ในสวนแห่งหนึ่งที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงานมีดอกไม้กำลังบานสะพรั่ง น้ำตกสายน้อยมองแล้วรู้สึกสบายตามีชายแก่สองคนกำลังเล่นหมากกันอยู่ แม้จะดูเหมือนเป็การละเล่นธรรมดาแต่ถ้ามีผู้ฝึกตนด้านหมากล้อมมาเห็นเข้า ก็จะััได้ถึงวิถีแห่งหมากล้อมอันสูงส่งที่แสดงออกมา
“ฝีมือของของท่านพัฒนาขึ้นอีกแล้วเกรงว่าอีกไม่นานก็คงเหนือล้ำกว่าข้า”ชายชราผมสีดอกเลาบางเบาสวมชุดคลุมสีน้ำเงินกล่าวออกมา ก่อนจะวางหมากตัวหนึ่งลงไปแค่การวางเบาๆก็ทำให้บรรยากาศเกิดการสั่นไหวขึ้นมาดีที่สวนแห่งนี้มีอาคมปิดกั้นเอาไว้เลยไม่ทำลายสิ่งของต่างๆ
“ท่านก็ว่าไปข้าแค่มีเวลาว่างและชื่นชอบการเดินหมากก็เท่านั้น”ชายชราอีกคนที่สวมชุดคลุมสีน้ำตาลมีลายเมฆขลิบทองกล่าวรับ
“ได้ยินมาว่าลูกชายท่านได้รับการคัดเืให้เข้าเป็ศิษย์ฝ่ายในของเรือนมรกตข้าขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้ลูกชายที่เป็ยอดอัจฉริยะจริงๆ” ชายที่สวมชุดคลุมสีน้ำตาลกล่าวด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชม
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกเด็กคนนั้นนับว่ายังอ่อนด้อยนักเมื่อเทียบกับองค์ชายสอง ข้า...”
ตึง ตึง ตึง! ฟึบ
“นายท่าน! แย่แล้วขอรับแย่แล้ว” เสียงข้ารับใช้ะโขัดจังหวะด้วยความรีบร้อนทำให้คิ้วของชายชุดคลุมสีน้ำตาลกระตุกขึ้นด้วยความโมโห
“มีอะไร! ไม่เห็นรึว่าข้ากำลังเล่นหมากกับแขกคนสำคัญอยู่” ชายชราปล่อยพลังออกไป ทำให้ข้ารับใช้ที่รีบวิ่งมากองไปอยู่กับพื้นที่หน้าประตูทันที เขาทำท่าทรมานอย่างมากเหมือนกำลังจะขาดอากาศตาย
“ท่านก็ใจเย็นหน่อยเถิด ให้เขาได้รายงาน” ชายชายชุดคลุมน้ำเงินรีบห้ามปราม
“มีอะไรก็พูดออกมา! ถ้าเป็เื่ไร้สาระแกคงรู้ผลที่จะตามมา” หลังได้ยินที่ชายชราชุดคลุมน้ำเงินกล่าว พลังที่กดข้ารับใช้ก็หายไปเขาจึงรีบกล่าวรายงานทันที
“คุณชายเล็ก หายไปแล้วขอรับ! ตะเกียงิญญาเขายังอยู่แต่เกือบมอบดับเต็มทน”
“ตอนนี้ท่านรองผู้นำและผู้าุโทุกคนกำลังปรึกษากันอยู่ที่ห้องโถงขอรับ”
“บัดซบ! เกิดอะไรขึ้นกันท่านเสนา ข้าขอตัวก่อน เชิญท่านพักผ่อนในตระกูลได้ตามสบาย”ชายชุดคลุมน้ำตาลกล่าวกับท่านเสนาพลางก้มหัวให้เบาๆในเชิงขออภัย
“ไม่มีปัญหาอันใดข้าว่าข้าไปกับท่านด้วยจะดีกว่า ”
หลังจากที่ชายชราทั้งสองมาถึงห้องโถงกลางก็พบว่าสถานการณ์กำลังตึงเครียดไม่มีใครทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ใครพอจะอธิบายให้ข้าฟังได้บ้าง” หลังชายชราชุดคลุมน้ำเงินมาถึงก็รีบกล่าวออกมาทันที
“ก่อนหน้านี้ข้าให้ฉู่ิไปจัดการเื่ที่ดินของตระกูลเราแล้วหลังจากนั้นเขาก็กลับมาพร้อมขอผู้ฝึกตนของเราออกไปกลุ่มหนึ่งเห็นว่าจะไปทำอะไรสักอย่าง ข้าก็ไม่ได้ห้ามปราม” ฉู่หยุนพ่อของฉู่ิกล่าวออกมา เขาเป็รองผู้นำตระกูล และยังเป็น้องชายแท้ๆของฉู่ซีชายชราชุดคลุมน้ำเงินที่เป็ผู้นำตระกูลฉู่อีกด้วย
“แล้วเกิดอะไรขึ้น?”ฉู่ซีถามต่อ
“เมื่อครู่ข้าได้รับแจ้งจากคนที่เฝ้าตะเกียงชีวิตในสำนักว่าตะเกียงชีวิตของผู้ฝึกตนที่ตามฉู่ิออกไปได้ดับลงทั้งหมด แต่ของฉู่ิยังไม่มอดดับไปแค่ริบหรี่เต็มทน” ฉู่หยุนกล่าวรายงานต่อ
“แปลกไม่เคยมีสถานการณ์ที่ตะเกียงิญญาแสดงผลแบบนี้มาก่อนแต่ตราบใดที่ตะเกียงยังไม่ดับก็หมายถึงยังไม่ตาย”ผู้นำตระกูลฉู่กล่าวออกมา
“ไม่ต้องรอแล้ว ส่งคนออกไปสืบข่าวปิดล้อมเขตนี้ไว้ มดสักตัวก็อย่าให้รอดไปได้”ฉู่ซีสั่งการทันที
“ถ้าเราปิดเขตแบบนี้อาจจะมีปัญหาได้นะท่านผู้นำ” ผู้าุโคนหนึ่งกล่าวออกมา
“ไม่ต้องสนใจ เราต้องหาตัวคนลงมือให้ได้ปัญหาอื่นๆค่อยเคลียทีหลัง หลานของข้าจะต้องรอดกลับมา!” ฉู่ซีกล่าวออกมาเสียงดัง
ในเขตนี้เขาไม่กลัวใครทั้งนั้นแถมแค่การปิดเมืองก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรมากนักพวกเขายังมีของวิเศษในการตามรอยอีกด้วยแต่อาจจะต้องใช้เวลาในการเตรียมการราวๆสามวันการปิดเมืองสามวันพวกเขาตระกูลฉู่จ่ายไหว!
ใครที่มันกล้ามามีเื่กับตระกูลฉู่ ต้องตาย!
ตระกูลซูก็ไม่เว้น!!
ราวครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ภายในตรอกมืดแห่งหนึ่ง
“อย่า.. อย่าเข้ามานะ ไอ้ปีศาจ ไอ้ปลา! ไอ้ฆาตกร!!” ฉู่ิร้องออกมาเสียงหลงในตอนนี้เขาหวาดกลัวถึงขีดสุด ยอดฝีมือที่เขาพามาต่างพากันตายไปหมดแล้วแถมไอ้ปลาประหลาดที่ยืนเก็กท่าก่อนหน้านี้หลังมันลงมือฆ่าทุกคนเสร็จมันก็ขยายร่างกินศพทุกคนเข้าไปจนหมด
“อะไรกันไอ้หนุ่ม ข้าอุส่าเก็บเ้าไว้นะเนี่ยควรจะขอบคุณสิ มาต่อว่ากันทำไม”ฟิชที่คลานเตาะแตะเข้าไปหากล่าวออกมา แล้วยิ้มยิงฟันให้ ฟันอันแหลมคมเืที่ท่วมไปทั้งปาก ใครจะไปรู้สึกดียามได้เห็นกัน!
ตึง! ตึง!
“ไม่ ไม่ ปล่อยข้าออกไป” ฉู่ิคลานหนีด้วยขาอันไร้เรี่ยวแรง ที่เป้าของเขามีกลิ่นฉุนโชยออกมาแต่เมื่อกำลังจะถึงหน้าทางเข้าซอยเปลี่ยว เขาก็ชนเขากับอะไรบางอย่างเป็กำแพงที่มองไม่เห็น
“ข้าก็บอกเ้าแล้วไงว่ามาแล้วก็ไม่ต้องกลับไปหรอก” เย่ซีพูดออกมาเขาบอกฟิชแต่แรกแล้วว่าพอล่อฝูงแมลงวันเข้ามาในซอยเปลี่ยนคนแล้วให้กางเขตแดนคำสาปปลา์ได้เลย
เขตแดนคำสาปปลา์คือหนึ่งในสามความสามารถประจำเผ่าที่ฟิชได้รับมาเมื่อไม่นานมานี้หลังจากให้อาหารปลามันกินทุกวันเป็เวลากว่าสัปดาห์สายเืของมันก็พัฒนาขึ้นไปอีกจนได้รับความสามารถพิเศษมา
ความสามารถแรก ปลาตะกละ
ทำให้มันสามารถกลืนกินได้ทุกอย่างแล้วนำมาเพิ่มการบ่มเพาะ ความแข็งแกร่งให้กับตนเองรวมถึงกลืนกินพลังจากเคล็ดวิชาต่างๆที่ระดับไม่สูงกว่าตัวของมันได้ด้วย
ความสามารถที่สอง เขตแดนคำสาปปลา์
สร้างเขตแดนในการกักขังทุกสิ่งด้านในไม่ให้ออกไปด้านนอกลดพลังทุกด้านของผู้ที่อยู่ด้านในหนึ่งส่วนสิบและปิดกั้นการมองเห็นจากด้านนอกไม่ให้ส่องเข้ามาได้(แต่ต้องระดับไม่สูงกว่าตัวผู้ใช้)
ความสามารถที่สาม ผู้บัญชาปลา
สามารถควบคุมออกคำสั่ง กับปลา เผ่าพันธุ์ปลา เผ่าพันธุ์ที่มีเชื้อสายปลา ได้ทั้งหมดต่อให้เป้าหมายจะระดับสูงกว่าก็ยังได้รับผลกระทบในบางส่วน
“เ้า เ้าฆ่าข้าไม่ได้ข้าเป็ลูกชายของรองผู้นำตระกูลฉู่ ถ้าเ้าทำอะไรข้า เ้าจะต้องตาย ตายทั้งตระกูล!ใครก็ปกป้องพวกเ้าไม่ได้”ฉู่ิข่มขู่ออกมาเสียงดัง
แต่แทนที่ชายหนุ่มกับปลาหนึ่งตัวจะเกรงกลัวพวกเขาดันหัวเราะออกมาซะอย่างนั้นฟิชหัวเราะเพราะมันไม่คิดว่าจะมีใครในทวีปนี้ที่ทำร้ายนายท่านของมันได้ส่วนเย่ซีหัวเราะเพราะเขาไม่คิดว่าจะมีใครมาตามตัวเขาเจอหรอกมั้งกล้องวงจรปิดก็ไม่มี ศพก็ถูกทำลายไปหมดแล้ว ถ้าไอ้แมลงวันตรงหน้าหายไปอีกตัวก็ไม่มีใครรู้เื่ของเขาแล้ว
“ให้ข้ากินมันเลยไหมนายท่าน” ฟิชหันมาถามชายหนุ่มที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ
“อืม ข้าคิดว่า ข้าทดลองอะไรหน่อยดีกว่า” ชายหนุ่มกล่าวจบก็ยิ้มออกมา
“อย่า ไปให้พ้น ไม่ ไม่”ฉู่ิยังคงส่งเสียงออกมาด้วยความหวาดกลัว
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
170
