Pioneer Era

***ภูติน้อยผู้มีความรัก [ลิลลี่ ออฟซิเดียน]

“พรุน ไม่เป็นอะไรใช่ไหมดอง! ”

“ไม่เจ็บไม่คันสักนิดค่ะ”

“อย่ามาโกหกนะดอง! ”

“... ค่ะ ความจริงคือเจ็บสุด ๆ ไปเลยค่ะ แต่เจ็บแค่นี้มันไม่หนักหนาสำหรับเผ่ายักษ์หรอกนะคะ”

ตอนนี้ฉันกำลังรีบเร่งต่อแขนขวาให้กับพรุน ผ่าตัดกลางแจ้งด้วยพลังภูติ โดยมีเอทกับสล็อตคอยยืนเฝ้าระวังให้

เป็นโชคดีของพวกเราที่มีกำแพงไฟป่าล้อมกรอบอยู่ เลยทำให้ยังไม่มีกำลังเสริมของศัตรูบุกเข้ามา

ถึงจะเป็นห่วงโฮปกับไฮเจนที่ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง แต่ตอนนี้ฉันจะต้องให้ความสำคัญกับคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นอย่างแรกก่อน

“เชื่อมเส้นประสาทแขนกับเนื้อเยื่อเข้าเหมือนเดิมแล้ว ทีเหลือพอกลับไปที่เมือง ก็ไปให้หมอตรวจอีกทีด้วยนะดอง”

“ฉันเชื่อใจฝีมือของลี่ค่ะ ไม่มีใครเก่งกาจวิชาวิทยาศาสตร์เวทมนตร์เท่าลี่อีกแล้วค่ะ”

โดนชมแบบนี้ รู้สึกดีใจจนตัวลอยได้เลยละดอง~

ให้คะแนนความชอบพรุน 999 คะแนนดอง!

ก็ว่าไปนั่น~ ดอง ด่อง ด้อง~

“ส่วนแขนกับขาที่หัก เดียวใช้กิ่งไม้แห้งดามไปชั่วคราวก่อนนะดอง พอดีว่าฉันยังไม่ค่อยเข้าใจโครงสร้างกระดูกของเผ่ายักษ์ดีเท่าไหรนะดอง”

“ไม่เป็นไรค่ะ อีกอย่าง… ฉันรบกวนลี่ช่วยดูเจ้าหนูน้อยลี่แทนให้ก่อนจะได้หรือเปล่าคะ? ”

“เจ้าหนูน้อยลี่…ดอง!?! ”

ในตอนนั้นเองที่ฉันรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วกระดูกสันหลัง

ฉันลืมเจ้ามังกรขี้เรื้อนของพรุนไปเลยดอง!

“ปี้…”

เสียงที่อ่อนแรงของเจ้ามังกรขี้เรื้อนดังออกมาจากใต้ผ้าคลุมสีเทาของพรุน

สิ่งมีชีวิตน่ากลัวและสยดสยองตัวนั้น มันกำลังค่อย ๆ เลื้อยออกมา…

ยาวหนึ่งเมตร

ยาวสองเมตร---

“ยาวหะ… ห้าเมตร!? เดียวนะ ครั้งล่าสุดฉันจำได้ว่ามันยังตัวแค่ราว ๆ สองถึงสามเมตรเองไม่ใช่หรือดอง!? ”

“ปฏิกิริยาตอบรับเหมือนกับโฮปเลยค่ะลี่...”

เจ้ามังกรขี้เรื้อนของพรุนที่มีชื่อเล่นเหมือนฉันกำลังคืบคลานมาหาด้วยสภาพที่น่าอดสู่

ร่างกายของมันเต็มไปด้วยบาดแผลฉกาด

เกล็ดสีฟ้าทะเลที่เคยงดงามต่างร่วงหลุ่นร่อนแตกกระจาย อีกทั้งยังมีของเหลวสีแดงไหลซึมกระจายออกมาเป็นจำนวนมาก

อย่าบอกนะว่ามัน...

“ฉันให้เจ้าหนูซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าคลุมป้องกัน เพื่อให้สามารถดูแลและร่วมต่อสู้ไปพร้อมกันได้ค่ะ แต่เมื่อกี้นี้… เจ้าหนูมันดื้อไม่ยอมหนีออกมาจากใต้ผ้าคลุม แล้วใช้ร่างกายของตัวเองช่วยรับการโจมตีของเจ้าสัตว์ประหลาดเอาไว้แทนให้กับฉันค่ะ…”

พรุนอธิบายด้วยน้ำเสียงที่พร้อมจะร้องไห้ออกมาได้

“ได้โปรด… ช่วยทำแผลให้มัน และดูมันแทนฉันไปก่อนสักพักด้วยค่ะ...”

“ปี้…”

ฉันมองเจ้ามังกรขี้เรื้อนด้วยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

ใจหนึ่งนึกชื่นชมในความซื่อสัตย์ของมัน

แต่อีกใจยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่

เพราะว่าเจ้านี่มันชอบกลืนฉันลงท้องทุกครั้งที่มีโอกาสนี่ละ

แถมตอนนี้ยังตัวโตมากขึ้น

ชนิดที่ว่าถ้ามันพยายามจะกินฉันละก็ มันคงจะสามารถกลืนฉันเข้าไปทั้งตัวได้ในครั้งเดียวเลย ดอง...

“ปิ…..ปี้….”

แต่ปล่อยเอาไว้แบบนี้คงน่าสงสารแย่

ฉันฆ่าเชื้อโรครอบปากแผลด้วยพลังของภูติ แล้วหยิบผ้าพันแผลออกมาจากกระเป๋าสะพายข้าง ก่อนจะเริ่มจัดการทำแผลให้กับมัน

ในตอนนั้นเอง---

“ทุกท่าน มีคนมาเจ้าค่ะ! ”

---ที่มีบุคคลลึกลับมาเยี่ยมเยือนพวกเราถึงที่

พวกโฮป… สินะ?

แบบว่า… ขอไม่เอาเป็นศัตรูจะได้หรือเปล่าดอง?

แบบว่า… มันเหนื่อยแล้วนะดอง…

แต่ดูเหมือนว่าพระเจ้าตั้งใจที่จะเล่นตลกกับฉัน

สิ่งที่ปรากฏตัวตรงหน้า มันยืนด้วยขาสี่ข้าง

มีขนสีแดงประดุจเป็นพระสุริยะที่เจิดจ้า ผมสีแดงปล่อยยาว ร่างกายผอมบึกบึนสมชายชาตรี

ใส่เสื้อกล้ามสีขาวบริสุทธิ์ประดุจหิมะบนยอดเขา สวมผ้าคลุมสีขาวขนาดใหญ่ปกคลุมส่วนท่อนล่างของร่างกาย

กีบเท้าทั้งสี่เหยียบย่ำลงบนเศษซากกิ่งไม้ดังหนักแน่นเต็มไปด้วยพลัง

มือทั้งสองถือคันธนูสีขาวประดับลวดลายยาวกว่าสองเมตร

และมีดวงตาอ่อนโยนชวนน่าหลงใหล

เป็นบุรุษรูปงามที่มีรูปลักษณ์ภายนอกเช่นนั้น

ฉันรู้สึกว่าคน คนนี้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

ฉันเตรียมสร้างบาเรียลมเพื่อขวางกันธนู ส่วนเอทเองก็เริ่มเตรียมตั้งท่าที่จะพุ่งเข้าโจมตี

“น่าแปลกนะที่เผ่ากระต่ายกับหมาป่ามาอยู่ร่วกับเผ่าอสูร… เราไม่ใช่ศัตรู! ไม่ต้องระแวงขนาดนั้นหรอก! ”

“นั่น… โฮป... ไฮเจนหรือดอง!? ”

และคนที่กำลังขี่หลังของเขาอยู่นั้น ก็คือเพื่อนรักของฉันเอง

ย้อนอดีตกลับไปสักเล็กน้อย

***หนุ่มซื่อบื้อ [โฮป]

“อั๊ก! ”

ถึงจะลดแรงกระแทกจากการถูกอัดได้ด้วยการกระโดดถอยหลัง แต่กลายเป็นถูกซัดลอยทะลุป่าออกมาแทนซะอย่างงั้น…

“ให้ตายสิ ต้องรีบกลับไป---”

“โฮป! นายมาทำอะไรตรงนี้!? ”

“ไฮเจน? ”

ในตอนนั้นเองที่ผมได้ยินเสียงของไฮเจนดังขึ้นมาจากบนท้องฟ้า

พอกระพริบตาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ใจกลางวงของชนเผ่าม้าจำนวนนับหลายสิบคน

เจ้าพวกนี้คงเป็นกำลังเสริมที่ไฮเจนไปช่วยล่อให้อยู่เมื่อกี้นี้นั่นละ

ชิบหายแล้วตรู...

พวกมันคงตกใจที่อยู่ ๆ ผมก็ปรากฏตัวขึ้น เลยยังไม่ได้ลงมือโจมตีเข้ามา

“ศะ--- ศัตรู! ”

แต่ดูท่าจะเรียกสติกลับมาได้แล้วแฮะ

ผมรีบชักกระบี่ออกมาเพื่อเตรียมรับมือธนู ที่กำลังจะถูกยิงเข้ามาจากทุกทิศทางรอบตัวเอง

*ปรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด! *

แต่ทว่ากลับไม่มีการโจมตีใด ๆ พุ่งเข้ามา

พวกศัตรูมันหันไปทางต้นเสียงที่แหลมหู แล้วพากันวิ่งกลับเข้าไปในป่าลึกพร้อมกันหมด

“... พวกมันไปไหนกันไฮเจน? ”

“ฉันไม่รู้ ป่ามันขึ้นหนาทึบมาก จากบนท้องฟ้าตรงนี้ ฉันเห็นแค่ว่าพวกมันกำลังวิ่งออกห่างไปจากพวกเรา---ไม่สิ รู้สึกว่าจะมีอะไรสักอย่างกำลังวิ่งตรงมาทางนี้อยู่! ระวังตัวด้วยนะโฮป! ”

ผมกลับมาตั้งสมาธิอีกครั้งตามคำเตือนของไฮเจน

มีบางสิ่ง… กำลังควบตรงมาทางนี้

ฟังจากเสียงวิ่งแล้ว คิดว่าคงเป็นชนเผ่าม้า

แถมยังมาเพียงคนเดียวอีกด้วย

การที่เรียกให้ทุกคนกลับไป แล้วทิ้งให้เป็นภาระของคนเพียงคนเดียว คงมองได้ว่าคน ๆ นี้ต้องเป็นบุคคลที่เก่งกาจผิดสามัญสำนึกอย่างแน่นอน

คงไม่ใช่พวกระดับผู้กล้าของพวกมันโผล่มาอีกคนหรอกนะ…

“ไม่ใช่ศัตรู”

แต่คนที่บุกเข้ามาคราวนี้ต่างออกไป

มัน… พูดด้วยภาษาของพวกเราได้

ตัดกลับมาปัจจุบัน

***ภูติน้อยผู้มีความรัก [ลิลลี่ ออฟซิเดียน]

“เรื่องราวมันก็เป็นแบบนี้ เขาไม่ใช่ศัตรู แล้วช่วยพาพวกเรามาส่งถึงที่นี่นะ”

“อย่างงั้นหรือดอง…”

ฉันจ้องไปที่บุรุษม้าผู้ที่มีใบหน้าแลดูอ่อนโยน

น่าสงสัย… ดอง…

*ดองงงงงง~......*

“....จะจ้องหรือจะดองก็ช่วยเอาสักอย่างจะได้ไหม? เอาเถอะ การกระทำมันสำคัญกว่าคำพูด เราผู้นี้มีชื่อว่า [ซันสโตน] ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ทะ--- ท่านซันสโตนคนนั้นหรือเจ้าค่ะ!?! ”

เอทรู้จักเขาอย่างงั้นหรือ ดอง?

“... ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมพวกเจ้าถึงมาอยู่ในป่าแบบนี้ แต่ทางที่ดีรีบกลับเมือง แล้วแจ้งให้ทุกคนหนีไปก่อนดีกว่า ตอนนี้ประชาชนของฝ่ายเรามันเป็น [บ้า] กันทุกคนไปแล้ว พวกเขาพร้อมที่จะฆ่าเผ่าอสูรกายอย่างพวกเจ้าได้ในทันทีที่เห็นเลยละ”

… ดูท่าความเกลียดชังที่มีต่อเผ่าของพวกเราจะรุนแรงกว่าที่ฉันคิดอยู่แฮะดอง

“เดินตรงไปทางขวามือตรงนี้ จะมีรถลาก [เกล-อาบอก] อยู่คันหนึ่ง ใช้มันกลับไปที่เมืองเดียวนี้ซะ”

ทุกอย่างมันดูลงตัวเกินไป จนแม้แต่คนใสซื่อบริสุทธิ์ประดุจนางฟ้าอย่างฉันยังรู้สึกสงสัย

ฉันไม่ใช่ชนเผ่าท้องถิ่นของที่นี่ เลยไม่ค่อยรู้ถึงระบบความคิดของพวกเขามากเท่าไหรนัก

งานแบบนี้ คงมีแต่ต้องพึ่งเอทเท่านั้น

ฉันหันไปสบตาเอททีหนึ่ง

เธอพยักหน้าให้ฉันเล็กน้อย

ฉันเคยได้ยินมาจากดิวซ์ ว่าพวกนักฆ่ามักจะถูกฝึกวิชาจับเท็จมาหลากหลายวิธี

ใช้วาทะศิลป์หลอกถาม?

จับทรมานเค้นความจริง?

หรือว่าจะใช้ทักษะการอ่านใจ?

เอทจะใช้วิธีไหนในการสืบหาความจริงกันนะ?

แค่คิดก็รู้สึกตื่นเต้นแล้วดอง~

“ทำตามที่ท่านผู้นี้พูดเถอะเจ้าค่ะ ดวงตาของเขา คือดวงตาที่เชื่อใจได้เจ้าค่ะ’”

ว่าแล้วเอทก็เดินนำพวกเราไปตามเส้นทางที่เขาชี้ไปเมื่อกี้นี้ โดยมีสล็อตนอนหลับตาเดินตามไปติด ๆ

ง่าย ๆ แค่เนี่ยเลยหรือดอง!?!

***

“ใช้สิ่งนี้หนีไปซะ”

“สุดยอด! ”

ฉันเคยได้ยินชื่อ [เกล-อาบอก] มาหลายครั้ง ว่ามันเป็นสัตว์ที่วิ่งได้เร็วที่สุดในทวีปนี้

หมายถึงเร็วที่สุดในฐานะสัตว์ที่ยอมให้ใช้เป็น [พาหนะ] อะนะ

แต่พอเห็นตัวจริง เลยพบว่ามันออกจะต่างจากที่ฉันคิดจินตนาการณ์ไปมากทีเดียว

ตอนแรกฉันนึกว่ามันจะมีรูปร่างเหมือนกับม้า

แต่ความจริงมันคืองูยักษ์

เป็นงูไร้เกล็ด และมีผิวเป็นเมือกใสหุ้มหนังสีเงินที่มีขนาดตัวถึงสามเมตร และยาวกว่าสิบเมตร

ด้วยความที่มีผิวเรียบเนียนและมีสีเงิน เลยทำให้ตอนแรกฉันนึกถึงแผ่นโลหะที่มันวาวเป็นอย่างแรก

ดวงตาของมันมีสีดำ ไม่ได้ดูดุร้าย แต่ดูอ่อนโยนจนออกจะให้ความรู้สึกว่าดูขี้ขลาดเป็นอย่างมาก

บนร่างกายที่เต็มไปด้วยเมือกนั้น มันมีอานขนาดใหญ่ติดตั้งเอาไว้อยู่

เขาไม่ได้พูดโกหกพวกเราจริง ๆ ด้วยแฮะ

ว่าแต่ทำไมถึงได้---

“ทำไมถึงได้มาช่วยเอาไว้ คิดแบบนี้อยู่ใช่ไหม? สีหน้ามันสื่อออกมาหมดแล้วนะ”

อุ๊ย… ออกมาทางสีหน้าหมดแล้วหรือเนี่ยดอง~

บุรุษม้าย่อตัวลงต่ำ เพื่อให้พรุนลงมายืนบนพื้น โดยมีโฮปกับไฮเจนช่วยประคองทางซ้ายกับขวาเอาไว้

“ก่อนอื่น... ขอยืนยันบางอย่างก่อน พวกเจ้าได้เจอกับผู้กล้าเผ่าแมว [แคลไซต์] สตรีที่มีขนสามสี คนที่ใช้แส้เหล็กสีขาวเป็นอาวุธบ้างหรือเปล่า? ”

“!?! ”

“ทำหน้าแบบนั้น แสดงว่าเจอกันแล้วสินะ การที่เธอคนนั้นไม่ปรากฏตัวให้เห็น แสดงว่า...สตรีอมตะคนนั้น... ตายไปแล้วสิ...นะ...”

ร้องไห้

เขากำลังร้องไห้อยู่

น้ำตาที่ไหลรินมาตามใบหน้าของเขา ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดหัวใจตัวเองขึ้นมา

เพราะถ้าพูดกันตามตรง คนที่ฆ่ามนุษย์แมวสุดโหดคนนั้น ก็คือพวกเรานั่นละ…

นี่ฉัน… ฆ่าคนไปแล้วคนหนึ่งสินะ…

“ไม่ต้องใส่ใจ… พวกเจ้าไม่ผิดหรอก… มันเป็นธรรมดาของผู้แพ้… ละนะ...”

เขาพยายามพูดกับพวกเราโดยกลั้นน้ำตาของตัวเองเอาไว้

พอเห็นน้ำตาของเขาแล้ว มันเลยทำให้ฉันรู้สึก---

“ช่วย… บอกเหตุผลที่ทำให้เธอคนนั้นต้องยอมสละชีวิตต่อสู้กับพวกเราทีจะได้หรือเปล่าดอง? ”

---รู้สึกว่าไม่อาจจะยอมให้ปล่อยผ่านไปแบบนี้ได้ง่าย ๆ

หลังจากนี้คงน่าจะเกิดการปะทะกับพวกชนเผ่าท้องถิ่นอีกหลายครั้ง

และคงเกิดเหตุการณ์ที่ศัตรูสู้อย่างถวายชีวิตอีกหลายครั้ง

มันอาจจะเป็นความอ่อนหัดที่อยากจะไปรับรู้เรื่องราวของคนที่ต้องการจะเอาชีวิตของตัวเอง

แต่ฉันไม่อยากพลั้งมือสังหารฝ่ายตรงข้ามโดยที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลยเช่นกัน

เพราะว่าฉันกลัว

กลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นคนที่สามารถสังหารคนได้ราวกับผักปลาไป

ดังนั้น ฉันจึงอยากจะรับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายเอาไว้

รับรู้ เพื่อให้ตัวเองยังคงมีความรู้สึกของ [น้ำหนักชีวิต]

"จะอยากรู้ไป---"

เขาหยุดพูดกลางคันเมื่อจ้องมองเข้ามาในดวงตาของฉัน

"... ยัยนั่น แคลไซต์ ผู้กล้าอมตะของเผ่าแมวคือเพื่อนรักของเราเอง"

"..."

"ที่เธอสู้ไม่ถอยจนยอมสละชีวิตตัวเอง คงเป็นเพราะว่าลูกศิษย์ที่เป็นเสมือนลูกแท้ ๆ ของเธอพึ่งเสียชีวิตไปนะ"

"เสียชีวิต… อย่างงั้นหรือดอง? "

ต้นเหตุมันมาจากเหตุการณ์หอคอยโนอาร์ที่ถูกยิงถล่มลงมา

หอคอยที่สูงเสียดฟ้าเช่น นั้นไม่มีทางที่จะถล่มลงมาโดยไร้ความเสียหาย

มีคนถูกชิ้นส่วนของหอคอยหล่นทับใส่จนล้มตายไปเป็นจำนวนมาก

อุบัติเหตุนั้นไม่มีการแบ่งแยกสูงต่ำชั่วดี

ทุกคนที่อยู่อาศัยในเมืองหลวง ณ ตอนนั้น ต่างมีโอกาสเป็นตายเท่าเทียมกัน

และหนึ่งในผู้ที่เสียชีวิต ก็คือลูกศิษย์ที่เป็นได้ดั่งลูกสาวแท้ ๆ ของเธอเอง

"คนที่เสียใจเพราะสถานพำนักเทพเจ้าถูกทำลาย กับคนรักเสียที่ชีวิตไปต่อหน้านั้น มีเป็นจำนวนมาก และความเสียใจก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่ไม่อาจหยุดได้อีกต่อไป ขนาดเราเอง ตอนที่เกิดเหตุ ยังรู้สึกโกรธจนหน้ามืดไม่ต่างกัน"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด

ถ้าหากว่าคนรักของฉันต้องเสียชีวิตไปต่อหน้าเพราะฝีมือใครสักคน ฉันเองก็คงรู้สึกแค้นจนทนไม่ไหวเหมือนกันแน่นอน

มิน่าละ เธอคนนั้นถึงได้ไม่ยอมเลิกรา ในตอนที่พ่ายแพ้ไปแล้ว…

ฉันลองนึกภาพพวกโฮปกับพรุนตายไปต่อหน้า

นึกภาพท่านพ่อกับท่านแม่ถูกอาคารหล่นทับใส่เพราะการโจมตีของศัตรู

ฉับพลันนั้น หยาดน้ำตาจำนวนมากก็ไหลรินลงมาตามใบหน้าของฉันในทันที

"ร้องไห้? ช่างเป็นคนที่อ่อนโยนจริง ๆ เจ้านะ"

"ฮึก… ขอโทษด้วยนะดอง…"

ฉันสลัดภาพที่น่าเศร้าใจทิ้งไปจากหัว

"ถ้าหากรู้สึกเกลียดพวกเรา… ทำไมถึงมาช่วยพวกเรากันละดอง? "

"คือว่าเรามันขี้ขลาด… เรากลัวตายนะ"

หมายความว่ายังไงกันดอง?

ฉันเอียงคอสงสัยพร้อมกับทำดวงตาไร้เดียงสาใส่เขา

"ไม่ต้องแอ๊บขนาดนั้นหรอก ยินดีตอบให้อยู่แล้ว... คือ… พอเริ่มหายหัวร้อน ก็พึ่งคิดได้นะ ว่าไม่น่าสู้เผ่าของพวกเจ้าไหว ถ้าสู้ คงได้ไปตายเปล่าแน่ ถ้าไม่เห็นโอกาสชนะ ก็รู้สึกอยากจะหนีไปให้ไกล ๆ ทันทีเลย เรามันคนขี้ขลาดแบบนี้นั่นละ…"

เขาพูดด้วยใบหน้าที่เจ็บปวดมาก

"แต่เพราะมีตำแหน่งค้ำคอ แถมถ้าพูดจาอะไรผิดหูออกไปตอนนี้ คงโดนรุมประชาทัณฑ์ตายโหงชัว เลยทำได้แต่ตามน้ำชาวบ้านไป พอได้ยินว่ามีเผ่าอสูรกายอยู่ใกล้ ๆ นี้ ข้าคนนี้ก็ถึงกลับกลัวไปจนถึงขั้วสั่นหลัง เลยรีบบึ่งมาสั่งให้ลูกน้องถอยไปเพื่อรักษาชีวิต ส่วนพวกเจ้าเอง ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะรีบไปให้พ้น ๆ จากที่นี่ใช่ไหมละ? ดังนั้นข้าจึงเสนอตัวเลือกเส้นทางหนีให้ยังไงละ"

"เข้าใจแล้วดอง"

เพราะหวาดกลัว เลยพยายามตีซี้กับพวกเราแทนสินะ

เป็นเหตุผลที่เข้าใจง่ายมากดอง

แต่ว่าตัวเขาเองก็อยากจะหนีจากสถานการณ์แบบนี้เหมือนกันไม่ใช่หรือ?

ถ้าอย่างั้น---

"ทำไมไม่หนีมาพร้อมกับพวกเราตอนนี้เลยละ? ดอง? "

" ทำไม่ได้หรอก"

ว่าแล้วเขาก็ชี้นิ้วแตะไปที่ปาก ทำนองว่าให้ลองเงียบฟังเสียงดู

ภายในป่ายามราตรีที่วุ่นวาย มีเสียงควบม้ากำลังดังไปทั่วอยู่

" ด้วยตำแหน่งของเราที่เป็น คิดว่าถ้าเกิดหายตัวไป คงกลายเป็นการเติมเชื้อไฟมากกว่านี้ อีกอย่าง มีคนอีกมากที่ตอนนี้เริ่มหายหัวร้อนและคิดได้บ้างแล้ว ว่าตอนนี้ควรทำอะไร เราปล่อยคนประเภทนั้นทิ้งเอาไว้ข้างหลังไม่ได้หรอกนะ"

"... ไม่มีวิธีอื่นที่---"

"ท่านซันสโตน! ท่านอยู่ที่ไหนครับ! ถ้ามีชีวิตอยู่ ก็ช่วยตอบกลับด้วยครับ! "

ดูท่าว่าจะมีคนออกมาตามหาเสียแล้วดอง

" ไม่มีเวลาแล้วค่ะท่านลี่ รีบขึ้นมา แล้วหนีกันก่อนเถอะเจ้าค่ะ! "

เอทตะโกนเรียกฉันด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน

ทุกคนปีนขึ้นไปนั่งอยู่บนอานตรงหลังของอสรพิษขนาดยักษ์กันหมดแล้ว

ฉันหันไปมองบุรุษม้าตรงหน้าอีกครั้ง

"... ก่อนจากกัน ขอเราถามเจ้าอะไรสักอย่างเป็นคำถามสุดท้ายหน่อย"

" ดอง…? "

" เธอคนนั้น… ตายยังไงหรือ? "

หมายถึงแมวสุดโหดคนนั้นสินะ?

" เธอ---"

"ต่อสู้อย่างกล้าหาญกับพวกเราจนตัวตายเยี่ยงนักรบอย่างสมศักดิ์ศรีเจ้าค่ะ"

เอทกระโดดลงมายืนข้างฉันพร้อมกับพูดแทรกเช่นนั้น

"อย่างงั้นหรือ… เธอยังไม่เคียดแค้นจนเผลอใช้ยาของ [เทพเจ้า] ไปสินะ แบบนั้นคงจากไปอย่างสงบแล้วละ"

น้ำตาของเขาไหลออกมาอีกครั้ง

เศร้า ปิติยินดี และว่างเปล่าไร้ความรู้สึก

มันเป็นหยาดน้ำตาที่ให้ความรู้สึกเช่นนั้น

"ถ้าอย่างงั้นขอตัวก่อนเจ้าค่ะ"

"เราเองก็ขอตัวเช่นกัน"

เอทกระโดดขึ้นไปบนหลังของเจ้าเกล-อาบอก พร้อมกับหิ้วปีกฉันขึ้นมาด้วย

"บางเรื่อง ไม่ต้องให้เขารู้จะมีความสุขมากกว่าเจ้าค่ะ"

"..."

ฉันหันไปมองภาพของบุรุษเผ่าม้าผู้อ่อนโยนอีกครั้ง

ทั้งที่มีโอกาสหนี แต่กลับไม่ทำเช่นนั้น

หวั่นเกรงความตาย แต่ไม่อาจทอดทิ้งคนที่เป็นเหมือนกับตัวเองได้

รวมไปถึงไม่อาจท้องทิ้งลูกน้องที่บ้าคลั่งไปแล้วได้ด้วยเช่นกัน

คนแบบนี้---

"คุณบุรุษม้าไม่ใช่คนที่ขี้ขลาดหรอกนะดอง! "

---ไม่ใช่คนที่ขี้ขลาดสำหรับฉันหรอกนะ

ฉันตะโกนไล่หลังเพื่อให้กำลังใจกับบุรุษม้าสีแดงผู้งดงาม

เขาเบิกตากว้างอย่างแปลกใจมาทางฉัน แล้วส่งยิ้มที่สดใสประดุจพระอาทิตย์มาให้เป็นการตอบรับ

" ขอบคุณมาก! อีกอย่างนะ ถึงจะเห็นเป็นแบบนี้ แต่เราเป็นผู้หญิงหรอกนะ"

ก่อนจะพูดทิ้งท้ายเอาไว้เช่นนั้น แล้วหันหลังวิ่งหายกลับเข้าไปในเงามืดของป่ายามราตรีในเวลาต่อมา