ท่านอ๋อง ข้าไม่อยากแต่งงานกับท่าน

"อ้อ แม่นางเสี่ยว วันนี้มีอะไรให้พวกข้าทำรึ" เถ้าแก่ฮ่าวยิ้ม

"พวกท่านฆ่านางไม่สำเร็จ 2รอบแล้ว" เสี่ยวอี้โมโห

"รอบนี้ พวกท่านจะทำได้หรือไม่" เสี่ยวอี้ขู่

"งานยาก นางมีคนที่มีฝีมือคอยช่วย พวกข้าเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา เก่งแต่ตีรันฟันแทง เรื่อง วิทยายุทธ พวกข้าทำไม่เป็นหรอก" เถ้าแกฮ่าวรู้สึกเบื่อ เมื่อมุ่งประเด็นที่เหยื่อคนเดิม

"ถ้าข้าให้ท่านลักพาตัวนาง แค่ลักพาตัวเฉยๆ ล่อคนที่จะมาช่วยนางให้ติดกับ" เสี่ยวอี้เริ่มวางแผน

"จุดประสงค์ของเจ้าคืออะไร" เถ้าแก่ฮ่าวต้องการรู้ผลลัพธ์ก่อน

"ข้าต้องการให้ผู้ชายคนที่มาช่วยนางมาเป็นของข้า" เสี่ยวอี้ยิ้ม

"มันไม่ง่ายเลยนะ ผู้ชายคนนั้นมีวรยุทธ์สูง " เถ้าแก่คิดหนัก " พวกข้าจับเขาไม่ได้หรอก"

"พวกท่านแค่จับแม่นางปิงฉางมัดไว้พอ ที่เหลือข้าจัดการเอง"

"มันก็ไม่ง่ายเลยเหมือนกัน การจะจับผู้หญิงคนนั้น" เถ้าแก่ฮ่าวหยุดคิด "เอาหละข้าขอเวลาคิดก่อนแล้วกัน" 

"พวกท่านมัวมานั่งคิดไม่ได้นะ" เสี่ยวอี้โมโห " ต้องให้เร็วสุดคืนนี้

"นี่ แม่นางเสี่ยว ตอนนี้คืนนี้เลย จะไม่คิดให้ข้าเตรียมจะช่วยคนจัดการวางแผนเลยรึ" 

"ท่านใช้เวลานานเท่าไหร่" เสี่ยวอี้ร้อนใจ

"อย่างเร็วสุดก็สองสามวัน ใช้เวลาเพื่อสืบอีก" เถ้าแก่ฮ่าวตอบ

"นานไป ตอนนี้ไม่ได้เหรอ ไม่ต้องสืบ " เสี่ยวอี้เครียด " ข่าว ตอนนี้คือคนร้ายอยู่ในวังแคว้นซีเย่ว " พวกท่านเข้าไปจับนางออกมาก็ได้แล้ว"

"ฮ่าฮ่าฮ่า" เถ้าแก่ฮ่าวหัวเราะ " ยิ่งในวังอีก อย่าหวังแค่ปลายเท้ายังไม่ได้เข้าไปเลย" 

"มีทางเดียวรอนางออกจากวังแคว้นซีเย่วก่อนเท่านั้นค่อยวางแผนจับนางมา"

"แต่ข้ามีเวลาแค่คืนนี้เท่านั้น" เสี่ยวอี้เครียดหนัก

"เช่นนั้นข้าก็รับงานนี้ไม่ได้ตอนนี้หรอก ช่วยเข้าใจด้วย " เถ้าแก่ฮ่าวรีบปฏิเสธ "เชิญไปหาคนอื่นทำเหอะ" 

"เช่นนั้น ข้าจะมาใหม่ วันที่ท่านสะดวก" เสี่ยวอี้ยอมรับคำปฏิเสธ

"ข้าขอลา " เสี่ยวอี้โค้งคำนับ

เสี่ยวอี้ไม่มีทางเลือก นางนั่งในรถม้ากลับ 

"กลับแคว้นอัน" นางสั่งรถม้า เพราะนางไม่อยากเชื่อพ่อหมอคนนั้นอีกแล้ว 

....................

ทุกคนเดินทางมาหาพ่อปู่

"ข้าเอาทับทิมที่ท่านปู่ชอบมาให้ท่านด้วยเจ้าค่ะ" เชียเฟยกล่าว

"ดี สมเป็นศิษย์รักของข้า " ท่านปู่ยิ้ม "เสียดายเจ้าเป็นหญิง ไม่เช่นนั้นข้าจะสอนวรยุทธ์เจ้าแล้วหละ" 

"ท่านปู่มีวรยุทธ์ด้วยเหรอเจ้าคะ" เชียเฟยไม่เคยรู้มาก่อน

"ข้าจะเก็บไว้ถ่ายทอดให้เหลนข้าแล้วกัน พวกเจ้าต้องทำเด็กผู้ชายออกมานะ วรยุทธ์ของข้าจะได้มีคนสืบทอดเสียที" ท่านปู่ชี้นิ้วไปที่รัชทายาท

 "เป็นสิ่งที่พวกข้าต้องพยายามอย่างยิ่งขอรับ" รัชทายาทมองเชียเฟย

"เจ้ามานี่สิพ่อหนุ่ม" ท่านปู่ชี้ไปที่ชิงรั่วเฟิง " หน้าตาหล่อเหลาเอาการเลยนะนี่ มิน่าดวงเจ้ามีหลายเมียนะรู้ไหม"

"จริงหรือขอรับ" ชิงรั่วเฟิงยิ้มภูมิใจอย่างยิ่ง

"เหอะ" เสียงๆหนึ่งดังมาแทรก "งั้นข้าขอลาออกจากการเข้าพิธีสมรสนี้ เจ้าค่ะ" 

"เจ้าเป็นชายาเอก เจ้าจะกลัวอะไรกับพวกเล็กๆปลายแถวเล่า" ท่านปู่มองปิงฉางแล้วยิ้ม

"ให้ท่านอ๋องหาชายาเอกคนใหม่แทนข้าเถอะเจ้าค่ะ แล้วก็หาคนรอง คนเล็ก คนปลาย อีกกี่คนก็ตามใจเจ้าค่ะ" นิชากล่าว

"เฮ้ยเจ้าพูดแบบนี้ได้ไง เจ้าเป็นชายาข้าแล้วนะ" ชิงรั่วเฟิงแย้ง " เจ้าไม่มีสิทธิ์ถอนตัว"

"พวกเจ้ายังไม่ได้แต่งงานกันนี่นา ทำไม" รัชทายาทสงสัย

"ก็ตั้งแต่นางเข้าจวนข้าแล้วพะยะค่ะ ท่านพี่" ชิงรั่วเฟิงประกาศ

"พวกท่าน" เชียเฟยอ้าปากค้าง

"โอ้ย ท่านอ๋อง ท่านจะพูดทำไม" นิชาร้องเสียงดัง

"ก็ข้ากลัวเจ้าไปไงเล่า บอกให้รู้หมดๆ เจ้าจะไปจากข้าไม่ได้" ชิงรั่วเฟิงได้ที

"ที่ข้าทำเพราะคิดจะแก้ยาเสน่ห์ให้ท่านนะ" นิชาเผย

"ที่ทำพิธีแก้ยาเสน่ห์ พวกเจ้าสองคน เอ่อๆ" รัชทายาทไม่กล้าพูด

"ใช่ พวกข้าเข้ากันได้ดียิ่ง" ชิงรั่วเฟิงยิ้ม

"เสียงแปลกๆในห้องพวกเจ้าล่ะ" รัชทายาทถาม

"ใช่นั่นก็เสียงพวกข้าทั้งสอง" ชิงรั่วเฟิงยิ้ม

แต่นิชาจ้องชิงรั่วเฟิงเหมือนจะกินเลือดเนื้อ

รัชทายาทกับเชียเฟยอ้าปากค้าง มองหน้ากัน

"พวกเจ้าก็รีบเข้าพิธีแต่งงานกันได้ละ" ท่านปู่เสริม

"ไม่มีทาง" นิชาหน้างอ " ข้าไม่แต่ง " 

"เฮ้ย เสร็จภาระกิจนี้ ข้าจะทูลขอเสด็จพ่อ" ชิงรั่วเฟิงแย้ง

"ท่านลืมไปแล้วรึไง ถ้าท่านแต่งกับข้า ท่านไม่มีสิทธิ์รับอนุ อยากมีอนุต้องไม่มีข้า " นิชาโมโห " ท่านลืมแล้วรึ"

"ไม่ลืม ไม่ลืม ข้าก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าข้าจะมีอนุ" ชิงรั่วเฟิงแย้ง

"เอาหล่ะ เป็นว่าเสร็จภาระกิจนี้แล้วค่อยว่ากัน" ท่านปู่ตัดบท

" เจ้ามานี่สิ " ท่านปู่เรียก นิชา

"เจ้ามาไกล ไม่มีอะไรติดตัวมาด้วย เจ้าใช้สติแก้ปัญหาทุกอย่างได้ดีมาก ข้าชื่นชอบ" ท่านปู่มองหน้านิชา

นิชายิ้มรับแต่ไม่พูดอะไร

"เอายานี้ไปต้ม" ท่านปู่หยิบยาสมุนไพรห่อหนึ่ง ยื่นให้นิชารับ " คืนนี้เจ้าทำการข่มพิษเสร็จเอายาต้มตัวนี้ให้เขาดื่ม ยานี้ช่วยคุมเชื้อหนอนไยวสันไม่ให้ตื่น จะอยู่ได้นาน10วัน "

"ภายใน10วันนี้ เจ้าต้องไปหาว่านไก่ทองกับข้า" ท่านปู่มองหน้าชิงรั่วเฟิง

"ได้ขอรับ" ชิงรั่วเฟิงรับทันที

"ข้าไปช่วยหาด้วยได้หรือไม่ขอรับ" รัชทายาทเอ่ยปาก

"ข้าน้อยขอไปด้วยขอรับ" องครักษ์หลี่รีบพูด

"ดี พวกเจ้าไปด้วยก็ดี นานแล้วข้าไม่ได้ออกยุทธ" ท่านปู่ยิ้ม

"เอาหล่ะ พรุ่งนี้เช้าตรู่พวกเจ้าทั้ง3มาทดลอบกำลังกับข้า ข้าจะฝึกฝนพวกเจ้าเพิ่มเติมตามกำลังแต่ละคน" 

"ขอรับ" ทั้ง3รับคำพร้อมกัน

"ไปพักผ่อนกันได้แล้ว เตรียมตัวกันแต่เช้า" ท่านปู่กล่าว

"เจ้าอย่าลืมนะ ภาระกิจนี้เจ้าทำสำเร็จถือว่าเจ้าหมดสิ้นไป2ภาระกิจ" ท่านปู่บอกนิชา

"ท่านรู้ ภาระกิจแรกของข้าที่ทำสำเร็จคืออันใดเจ้าคะ" นิชาถาม

"คลองระบายน้ำ ไง เจ้าช่วยประชาชนได้สำเร็จแล้ว " ท่านปู่ยิ้ม

"ข้าดีใจยิ่งที่ข้าสามารถช่วยชาวบ้านได้" นิชายิ้ม

"ภาระกิจ นี้เป็นภาระกิจที่สองของเจ้า" ท่านปู่ยิ้ม

"ถือว่าเจ้าช่วยเขาให้หลุดพ้นจากบ่วงกรรมนี้ได้ "

"ข้ามีทั้งหมดกี่ภาระกิจเจ้าคะ" นิชาถาม

"ที่เจ้ามถามนี่ เจ้าอยากไปจากที่นี่แล้วรึไง" ท่านปู่จ้อง

"เจ้าจะไปไหน เจ้ามาจากที่ใด เจ้าคือใคร ทำไมข้าไม่รู้อะไรเลย" ชิงรั่วเฟิงโมโห

"ข้าคือข้า" นิชาพูดไม่ออก

"เอาหล่ะ ไม่ต้องพูดถึงมันอีกแล้ว ไม่มีใครฝืนชะตาได้หรอก" ท่านปู่ยิ้ม

"ไปพักผ่อนกันได้แล้ว" 

ทั้งหมดลาท่านปู่  

แล้วพากันเดินกลับจวน นิชาถือห่อสมุนไพรในมือในใจก็ครุ่นคิดถึงภาระกิจ มันคือภาระกิจของข้าเช่นนั้นเหรอ