เซียนอมตะหวนคืน

สะสางแค้น
“หยุดมือ!”
ในขณะที่หวังไท่ฉิวกำลังดิ้นทุลนทุลายใกล้ที่จะถูกเผาตายอยู่ภายในเพลิงสีชาดนั้น เสียงตวาดเสียงหนึ่งพลันดังก้องมาแต่ไกล พร้อมกันนั้นก็สามารถมองเห็นผู้ที่ตวาดออกมาได้จากระยะไกล
คนผู้นี้เป็นชายชราผมสีดอกเลา กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ระดับพื้นฐานฝึกตนเป็นที่น่าครั่นคร้ามอย่างยิ่ง เพราะเขาเป็นผู้ฝึกตนระดับเหนือสวรรค์ขั้นปลาย!
“พะ...พี่ใหญ่เย่ ช่วยข้าด้วย!” เมื่อได้ยินเสียงของชายชราผมสีดอกเลา หวังไท่ฉิวก็ราวกับจะเห็นหนทางมีชีวิตรอด เขารีบรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ตะโกนออกมา
อย่างไรก็ดี หลังเขาตะโกนจบ ร่างกายก็ถูกเผาไหม้มากกว่าเดิม จนสุดท้ายก็กลายเป็นเถ้าถ่านในที่สุด!
เมื่อร่างกายของหวังไท่ฉิวกลายเป็นเถ้าถ่าน เพลิงสีชาดก็เลือนรางจางหายไป ราวกับไม่เคยคงอยู่อย่างไรอย่างนั้น
“ข้าบอกให้เจ้าหยุดมือไม่ใช่รึ?” ชายชราผมสีดอกเลาแสดงใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธออกมา ก่อนจะแปรเปลี่ยนไปเป็นสลดใจ เขากับหวังไท่ฉิวนับว่ามีความสัมพันธ์อันดีต่อกันไม่น้อย
พอได้มาเห็นอีกฝ่ายตายต่อหน้าโดยที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้เช่นนี้ มันทำให้เขารู้สึกโกรธและเศร้าใจอย่างยิ่ง
“เหตุใดข้าต้องหยุด?” หวังเฉินมองชายชราผมสีดอกเลาอย่างเรียบเฉย ไม่ปรากฏความรู้สึกใดให้เห็นเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ฝึกตนระดับเหนือสวรรค์ขั้นปลายก็ตาม
ดวงตาของชายชราผมสีดอกเลาพลันมีจิตสังหารวาบเข้ามา เขามีชื่อว่าเย่เสียนเวิ่น เป็นผู้ฝึกตนของตระกูลเย่หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของปักกิ่ง
“บังอาจกล้าพูดกับข้าเช่นนี้รึ? ช่างไม่เจียมตน เป็นแค่ผู้ฝึกตนระดับเหนือสวรรค์ขั้นกลางแท้ๆ!” ถ้อยคำที่เย็นเยียบถูกส่งออกมาจากปากของเย่เสียนเวิ่น
ด้วยความที่ตระกูลเย่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มาก ทำให้เขารับรู้ได้ตั้งแต่วินาทีที่หวังเฉินกระจายพื้นฐานฝึกตนออกมาแล้วว่าหวังเฉินเป็นผู้ฝึกตนระดับเหนือสวรรค์ขั้นกลาง
พลังปราณสวรรค์อันรุนแรงน่าหวาดกลัวของระดับเหนือสวรรค์ขั้นปลายถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างของเย่เสียนเวิ่น อากาศรอบด้านล้วนได้รับผลกระทบ บิดเบี้ยวอย่างไม่อาจที่จะหยุดยั้ง
“น้องหวัง ข้าจะแก้แค้นให้เจ้าเอง จงหลับให้สบาย!” เย่เสียนเวิ่นพึมพำถ้อยคำนี้ จากนั้นร่างกายก็กระพริบวาบ หายไปอย่างไร้ร่องรอย
หวังเฉินอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าไปมา ในเมื่อคิดรนหาที่ตาย เขาก็จะสนองให้ เขารู้ดีว่าเหตุใดเย่เสียนเวิ่นถึงได้หายไป ถ้าไม่ใช่ว่าหายตัวไป เพื่อมาฆ่าเขาแล้วจะเป็นอะไรไปได้อีก
หวังเฉินพลันพลิกมือ นำกระบี่ยาวเล่มหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ กระบี่ยาวมีฝักที่ละเอียดอ่อนและประณีต นี่เป็นอาวุธระดับหกที่หวังเฉินหลอมออกมา เขาเรียกมันว่า ‘กระบี่เทวะ’ เนื่องจากมันมีพลังที่เทียบเคียงได้กับผู้ฝึกตนระดับเทวะ!
หลังจากนำกระบี่เทวะออกมา หวังเฉินไม่ลังเลที่จะหมุนตัวกลับด้วยความเร็ว พร้อมกันนั้นเขาก็ดึงกระบี่เทวะออกจากฝัก ตวัดฟาดฟันออกไป ทันใดนั้นคลื่นกระบี่ที่คมกริบสีแดงดั่งเปลวเพลิงก็พุ่งออกไปเป็นเส้นตรง
ร่างหนึ่งอยู่ๆ ก็ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่า ร่างนี้ย่อมไม่ใช่ผู้ใด นอกจากเย่เสียนเวิ่น เขาหายตัวมายังด้านหลังของหวังเฉินเพื่อที่จะได้ลงมือฆ่าสังหาร แก้แค้นให้กับหวังไท่ฉิว
ทว่าเพียงเขาปรากฏตัวออกมานั้น ใบหน้าก็เปลี่ยนสี ร่างสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
“มะ..ไม่!” เย่เสียนเวิ่นแผดร้องสุดเสียง ใครจะคาดเดาได้ว่าทันทีที่เขาปรากฏตัว จะมีคลื่นกระบี่ที่น่าหวาดกลัวรอต้อนรับเขาอยู่ และในตอนนี้ต่อให้เขาอยากจะหลบแค่ไหนก็ไม่อาจหลบได้พ้น
เสียงที่เย่เสียนเวิ่นแผดร้องออกมา ไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลยสักนิด คลื่นกระบี่ได้พุ่งผ่านร่างกายของเขา ผ่าร่างของเขาออกเป็นสองส่วน เลือดสาดกระจายประดุจสายฝน
“อ้ากกก!” ในนาทีสุดท้ายของชีวิตเช่นนี้ เย่เสียนเวิ่นแผดร้องโหยหวนเจ็บปวดออกมา ภายในใจของเขา ล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยความเสียใจอันลึกล้ำ หากเขารู้ว่าหวังเฉินมีอาวุธระดับหกอยู่กับตัว เขาจะกล้าลงมือต่อหวังเฉินได้อย่างไร?
การลงมือต่อผู้ที่ครอบครองอาวุธระดับหก ทั้งๆ ที่ตัวเองอยู่เพียงระดับเหนือสวรรค์ขั้นปลาย ไหนเลยไม่ใช่การรนหาที่ตาย เย่เสียนเวิ่นถูกฆ่าตายไปพร้อมกับความรู้สึกนี้
หวังเฉินนำกระบี่เข้าฝัก ไม่ปล่อยให้ศพที่แยกออกสองส่วนของเย่เสียนเวิ่นร่วงหล่นลงเบื้องล่าง เขาส่งเปลวเพลิงสีแดงแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านในทันที
สิ่งที่หลงเหลือคือแหวนมิติวงหนึ่ง หวังเฉินทำท่าคว้าจับ แหวนมิติก็มาอยู่ในมือของเขา เขาเก็บมันไว้กับตัว ยังไม่คิดที่จะตรวจสอบตอนนี้
แหวนมิติที่เขาได้มาจากฟ่านผิงและฟ่านผวนก็ยังไม่ได้ตรวจสอบเช่นเดียวกัน เขาคิดที่จะเอาไว้รอตรวจสอบพร้อมกัน หลังจากที่จัดการสะสางแค้นกับหวังเฉียน รวมถึงตระกูลหวัง
ส่วนสาเหตุที่เขายังไม่ได้ตรวจสอบมาจนถึงตอนนี้นั้น ก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากเขาไม่มีอารมณ์ที่จะตรวจสอบก็เท่านั้น
เมื่อเก็บแหวนมิติของเย่เสียนเวิ่นไว้แล้ว หวังเฉินก็มีใบหน้าที่เย็นชาขึ้น เขาพลันหายตัวไป มาปรากฏตัวอีกครั้งก็ภายในห้องทำงานของหวังเฉียน แต่เขาก็ยังไม่ได้เผยกาย ทำเพียงยืนนิ่งยังมุมหนึ่งของห้อง จ้องมองหวังเฉียนกับหานปู้อย่างเย็นชา
ในตอนนี้หวังเฉียนกับหานปู้กำลังพูดคุยเรื่องที่ยังหานักฆ่ามือดีไม่ได้เช่นเดิม
“ทำไมนักฆ่ามันหายากขนาดนี้?” หวังเฉียนพูดด้วยใบหน้าที่มืดมนไม่น้อย
หานปู้ไม่ได้พูดอะไร เพราะเขาก็ไม่รู้จักนักฆ่าที่อื่น นอกจากสำนักตำหนักเลือด
“ฉันคิดว่าไม่จำเป็นต้องหานักฆ่าอีกต่อไปแล้ว!” เสียงที่เย็นชาได้ดังขึ้นมาภายในห้อง ส่งผลให้หวังเฉียนกับหานปู้ตกใจ รีบหันไปมองยังจุดที่เสียงดังขึ้น
ทันใดนั้นดวงตาของพวกเขาทั้งสองคนก็เบิกกว้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นหวังเฉินยืนอยู่
“วะ...หวังเฉิน?!” พวกเขาทั้งสองคนล้วนจำหวังเฉินได้ ล้วนร้องออกมาเสียงหลงด้วยความตกใจ
หวังเฉินไม่สนใจอาการของคนทั้งสอง เขาพูดต่อ น้ำเสียงเย็นชาเช่นเดิม “เพราะพวกแกจะตายวันนี้!”
“กะ...แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” หลังสงบความตกใจและตกตะลึงของตัวเองลงได้ หวังเฉียนก็รีบพูดออกมา เขาตอนนี้นั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว ได้ลุกพรวดขึ้นมายืน
ด้านหานปู้ไม่มีใดต่าง นั่งไม่ติดโซฟาแล้วเหมือนกัน เขามองไปที่หวังเฉิน ภายในใจก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีปะทุขึ้น
“ไม่สำคัญว่าฉันจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แกรู้แค่เพียงว่าฉันมาฆ่าแกก็พอแล้ว”
“กะ...แก!” ใบหน้าของหวังเฉียนเปลี่ยนไป แน่นอนว่ามันเปลี่ยนไปเป็นเต็มไปด้วยความโกรธ เขาแทบจะถูกความโกรธทำให้ลืมสนใจเรื่องที่ว่าหวังเฉินมาอยู่ภายในห้องทำงานของเขา โดยที่เขาไม่รู้ตัวได้ยังไง?
แต่ช่างแตกต่างจากหานปู้ ที่เขาเริ่มแสดงความหวาดกลัวออกมาทางใบหน้า หวังเฉียนอาจจะไม่รู้ว่าหวังเฉินเข้ามาอยู่ภายในห้องนี้โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวได้ยังไง แต่เขาพอที่จะคาดเดาได้
ซึ่งการคาดเดาของเขาก็คือหวังเฉินเป็นผู้ฝึกตน ทั้งยังเป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งกว่าเขามากด้วย!
ไม่อย่างนั้น จะแอบเข้ามาภายในห้องทำงานของหวังเฉียน โดยที่เขาไม่รู้ตัวได้ยังไง เรื่องเช่นนี้ มันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว!
จบบทที่ 44

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 44 : สะสางแค้น

คล้ายกับเรื่องเซียนอมตะหวนคืน ที่คุณอ่าน

เซียนอมตะหวนคืน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 44 : สะสางแค้น

คล้ายกับเรื่องเซียนอมตะหวนคืน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้