พลิกบทบาทนางร้าย สู่สะใภ้ผู้ดีหมายเลขหนึ่ง

‘ฉันทำให้เธอสำเร็จแล้วนะ...’

ท่ามกลางเสียงปรบมือแห่งความยินดีแสงจันทร์ได้เข้าทำพิธีรับช่วงตำแหน่งภรรยาหมายเลขหนึ่งต่อจากฉัตรตรี ต่อไปนี้เธอจะต้องทำหน้าที่นี้เพื่อเป็นหนึ่งในตัวแทนของกลุ่มผู้ดีเต็มตัว

ข้างล่างมีแขกเหรื่อมากมายมาร่วมเป็นสักขีพยาน ครอบครัวเพื่อนรักรวมถึงสามีที่ยืนอยู่โซนด้านหน้าเวที

‘ถือว่าฉันได้ทำทุกอย่างเพื่อให้ผู้คนได้จดจำว่าเธอคือผู้หญิงเข้มแข็งเธอไม่ได้อ่อนแออีกแล้วนะแสงจันทร์’

ทิวากรยืนให้กำลังใจอยู่ข้างล่างเขาส่งสายตาแห่งความยินดีให้ภรรยาอยู่เสมอจนหางตาเหมือนเห็นว่ามีใครบางคนนั่งวีลแชร์เคลื่อนมาหยุดข้างกายทิวากรทรุดตัวนั่งลงทันใดนั้น

“ไม่คิดว่าหม่อมเพชรจะมา”

“พิธีสำคัญของภรรยาหมอกรทั้งที ฉันก็ต้องมาสิ”

ทิวากรมอบรอยยิ้มแทนคำขอบคุณเขาอดไม่ได้จะถามไถ่เรื่องสุขภาพกับท่าน

“ตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ”

“สภาพของฉันคงหายดีเป็นปกติไม่ได้หรอก แต่ตอนนี้ก็รู้สึกดีขึ้นอีกอย่างฉันกำลังวางแผนแต่งเลดี้คาร์ลาภาคต่อแล้วนะ”

“จริงเหรอครับ” ทิวากรส่งเสียงดีอกดีใจ

คงมีเพียงเขาที่ทราบว่าหม่อมเพชรคือเจ้าของนามปากกานักเขียนนิรนามผู้ที่แต่งนิยายเลดี้คาร์ลาผีเสื้อไร้จุดหมายขึ้นมา

“จริงสิ เพิ่งจะวางพล็อตจบไปเมื่อสัปดาห์ก่อน”

“ผมดีใจที่หม่อมเพชรไม่ท้อแท้เพราะสุขภาพจนหยุดไปนะครับแต่ผมคงต้องบอกข่าวร้ายสักเรื่อง”

“ว่ามาสิ...”

“ผมคงหาข้อมูลผู้หญิงประเภทต่างๆ ให้หม่อมเพชรไม่ได้แล้วนะครับตอนนี้ผมก็เลิกเที่ยวคลับแล้วด้วย นานครั้งที่ไปก็แอบพาภรรยาไปด้วยน่ะครับ”

“ฮ่า” หม่อมเพชรถึงขั้นขำออกมา

“ฉันคงไม่ต้องขอให้หมอกรช่วยอีกแล้วล่ะเพราะพล็อตที่วางไว้ฉันไม่ได้ใช้คาแรกเตอร์แรงๆ เหมือนเดิม คาร์ลาตายไปแล้วจริงๆ”

“แล้วหม่อมวางพล็อตไว้ยังไงเหรอครับ”

“เป็นแนวเกิดใหม่แบบผู้ดีคนหนึ่งทะลุมิติจากต่างโลกเข้าไปอยู่ในร่างของผู้หญิงร้ายๆ อย่างคาร์ลาไงคาแรกเตอร์อย่างนี้มีอยู่รอบตัว ฉันคงไม่ต้องพึ่งหมอกรอีกแล้ว”

จวบจนสิ้นสุดการทำพิธี แขกเหรื่อต่างทยอยพากันเดินทางกลับ แสงจันทร์เอ่ยลาพี่สามีหลังพูดคุยกันนานหลายนาที

“จันทร์ขอตัวไปหาพี่กรก่อนนะคะพี่อรเดินทางกลับเหนือพรุ่งนี้ใช่ไหม”

“ใช่จ้ะ พรุ่งนี้เย็น”

“ถ้าอย่างนั้นช่วงกลางวันพรุ่งนี้เราไปเดินชอปปิ้งในห้างกันนะคะ”

“ได้สิจ๊ะน้องสาว”

เธอกวาดสายตามองหาสามีจนทั่ว จนมาเจอว่าเขานั่งคุยกับใครบางคนซึ่งอยู่ห่างจากบริเวณจัดงานออกไปหน่อย

“พี่กรคะ” แสงจันทร์เดินเข้ามาหาสามีด้วยรอยยิ้มแต่เมื่อเธอเห็นผู้หญิงคนนั้นที่นั่งอยู่บนวีลแชร์ จังหวะที่ได้สบตากันอย่างจังเธอรู้สึกขนลุกอย่างไรชอบกล

“อ้าวแสงจันทร์ เข้ามาตรงนี้สิ”

เธอค่อยๆนั่งลงข้างสามี

“นี่คือหม่อมเพชรเป็นผู้ป่วยในความดูแลของพี่แต่ตอนนี้ท่านคงหายดีแล้วล่ะ หม่อมเพชรครับนี่แสงจันทร์ภรรยาของผม”

“สวัสดีค่ะ...หม่อมเพชร”แสงจันทร์เอ่ยทักทายเป็นคำแรกก็ได้รับรอยยิ้มแสนอบอุ่นส่งกลับคืน

“ดีใจที่ได้เจอหัวใจของหมอกรสักที ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่พอได้อยู่ใกล้ๆกับหนู ฉันกลับรู้สึกเหมือนเราเคยเจอเคยสนิทสนมกันมาก่อนเลย”

แสงจันทร์เองก็รู้สึกคลับคล้ายกันความรู้สึกที่เหมือนแม่และลูกเพิ่งหากันเจอประมาณนี้

“ฉันไม่ขอรบกวนเวลา ขอตัวกลับก่อนจะดีกว่า”

“เดินทางกลับปลอดภัยนะครับหม่อมเพชร”

“รักษาสุขภาพด้วยนะคะ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก”

พอหม่อมเพชรจากไปก็เหลือแค่สองคนสามีภรรยาที่ยังมองตามจนสุดสายตา

“ไม่ปวดเข่าเหรอนั่น”

แสงจันทร์เอาแต่นั่งอยู่ท่าเดิมทั้งที่เขาลุกขึ้นยืนก็สักพักแล้ว

“นี่นาย ฉันเหมือนเคยเจอผู้หญิงคนนั้นมาก่อนเลย”ทุกครั้งที่สองคนอยู่ด้วยกันตามลำพัง ทั้งคู่จะใช้คำพูดที่เป็นกันเองเสมอ

“เธออาจจะเคยเห็นในข่าวมั้งหม่อมเพชรเป็นลูกเจ้าของสถานีโทรทัศน์”

“แต่มันน่าจะมากกว่านั้น...” เธอเพียงแต่พูดเสียงพึมพำ

“แล้วนี่สรุปรอบเดือนเธอมายัง”

“ทำยังไงดี มันยังไม่มาเลย”

“พี่ซื้อที่ตรวจครรภ์มาแล้ว เราลองกลับไปตรวจกัน”

“แล้วถ้าฉันท้องล่ะ”

“ก็ดีสิ หรือเธอไม่อยากมีลูกกับพี่”

“อยากสิ แต่ฉันกลัวว่าลูกจะเป็นเหมือนเด็กคนนั้น”

ทิวากรมองตามสายตาของภรรยาแล้วก็ต้องพบเจอว่าเธอกำลังมองไปที่มะลิเด็กหญิงที่วิ่งเล่นอยู่บริเวณสนามเด็กเล่น พร้อมกับลูกสมุนวัยเดียวกันอีกมากมายดูคล้ายว่ามะลิจะเป็นหัวโจกเสียด้วย

“แต่เด็กเหมือนมะลิพี่ว่าเธอก็เอาตัวรอดได้ดีนะแล้วมะลิก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรด้วย เธอน่ารักออกจะตาย”

“นี่ปกติฉันเห็นว่านายไม่ค่อยจะถูกคอกับนาง”

“บางทีก็แค่หมั่นไส้เด็กอยากแกล้งในสังกัดเธอน่ะ ฮ่า”

ทั้งคู่เดินคุยกันกะหนุงกะหนิง สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้กลางฤดูร้อนแต่ความร้อนไม่ได้ลดทอนความโรแมนติกไปได้เลยเวลานี้สองคนสามารถคุยปรึกษากันได้ทุกเรื่อง

“คุณพ่อปิติมาปรึกษาฉันด้วยนะ”

“ปรึกษาเรื่องอะไร”

“คุณพ่ออยากเป็นสามีที่ดีก็เลยมาขอคำแนะนำแถมยังถามด้วยว่านายเป็นคนดีแล้วจริงๆ เหรอ ฮ่า”

“พ่อนะพ่อ จะเป็นคนดีทั้งทีมาหาเอาแบบอย่างจากลูกเนี่ยนะ”

ทิวากรไม่ได้แสนดีถึงขั้นนั้น เขาก็ยังดื้อและหัวรั้นดั่งอดีตแต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นคือหัวใจของเขา

หัวใจที่สามารถทำได้ทุกอย่างตามที่แสงจันทร์ต้องการ

เขารักเธอ ส่วนเธอก็ตอบแทนด้วยการรักเขามากเช่นเดียวกัน

“พี่อยากบอกเธออีกครั้ง”

“ว่า?”

“พี่รักเธอตอนนี้มากเลยนะ”

ขอบคุณที่ทำให้เธอไม่ต้องรู้สึกผิดเพราะหากทิวากรบอกมาว่ารักแสงจันทร์ในอดีต เธอคงต้องรู้สึกผิดน่าดูขอบคุณที่รักเธอในตอนนี้

แสงจันทร์จะไม่บอกว่าเธอมาจากที่ไหนแต่เธอก็มักพูดเป็นนัยให้สามีรับรู้อยู่ร่ำไปว่าเธอกับแสงจันทร์ในอดีตนั้นต่างกันมากแค่ไหน ต่างกันจนอาจจะเป็นคนละคน