจิคิดว่า นี่คือรักแรกของเขา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะพยายามอยู่ฝ่ายเดียว เมื่อหญิงสาวเอาแต่นิ่งเฉย ไม่ยอมรับรู้ความรู้สึกพิเศษที่เขามอบให้ บางคราวเหมือนหล่อนพยายามปิดกั้นตัวเอง แต่ถึงอย่างไรเขาก็จะไม่ยอมแพ้ ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะยังไม่ใจอ่อนในตอนนี้ แต่ถ้าเขาไม่ถอดใจเสียก่อนก็อาจได้หัวใจหล่อนมาครองในสักวันหนึ่ง ยูอิจิหวังไว้เช่นนั้น..
“ดึกมากแล้ว งั้น..ผมกลับก่อนก็แล้วกัน”
“เดี๋ยวฉันเดินไปส่งที่รถ นะคะ”
“อืมม์..ก็ดีครับ” สองหนุ่มสาวเดินพูดคุยกันไปที่รถของหมอหนุ่ม ไม่ได้สนใจว่าบัดนี้ทางด้านนอกรั้วบ้านมีคาดิแลคสีดำสนิท จอดนิ่งอยู่ โดยมีสายตาคมกริบจ้องมองจอมอนิเตอร์ที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดทั่วทุกสารทิศ ภายในตัวบ้านและนอกบ้าน ขณะนี้ั์ตาวาวโรจน์จ้องนิ่งไปยังจอที่ฉายชัดเฉพาะตรงจุดที่มีร่างสองร่างเดินเคียงกันมาที่โรงรถ ภาพที่แสดงออกมามันสื่อถึงความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนว่าสนิทกันขนาดไหนแล้ว จนถึงขั้นจับมือถือแขนกันอย่างหน้าไม่อาย ใบหน้าที่เรียบเฉย ดวงตาคมกล้าภายใต้แว่นสีดำ หรี่ลงกรามขบเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว มือที่กำพวงมาลัยเฉย ๆ เมื่อครู่ กลับบีบแน่นจนแทบหักคามือ อาการเกร็งจากข้อมือทำให้เส้นเืที่แขนปูดโปนออกมาแต่เ้าตัวไม่รู้
“ขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง มือคุณเย็นหมดแล้ว หน้าหนาวใกล้เข้ามาทุกที..กลับเข้าไปในบ้านอย่าลืมหาถุงมือมาใส่นะครับ แล้วใส่เสื้อผ้าหนา ๆ ก่อนนอนห่มผ้าให้ถึงปลายเท้าทำตัวให้อุ่นเข้าไว้จะได้ไม่เป็หวัดง่าย”
“อ๊ะ! เอ่อ คุณยูอิจิ” น้ำรินสะดุ้งโหยงทันที เมื่อจู่ ๆ หมอหนุ่มรูปร่างสะโอดสะองก็หยุดยืนกะทันหันตรงท้ายรถ หันมาคว้าที่ข้อมือหล่อนหมับ ทำให้น้ำรินงงไปกับกิริยาของเขา ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
“นี่..ผมจู่โจมคุณเร็วไปหรือเปล่า ต้องขอโทษมาก ๆ เลย ที่ทำให้ใเอ่อ..ราตรีสวัสดิ์นะครับ วันหลัง ผมจะแวะมารับคุณไปทานข้าวข้างนอกบ้าง หวังว่า คุณคงให้โอกาสผมสักครั้ง ลาก่อน ไว้เจอกันอีก บ๊ายบายครับ”
รถหรูราคาแพงวิ่งลับหายออกจากรั้วเขตคฤหาสน์หลังใหญ่ไปแล้ว น้ำรินยังยืนอึ้งอยู่เป็ครู่ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน อดอมยิ้มกับท่าทางของยูอิจิไม่ได้ เมื่อนึกถึงอิริยาบถต่างๆ ที่เขาทำเมื่อครู่ เหมือนเด็กหนุ่มที่กำลังขอความรักจากหญิงสาวก็ไม่ปาน อย่างกับในหนังสือการ์ตูนที่หล่อนชอบอ่านเป็ประจำ ท่าทางที่เขาแสดงออกก็น่ารักดีนะ คำพูดที่ฟังแล้วดูอบอุ่น เต็มไปด้วยความห่วงใย ทำให้หัวใจของหล่อน อดไหววูบไปด้วยไม่ได้เลยจริง ๆ ฮึ! เป็ไปไม่ได้หรอกน้ำริน คนสูงส่งระดับพวกเขา ไม่มีวันที่จะหันลงมาเหลียวมองผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอหรอก อย่าฝันกลางวันไปหน่อยเลย..
ขณะที่น้ำรินกำลังจะก้าวขาจากริมทางเดิน เข้าไปด้านใน ก็ได้ยินเสียงรถดังกระหึ่มและแล่นด้วยความเร็วสูง พุ่งตรงมาที่หล่อน หญิงสาวจึงหยุดชะงักเท้าค้างไว้เพียงเท่านั้น ไม่กล้าขยับเขยื้อนกายไปไหน ราวกับถูกมนต์สะกดจากคนในรถให้หยุดอยู่กับที่ รถหรูวิ่งเข้ามาจอดดังเอี๊ยดจากแรงเบรกแทบเหยียบปลายเท้าหล่อน
เสียงเปิดและปิดประตูกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว ไม่กลัวว่ามันจะพังหรือไม่ เสียงสะท้อนดังก้องไปตามเสาหินอ่อน ทำเอาน้ำรินใแทบช็อก สะดุ้งตัวลอย พลางถอยกรูดเมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่ม เ้าของรถเดินลงมาด้วยสีหน้าถมึงทึง
“ทำไม! กลัวฉันมากนักหรือไง?! ทีกับไอ้หมอไม่เห็นเป็แบบนี้เลย หึ..ทำเป็หัวร่อต่อกระซิก แถมยังจับถือแขนกันอีก นี่ถ้าไม่อยู่ในบ้านละก็..ป่านนี้ คงถึงไหนต่อไหนกันแล้วล่ะสิ!” น้ำรินตะลึงค้างในคำพูดของเขา ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี เขาคงเกลียดหล่อนจนเข้ากระดูกดำเลยสินะ ถึงได้ว่าหล่อนอย่างไม่รักษาน้ำใจอย่างนี้ หญิงสาวกำมือแน่น เม้มริมฝีปากบางเข้าหากัน ในใจนึกอยากซัดฝ่ามือไปที่ใบหน้าหล่อเหลานั่นให้หายเจ็บใจกับคำพูดของเขานัก แต่ก็ช่างเถอะ..ไม่อยากสนใจแล้ว อยากทำอะไร อยากด่า อยากว่ายังไงก็เชิญ ฉันจะไม่ตอบโต้อะไรอีกต่อไป สักวันหนึ่ง ถ้าเก็บเงินพอได้เป็ค่าเครื่องบิน ฉันจะบินหนีไปจากคนใจร้าย ปากร้ายอย่างคุณให้ได้ หญิงสาวไม่พูดอะไร ส่งสายตาเฉยชาไปให้ชายหนุ่มแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าหันหลังเดินกลับเข้ามาในเขตบ้าน ไม่สนใจคนใจร้อน ปากร้ายอีกต่อไป แต่การกระทำของน้ำริน กลับไปกระตุ้นต่อมโมโห โกรธาแก่ชายหนุ่มให้ลุกฮือขึ้นทันที จากที่พยายามอดกลั้นอารมณ์นั้น ั้แ่อยู่นอกรั้วบ้านแล้ว
“หยุดเดี๋ยวนี้นะน้ำริน! ฉันบอกให้หยุด!” เสียงดังลั่น สนั่นทั่วอาณาบริเวณไม่เกรงว่าคนข้างในจะได้ยินเลยสักนิด จนคนที่โดนสั่งให้หยุด จำต้องวิ่งหนี เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจและโกรธสุดขีด ก่อนจะก้าวเท้าตามอย่างหัวเสีย เขาโมโหที่หล่อนไม่ยอมพูดด้วย คอยหลบหน้าตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา หล่อนเป็อะไรไป กับเขากลับทำเป็เมินไม่สนใจ แต่ทีกับเ้าเพื่อนรัก หล่อนกลับยอมพูดด้วย ยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน แถมยังให้จับมือถือแขนเฉยเลย เมื่อขายาว ๆ สืบเท้าเข้ามาทัน ก็คว้าแขนเล็ก กระชากอย่างแรงให้หันกลับมามองเขา อย่างเต็มตา แทนการเดินหนีไปเฉย ๆ อย่างนี้ ความแรงจากการฉุดกระชาก ทำให้น้ำรินหยุดชะงักกะทันหัน และจำต้องหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง
“เธอกล้าดียังไง ถึงเดินหนีฉันแบบนี้ รู้สึกว่าตอนนี้เธอเก่งขึ้นมากเลยนะ กล้าที่จะหลบหน้า กล้าที่จะเดินหนี ทั้ง ๆ ที่ฉันสั่งให้เธอหยุด!”
“.......” หญิงสาวไม่รู้สักนิดเลยว่า การเงียบ กลับยิ่งไปเพิ่มแรงโทสะให้กับอีกฝ่ายขึ้นเป็ทวีคูณโดยไม่รู้ตัว เมื่อฮิโรยูกิ ผู้ไม่เคยยอมใคร ไม่ชอบให้ใครหลบหน้าเมื่อพูดด้วย คนที่เป็คู่สนทนากับเขาจะต้องมองสบตา ไม่ใช่คอยแต่จะซ่อนแววตาที่ทำให้เขาอ่านไม่ออก ว่าอีกฝ่ายคิดยังไง หรือคิดที่จะหักหลัง คิดร้ายกับเขากันแน่ ยิ่งกับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าด้วยแล้ว ตอนนี้หล่อนกำลังมีความผิดอย่างใหญ่หลวงที่ไม่ยอมพูดกับเขา
“เธอกล้ามาก ที่ไม่ยอมพูดกับฉัน เธอ..กำลังยั่วให้ฉันโกรธใช่ไหม อยากให้ฉันแสดงความโกรธออกมา เพื่อบีบบังคับ ให้เธอพูดกับฉันอย่างนั้นใช่ไหม? อยากให้ฉันกอด..อยากให้ฉันจูบ..เหมือนที่เคยผ่านมาใช่หรือเปล่า ใช่สินะเธอคงชอบที่ฉันทำแบบนั้น” ไม่พูดเปล่า ร่างสูงยังสืบเท้าไล่ให้หญิงสาวก้าวถอยหลังเข้าไปในบ้านเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาถึงกลางห้องโถงใหญ่ ซึ่งในอีกไม่กี่ก้าว ก็จะถึงโซฟาชุดใหญ่ด้านหลังแล้ว โดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ใบหน้าคมสันหล่อเหลา ก้มลงมาพูดจนแทบชิดใบหน้าขาวใส แววตาดุดัน ราวกับราชสีห์ที่ไล่ล่ากวางน้อยตัวเล็ก ๆ ตรงหน้า หมายจะขย้ำให้เป็อาหารอันโอชะของมื้อค่ำนี้ น้ำรินโกรธจนแทบลมออกหู แอบกัดริมฝีปากอย่างแค้นใจ เมื่อได้ยินคำพูดที่เสียดแทงใจเธอเหลือเกิน วิธีบีบบังคับของเขาอย่างนั้นหรือ? ชอบในสิ่งที่เขาเคยทำกับหล่อนอย่างร้ายกาจ บังคับ.. ข่มเหง.. หยาบคาย..ฉวยโอกาสกับหล่อนทุกครั้งที่ทำได้ และวาจาท่าทางที่ทำให้หล่อนไม่เหลือศักดิ์ศรีของความเป็คนอยู่แล้ว อย่างนั้นหรือ? อะไรกัน หมายความว่ายังไง..
หญิงสาวนิ่วหน้า เมื่อรู้สึกว่าคำพูดของเขาดูแปลก ๆ มือใหญ่เปลี่ยนจากการเกาะกุมที่ข้อมือ เลื่อนขึ้นวางลงบนบ่าไหล่ทั้งสองข้างของหล่อน ใบหน้าขาวกระจ่างก้มลงมาจนแทบชิดใบหน้าบางใส น้ำรินเบี่ยงตัว เบือนหน้าหนีจากผู้ชายตาคมตรงหน้า เม้มริมฝีปากแน่น ถอยหลังกรูดจนขาชนกับอะไรนุ่ม ๆ จากด้านหลัง และจากแรงผลักกลายๆ ของอีกฝ่ายเหมือนจงใจ ทำให้ร่างเล็กล้มตัวไปข้างหลัง ตามด้วยร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาบนตัวหล่อน
น้ำรินพยายามดิ้นรน ทั้งผลักทั้งดัน ทั้งทุบแรง ๆ ไปที่หน้าอกหนาแข็งแรงจนเหนื่อยหอบ ก็ไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะสะทกสะท้าน แม้เพียงสักนิดหญิงสาวฮึดสู้อีกครั้ง เพื่อหนีให้พ้นจากการเกาะกุมของเขา แต่มีหรือที่แรงเพียงน้อยนิด จะสู้แรงที่มีมากกว่าหลายเท่านัก ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อย ยังคงกระชับมือหนาอยู่อย่างนั้น ความร้อนจากฝ่ามือของเขา ซึมผ่านเนื้อผ้าลงสู่ผิวกายหล่อนจนรู้สึกร้อนผ่าว
“หึ.. อย่าว่าแต่เธอชอบเลย ฉันก็ชอบนะ ชอบมากด้วย” ชายหนุ่มเว้นจังหวะมองหญิงสาวตาพราวระยับ อย่างคนเ้าชู้น้ำเสียงทุ้มต่ำฟังดูเซ็กซี่ ช่างยั่วยวนเหลือล้น ใบหน้าคมก้มลงมาพูดกระซิบจนติดริมหู ทำเอาหญิงสาวขนลุกซู่ขึ้นมาทันที
“ยังไงวันนี้..ฉันก็จะทำให้เธอเปิดปากพูดกับฉันให้ได้ และมันก็เป็วิธีที่ฉันถนัดเสียด้วยสิ”
“ไม่นะ..ยะ!” น้ำรินตกตะลึงจนตัวแข็งชา เรี่ยวแรงที่ต่อต้านเขาดูจะหมดไปเสียเฉย ๆ เมื่อจู่ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายก็ก้มลงมาทาบทับริมฝีปากของหล่อน ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาบดสนิทแนบชิดจนแทบจะเป็เนื้อเดียวกัน ร่างเล็กบาง ถูกมัดให้อยู่ในวงแขนอันแข็งแรงของเขา ในตอนแรกหญิงสาวพยายามเม้มปาก ไม่ยอมให้เขารุกรานได้ แต่ก็ถูกมือใหญ่บีบที่คางจนต้องยอมเปิดปาก นั่นก็เหมือนเปิดโอกาส ให้เขาได้รุกล้ำเข้ามาภายในปากของหล่อนอย่างง่ายดาย ฮิโรยูกิฉกริมฝีปากทาบทับและทันที ปลายลิ้นสอดแทรกเข้าไปควานหาความหวานอย่างดูดดื่ม และหิวกระหายเนิ่นนาน
ตอนนี้..ความรู้สึกแปลก ๆ เข้ามารุมเร้าหญิงสาวอย่างรวดเร็ว มันช่างอบอุ่น ตื่นเต้น และหวั่นไหว ทำให้ร่างเล็กหยุดขัดขืนไปชั่วขณะ ดวงตาพริ้มหลับเพื่อรอการััจากเขา มือที่ผลักไส ทุบตีเขาอยู่เมื่อครู่ กลับค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปวางบนบ่ากว้าง กอดกระชับรอบคอแข็งแรงอย่างเผลอไผล จุมพิตที่ร้อนแรง ละจากริมฝีปากไล่เรื่อยมาตามไหล่เนียนละเอียด จากอีกข้างไปยังอีกข้าง ก่อนจะฝังจูบที่ซอกคอขาวนวลนิ่ง อย่างย่ามใจ
“อ๊ะ! ไม่! อย่านะ!” หากเพียงครู่เดียวหล่อนก็ได้สติ เมื่อนึกถึงคำพูดของเขาเคยกรอกหูหล่อนอยู่ มันคอยตอกย้ำอยู่ร่ำไป และหล่อนก็เคยสัญญากับตัวเองแล้วว่า จะไม่ยอมให้เขามากระทำการอันอุกอาจ ได้ตามอำเภอใจอีกต่อไปแล้ว น้ำรินลืมตาโพลงพร้อมกับออกแรงผลักเขาอีกครั้ง.. คราวนี้เต็มแรงกำลังของตนเองเลยทีเดียว ด้วยความกลัวผสมกับความขุ่นเคืองในใจ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ทันระวังตัว..จึงปล่อยให้หล่อนเป็อิสระในที่สุด ร่างเล็กรีบลนลานลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ก่อนจะก้มลงมองตัวเอง แล้วก็ต้องสะดุ้งด้วยความใ นี่เขา..ปลดกระดุมเสื้อหล่อนั้แ่เมื่อไหร่กัน มือเล็กรีบกระชับสาบเสื้อเข้าหากันแทบจะทันที กุมไว้แน่น ใบหน้าขาวใสบัดนี้กลายเป็สีแดงจัด ดวงตาตื่นตระหนกใ ผมที่ผูกเป็หางม้าไว้ลวก ๆ หลุดรุ่ยร่ายระใบหน้า และลำคอเรื่อยมาจนถึงไหล่เล็กบางหญิงสาวนั่งนิ่ง ปากสั่น พูดไม่ออกไปชั่วขณะ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความใ แต่อดกลั้นเอาไว้ไม่ให้มันไหลออกมา
ร่างสูงที่ถูกผลักออกมาจากร่างนุ่มนิ่ม กลับนั่งนิ่งอยู่เป็ครู่ ภาพตรงหน้ามันช่างกระชากใจของหนุ่ม ที่มากด้วยพละกำลังแห่งบุรุษเพศได้อย่างไม่น่าเชื่อ เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนที่อยู่ในสภาพแบบนี้แล้วดูน่ารักน่าใคร่ ได้มากมายขนาดนี้ อิริยาบถต่าง ๆ ของหล่อนอยู่ในสายตาของเขาแทบทั้งสิ้น แลดูบริสุทธิ์เหลือเกิน ราวกับดอกไม้แรกแย้ม ที่ไม่เคยต้องสายลมและแสงแดดแม้เพียงสักครั้ง จนแทบทำให้เขาอดใจไม่ไหวอยากจับหล่อนมากอดและจูบให้หนำใจอีกครั้ง.. หากติดที่ดวงตาแดงก่ำดูเหมือนจะมีน้ำใส ๆ เอ่อคลออยู่รอบดวงตาไหวระริกนั่น ฮิโรยูกิทำเป็เฉยเสียก่อนจะเลิกคิ้วสูง และเปล่งวาจาด้วยน้ำเสียงกังวานเจือเยาะหยันเล็กน้อยและสายตาที่มองหล่อนมีแววแปลก ๆ
“จำเอาไว้นะ ฉันจะให้โอกาสเธอเป็ครั้งสุดท้าย พูดกับฉัน ห้ามหลบหน้า อย่าทำท่าทางอวดดีแบบนี้ แล้วก็ห้ามเข้าใกล้ยูอิจิ มากไปกว่านี้ ถ้าหากยังขืนดื้อดึง รู้นะว่าบทลงโทษสำหรับเธอคืออะไร แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน” ชายหนุ่มเว้นระยะนิดหนึ่งก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายออกมา ทำเอาใบหน้าที่แดงอยู่แล้ว กลับแดงสดขึ้นกว่าเก่าทันที พูดจบร่างสูงก็หมุนตัวเดินลิ่ว ๆ กลับเข้าห้องด้วยสีหน้าบึ้งตึง จนน้ำรินรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ แววตาที่ดูเอาจริงเมื่อครู่ช่างน่ากลัวเหลือเกิน..
“คนใจร้าย คนเลว..ฉันเกลียดคุณ” น้ำเสียงแหบพร่า เอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก ลับหลังจากที่ชายหนุ่มผู้เอาแต่ใจตัวเองเดินจากไปแล้ว น้ำรินร้องไห้ออกมาเงียบๆ เอามือปิดหน้ากับหยดน้ำใส ๆ เค็มบริสุทธิ์ ปล่อยให้มันไหลออกมาราวกับทำนบพังไหล่สั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้นฮัก
ก่อนที่ร่างสูงสง่าจะก้าวขึ้นบันได เท้ากลับหยุดชะงักหันหลังกลับไปมองคนตัวเล็กที่เขารู้ดีว่าคงกำลังร้องไห้อยู่อย่างแน่นอน และทันได้ยินคำพูดจากปากเล็กนั่น 'ฉันเกลียดคุณ' ทำไมคำนี้มันถึงได้เจ็บแสบ ทิ่มแทงมาที่ใจนักนะ เหมือนคมมีดกรีดลงมาที่กลางใจ เขาไม่ชอบพูดคำนี้จากปากหล่อนเลย ให้ตายเถอะ
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>ลงให้ตอนยาวเลยนะคะ ฮีโร่เค้าหึงแหละ ดูออก
1K
![[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1630041100_57705973.webp)
