ตอนที่ 3
่แรกๆ ไอโอยังรู้สึกเ็ปและยังรู้สึกโกรธแค้นอยู่ แต่ความรู้สึกนี้ค่อยๆ ลดลง เพราะเวลาที่ผ่านไปเป็ตัวเปลี่ยนแปลงอะไรได้หลายๆ อย่าง ไม่เว้นความรู้สึกของเขา แต่ยกเว้นความเหงาที่ไม่เปลี่ยนแปลง
เขาคิดอยู่หลายครั้งว่าจะออกไปหาคู่ครองใหม่ดีหรือไม่ จนผ่านไปหกปี เขาก็ตัดสินใจออกไป ด้วยความหวังว่าอาจพบเจอัเพศเมียสักตัวที่มาช่วยอุดหัวใจที่อ้างว้าง
ในตลอดแปดปีที่ไอโอพยายามหาคู่ ความรู้สึกเหนื่อยล้าเข้าโจมตีหัวใจของเขามากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเขาละทิ้งความพยายาม ไม่ใช่ว่าเขาหาผู้หญิงไม่เจอบนแผ่นดินที่กว้างใหญ่ ความจริงพวกเธอไม่ใช่หญิงที่ตรงความ้าของเขา ขณะเดียวกันในสายตาของพวกเธอ ตัวเขาไม่ใช่ผู้ชายอย่างที่พวกเธอ้าเช่นกัน เนื่องจากเขาอ่อนโยนเกินไป ผู้ชายในฝันของพวกเธอต้องเป็ัใจกล้าและดุร้ายในสายตามนุษย์ เพราะพวกเธอ้าความมั่นใจว่าพ่อของลูกสามารถปกป้องตัวเธอและลูกได้ ไม่ว่าสถานการณ์เลวร้ายมากเพียงใดก็ตาม บางครั้งไอโอก็คิดในใจ ถ้าพวกเธอได้เห็นตอนที่เขาไล่ล่าพวกมนุษย์ ในสายตาของพวกเธอ ตัวเขาคงได้เป็ผู้ชายในฝัน แม้รู้ความ้าของพวกเธออย่างนั้น แต่ไอโอไม่แสดงออกให้ถูกใจพวกเธอ เพราะที่เขา้าคือผู้หญิงที่เข้าใจตัวเขา ไม่ใช่บังคับให้เขาเป็สิ่งที่เขาไม่อยากเป็
เื่หาคู่ครองอย่างนี้เกิดขึ้น่ที่เขาเป็วัยรุ่นมาครั้งหนึ่งแล้ว ไอโอต้องพยายามกว่าสิบปีถึงจะพบหญิงที่ใช่ นั่นคือเมลเลียที่มีนิสัยเหมือนกับเขา
ไอโอมองเห็นปัญหาเมื่ออยู่ตัวผู้เดียว บางค่ำคืนที่กึ่งหลับกึ่งตื่นจะเผลอเรียกหาคู่ชีวิต เมื่อได้สติ รู้ตัวว่าบัดนี้ไม่มีเธออยู่ข้างกาย เขาจะเกิดความรู้สึกอ้างว้าง และบางครั้งเขาร้องไห้เพราะคิดถึง เสียงที่ก้องอยู่ภายในถ้ำเหมือนยิ่งตอกย้ำใจของเขา คืนนั้นทั้งคืนเขาจะนอนไม่หลับ แม้พยายามข่มตา เขารู้สึกสมเพชตัวเองเหลือเกิน เป็ด้านที่อ่อนแอที่สุดของเขา คงเป็เพราะเขารักเมลเลียมากเกินไป จึงไม่อาจลืมเธอออกไปจากใจ
มาถึงวันหนึ่ง ขณะที่ไอโอทำความสะอาดภายในถ้ำ เขาเจอตุ๊กตาั สีของมันซีดมากกว่าเดิม มันทำให้เขานึกถึงวันที่สูญเสียเมลเลียไปอีกครั้ง ไม่เฉพาะเื่เธออย่างเดียว เขายังนึกถึงเด็กหญิงตัวน้อยที่มีผมสีดำ ั้แ่วันนั้นจนถึงวันนี้ ไอโอประมาณในใจว่าผ่านไปกี่ปี แต่กลับจำไม่ได้ เขาเดาแทนว่าประมาณสิบกว่าปี จากเด็กหญิงตัวน้อยต้องกลายเป็หญิงสาว แต่ไอโอไม่เอาเื่เด็กหญิงคนนั้นมาคิดในหัวนาน เขาหาวิธีไม่ให้ใจของตัวเองจมอยู่กับความเศร้าได้แล้ว
__________
“เ้าไม่ต้องทอน ข้ายกให้” แม่ของเด็กหญิงบอกก่อนหันกลับเข้าไปในรถม้า ดวงตามองดูลูกสาวกอดตุ๊กตาหมี
“ขอบคุณคุณหญิง” ไอโอยิ้มอย่างดีใจที่คนซื้อไม่เอาเงินทอน แต่ความจริงเขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอย่างที่แสดงออก เพราะสำหรับเขา วัตถุแลกเปลี่ยนที่เป็เงินตราเหล่านี้ไม่มีความหมายสำหรับเขาเท่าไรนัก
นี่คืองานอดิเรกของไอโอ เป็พ่อค้าขายตุ๊กตา
ตอนแรกเขาไม่ได้คิดจะมาเปิดร้านขายตุ๊กตา เขาแค่ทำเล่นๆ เพราะคิดว่าถ้ามีอะไรทำแล้วจะช่วยให้เขาไม่รู้สึกเศร้าเสียใจ จนกระทั่งจำนวนตุ๊กตากินพื้นที่ในถ้ำไปหนึ่งในสิบ เขาถึงรู้สึกตัวว่างานอดิเรกของตัวเองเริ่มทำให้ถ้ำแคบ จะเอาไปทิ้งก็รู้สึกเ็ปใจ เพราะมันเป็ผลงานของเขาทั้งนั้น
ไม่รู้ว่าตอนนั้นมีอะไรมาดลใจ เขาอยากแบ่งปันความสุขเล็กๆ นี้ออกไป เขาจึงเอาไปขายที่เมืองของพวกมนุษย์
ไม่น่าเชื่อว่าผลตอบรับดีมากอย่างคาดไม่ถึง ยกเว้นตุ๊กตาที่สมจริง อย่างเช่นัที่มีฟันแหลมดั่งฉลาม ไม่มีใครซื้อแม้คนเดียว
อย่างไรก็ดี นั่นช่วยให้รู้ว่าพวกมนุษย์ชอบตุ๊กตาลักษณะใด นับั้แ่นั้น ไอโอก็เอาตุ๊กตาหน้าตาน่ารักมาขายอย่างเดียว
แต่ไม่หมายความว่าละทิ้งชีวิตัแล้วมาใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา หรือว่าคาดหวังร่ำรวยด้วยการค้าขาย เหตุผลที่เขาทำไปทั้งหมดนั้น แค่อยากเห็นรอยยิ้มของเด็กน้อย เพราะทุกครั้งที่เขาได้เห็นเด็กน้อยมีความสุข เขาจะรู้สึกภูมิใจตัวเอง อย่างน้อยตัวเขายังมีค่า สร้างความสุขให้เด็กๆ
ไอโอรู้ว่าพวกมนุษย์เป็สิ่งอันตราย แต่ไม่หมายความว่าพวกเขาล้วนไม่ดี ไม่แตกต่างกับัอย่างเขาที่มีทั้งดีและร้าย จึงไม่เอาเื่ในอดีตมาเป็เหตุผลเกลียดชังมนุษย์ทั้งหมด
เมื่อคิดเกี่ยวกับเื่อารมณ์และความรู้สึก บางครั้งไอโอคิดว่าตัวเองคือตัวประหลาด เพราะเท่าที่เขาพบเจอกับัตัวอื่นมา ส่วนใหญ่คิดอย่างไรก็พูดไปอย่างนั้น รู้สึกอย่างไรก็แสดงออกไปอย่างนั้น โดยเฉพาะความโกรธและความไม่พอใจ
ไอโอมองตุ๊กตาในร้านขายของเล็กๆ ของเขาแล้วอมยิ้ม ‘ข้าคงเป็ตัวประหลาดของจริง’
“อันโตนีโอ ข้าเอามาให้ลองกิน” คนขายขนมปังเดินมาหา
ชื่อนั้นเป็ชื่อของไอโอสำหรับร่างมนุษย์ แต่ถ้าใช้ชื่อัอาจถูกสงสัย เพราะมนุษย์รู้ว่าับางตัวสามารถกลายเป็มนุษย์ได้ แน่นอนว่าถ้ามีใครรู้ว่าเขาเป็ตัวอะไร เขาจะมาเมืองนี้ไม่ได้อีก เพราะร่างมนุษย์นั้นเหมือนกับร่างั ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงรูปร่างหน้าตา
“ข้าทำขนมปังสูตรใหม่ จะทำขายอีกประมาณสิบวันข้างหน้า หากเ้าชอบ อย่าลืมมาซื้อไปกิน”
“ขอบใจ หากเ้าขายแล้วข้าจะซื้อกินเป็ลูกค้ารายแรก” แต่ความจริงไอโอไม่รู้ว่าความอร่อยสำหรับมนุษย์เป็อย่างไร เพราะในเมื่อเขากินเนื้อเป็หลัก
“ข้าเห็นเ้ามานาน หน้าตาของเ้าไม่ค่อยเปลี่ยน” คนขายขนมปังมองมาอย่างสงสัย “ไม่ๆ เ้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เ้ากินอะไรถึงคงความหนุ่มไว้ได้อย่างนี้ บอกข้าได้หรือไม่ ? ข้าจะได้ดูหนุ่มเหมือนกับเ้า”
ไอโอนิ่งเงียบครู่แล้วตอบยิ้มๆ “ข้าหัวเราะวันละร้อยครั้ง ทำให้ข้ายังหนุ่มแน่น” ทว่าไม่ใช่ ความจริงแล้วเขาเป็ั จึงมีอายุยืนกว่ามนุษย์ เขาคิดในใจ เร็วๆ นี้เขาต้องย้ายแหล่งการค้าขายไปเมืองอื่น ไม่เช่นนั้นเขาจะกลายเป็สิ่งแปลกประหลาด เนื่องจากพวกมนุษย์ไม่ชอบอะไรที่แตกต่าง
“หากเ้าหัวเราะวันละร้อยครั้ง ข้าหัวเราะวันละพันครั้ง อายุของข้าไม่ลดจนกลายเป็เด็กแล้วรึ” คนขายขนมปังหัวเราะแล้วเดินกลับไป
ไอโอรู้ว่าคนขายขนมปังไม่้าเอาคำตอบอย่างจริงจัง แต่เขามองข้ามความจริงไปไม่ได้ว่าคนรอบตัวเปลี่ยนแปลงไปมาก ยกเว้นตัวเขาคนเดียว เกือบยี่สิบปีที่ผ่านมา เขายังเหมือนเดิมทุกอย่าง
ชายหนุ่มมองขอบฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็สีเหลือง อีกไม่นานจะเปลี่ยนเป็สีส้ม เขาจึงเริ่มเก็บร้าน เตรียมจะกลับถ้ำของเขา เพราะเขาไม่้าอยู่รวมกับพวกมนุษย์
“เ้ามีตุ๊กตาัขายหรือไม่ ?”
ไอโอหันไปตามเสียงอ่อนหวานของผู้หญิง แล้วเขาก็ได้เห็นผู้หญิงสัญชาติเอเชียคนหนึ่ง ่อายุประมาณสิบเจ็ดถึงยี่สิบ เธอมีผมยาวสีดำ ตาคมเป็ประกายราวอัญมณี ริมฝีปากชมพูค่อยๆ ยิ้มอย่างเป็ธรรมชาติ แต่การแต่งตัวเป็คนในอาณาจักร ไม่เว้นภาษาที่ใช้สื่อสาร
หญิงเอเชียคนนี้ทำให้นึกถึงเด็กน้อยหน้าตามอมแมมที่วิ่งมาหาอย่างดีใจ
ไอโอสลัดเื่นั้นออกไปจากหัว ั้แ่วันนั้น ผ่านมาแปดสิบปี หรือเก้าสิบปีแล้ว ? นานเท่าไรเขาจำไม่ได้ เขามั่นใจว่าเด็กหญิงคนนั้นต้องกลายเป็หญิงชรา หรือไม่ก็ตายไปแล้ว ดังนั้นไม่มีวันเป็ไปได้ที่หญิงสาวคนนี้คือเด็กคนนั้น
“มี แต่ข้าไม่ได้เอามันมาขาย” ไอโอตอบ “หากเ้า้า อีกแปดวันข้าจะเอามาขาย เ้ารอได้หรือไม่ ?”
“ไม่ต้อง” เสียงของเธอบ่งบอกว่ารู้สึกเสียดาย เธอคงมีเหตุผลบางอย่างที่ไม่อาจอยู่ที่เมืองนี้ได้นาน “เ้าทำเองทั้งหมดหรือ ?” เธอมองตุ๊กตาน่ารักตัวอื่นที่ยังไม่ถูกเก็บ
“ใช่ ข้าทำเองทั้งหมด” ไอโอแสร้งกลับไปเก็บของต่อ เพราะรู้สึกเขินอายเมื่อได้สบตากับเธอ
“ข้าชอบฝีมือของเ้า มันดูสวยและน่ากอดหมดทุกตัว”
“ขอบใจที่ชม” ไอโอเริ่มหน้าแดง คำพูดของเธอทำให้เกิดความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นต่อสาวมนุษย์คนไหนมาก่อน ความรู้สึกนี้เหมือนกับยามที่เขาแนะนำตัวกับัสาวตัวอื่น...
ไอโอชะงัก นี่เขาเป็อะไรไป เหตุใดเกิดความรู้สึกอย่างนี้ขึ้นมา ?
ดวงตาเหลือบมองสาวเอเชีย แต่ไม่เห็นเธอ หันไปมองตามท้องถนนก็เห็นเธอเดินจากไปแล้ว เธอคงเห็นเขายุ่งอยู่กับการเก็บของ เธอจึงไม่อยากรบกวน หรือไม่เพราะเขาไม่ค่อยแสดงท่าทางสนใจ
1K
