ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

"แต่ว่า..." ฉินไห่หยางเดินไปข้างหน้า ก่อนจะหันหลังกลับมามอง "โสมต้นนั้น..."

"ไปเถอะ!" ต่งเสี่ยวเสี่ยวลดเสียงลง ฉินไห่หยางกับคนอื่นๆ ถึงจะไม่เข้าใจแต่ก็ยังเดินตามเธอไป

พอพวกเขาเลี่ยงออกไปอีกทางหลี่ซิงชางก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้

เขาอดใจไม่ไหว รีบพุ่งไปดูโสมต้นนั้นทันที!

พอเขาเดินมาถึง ก็เห็นโสมอวบๆขาวผ่องเหมือนเด็กทารก หลี่ซิงชางหัวเราะออกมาดังลั่น

"ดูเหมือนสวรรค์จะเข้าข้างฉันจริงๆไม่คิดเลยว่าแค่สะกดรอยตามผู้หญิงคนนี้ กลับได้เจอโอกาสดีๆ” ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นรีบขุดรากโสมขึ้นมา

เขาขุดไปได้ไม่กี่ทีก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากที่ไกลๆ

น่าจะเป็นหวังซิ่วฉินที่พาพวกป้าๆ มาทางนี้

หลี่ซิงชางลังเลอยู่สักพักก็หยิบใบไม้แห้งที่อยู่ใกล้ๆ มาคลุมโสมต้นนั้นไว้

แล้วก็หยิบหญ้ากองใหญ่มาอีกกองก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นอย่างเฉื่อยชา เขาเดินไปหาวไป

"นั่นมันลูกชายเธอนี่?" พวกป้าๆ หลายคนกำลังคุยกันอยู่ แต่ก็มีคนหนึ่งชี้ไปที่หลี่ซิงชาง

หวังซิ่วฉินเห็นลูกชายแต่ไกลๆพอกำลังจะทักทาย ก็เห็นลูกชายขยิบตาให้เธอก่อน

"ซิงชาง มาทำอะไรตรงนี้ล่ะ?"พวกป้าๆ เข้ามาล้อม

หลี่ซิงชางรู้สึกหงุดหงิดคนพวกนี้กำลังขัดขวางการหาเงินของเขาชัดๆ

"ผมมาดูว่ามีสัตว์อะไรบ้างไหม"หลี่ซิงชางเหลือบมองไปทางนั้นเล็กน้อย "แต่ก็ไม่มีอะไรเลยแถมเมื่อกี้ผมยังเจองูตัวเบ้อเริ่ม!"

พูดจบเขาก็ตบหน้าอก"งูตัวใหญ่มากเลยครับ พวกเราไปกันเถอะ ถ้าเจองูเข้าคงจะไม่ดี!"

พูดจบเขาก็เร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้า

พวกป้าๆไม่ค่อยเชื่อเขาเท่าไหร่เลยทำท่าจะเดินเข้าไปดูให้ชัดๆ

"มีงูจริงๆ ด้วย!"

มีคนตกใจจนก้นจ้ำเบ้าลงไปกับพื้นคนที่อยู่ข้างหลังรีบดึงเธอขึ้นมา รีบร้อนลงจากเขาไป

ฉินไห่หยางซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นไม้เล็กๆที่เชิงเขา

เขานั่งยองๆ อยู่ตรงนี้สักพักก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินลงมาจากข้างบน แต่มีแค่หลี่ซิงชางคนเดียวที่เป็นผู้ชาย

เขาเม้มปากแน่นมองจนแน่ใจว่าคนพวกนั้นเดินผ่านไปแล้ว จึงโผล่ออกมาจากใต้ต้นไม้ตัดหญ้าใส่ตะกร้าแล้วค่อยๆ เดินกลับบ้าน

"แม่ครับ" ฉินไห่หยางปรับตัวเข้ากับการเรียกต่งเสี่ยวเสี่ยวว่าแม่ได้อย่างรวดเร็ว"ผมเห็นลูกชายของย่าซิ่วฉินอยู่ที่ตรงนั้น"

เป็นแบบนั้นจริงๆ ด้วย!

ต่งเสี่ยวเสี่ยวแค่นหัวเราะออกมาเมื่อได้ยิน หลี่ซิงชางคงจะรู้แล้วสินะว่าตรงนั้นมีโสม

พอเห็นสีหน้าของต่งเสี่ยวเสี่ยวฉินไห่หยางก็ลดเสียงลง "เราไปเอามาตอนนี้เลยดีไหมครับขุดโสมเสร็จแล้วค่อยว่ากัน ดีไหมครับ?"

เด็กๆ ยังไร้เดียงสาพวกเขารู้แค่ว่าโสมขายได้ราคาแพง

ถ้ามีเงินแล้วชีวิตของครอบครัวพวกเขาก็จะดีกว่าตอนนี้มาก

ต่งเสี่ยวเสี่ยวยังคงจัดยาต่อ"โสมมีจิตวิญญาณยิ่งโสมที่อายุเป็นร้อยปีแบบนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย"

"อีกอย่างการขุดโสมไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แบบที่พวกเขาคิดหรอก" ต่งเสี่ยวเสี่ยวยังคงทำงานต่อไป"ถ้าพวกเขาขุดโสมอายุร้อยปีต้นนั้นออกมาได้จริงๆก็ถือว่าพวกเขามีฝีมือ"

"แม่กลัวว่าพวกเขาจะเอาชีวิตไปทิ้งมากกว่า!"

ปกติแล้วคนที่เข้าป่าขุดโสมจะต้องเตรียมตัวมาก่อนแต่หลี่ซิงชางกลับประมาทขนาดนี้

"อันตรายขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"พอได้ยินแบบนั้น ฉินไห่หยางก็จับแขนเสื้อของต่งเสี่ยวเสี่ยวไว้แน่น"พวกเราไม่เอาโสมต้นนั้นแล้ว พวกเราแค่ตั้งใจทำงานต่อไปเราก็จะมีความสุขมากขึ้นแล้วนี่ครับ"

พอเห็นว่าฉินไห่หยางดูกังวลต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เอื้อมมือไปลูบหัวเขา "ไม่ต้องห่วงนะแม่รู้ตัวดี"

"ไปกันเถอะแม่ได้ยินมาว่าแม่น้ำทางฝั่งตะวันตกลดลงไปเยอะแล้ว พวกเราไปเดินเล่นกันเผื่อจะได้อะไรกลับมาทำอาหารบ้าง" เมื่อกี้ตอนที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวกลับมาเธอได้ยินคนพูดเรื่องนี้มาพอดี ตอนนี้ก็เลยจะไปลองเสี่ยงโชคดู

ตามซอกหินของแม่น้ำที่แห้งขอดอาจจะมีปลาตัวเล็กๆ กุ้ง หรือหอยขมอะไรพวกนี้

"ดีเลยครับ!" ถึงฉินไห่หยางจะมีเรื่องให้คิดมากมาย แต่สุดท้ายเขาก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่งพอได้ยินต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดแบบนี้ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

เขาตะโกนเรียกเฉินเฉินกับฉินไห่เยว่และยังชวนต้ายา รวมถึงเพื่อนสนิทที่สุดของพวกเขาต้าเถียหนิวไปด้วย

ชื่อจริงของต้าเถียหนิว[1]คือหวังไห่ซาน แต่เพราะนิสัยแข็งกระด้างมาตั้งแต่เด็กครอบครัวเลยตั้งชื่อเล่นนี้ให้เขา

ซึ่งบังเอิญไปซ้ำกับลูกชายบ้านหวังฮุ่ยเข้า

เฉินเฉินกับคนอื่นๆก็เลยเรียกเขาว่าต้าเถียหนิวไปเลย

ต่งเสี่ยวเสี่ยวพาเด็กๆไปที่แม่น้ำทางทิศตะวันตก

ส่วนหลี่ซิงชางกับหวังซิ่วฉินพึ่งกลับมาถึงบ้าน

หวังซิ่วฉินเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายในบ้านพอได้ยินเรื่องโสมเข้าไป สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น รีบตบมือ"ตอนนั้นแม่ไม่รู้จริงๆ แล้วเราจะไปขุดกันเมื่อไหร่ดี?"

"การขุดโสมต้องเตรียมตัวให้พร้อมได้ยินว่ารากโสมลึกมาก ต้องเอาเครื่องมือขุดมันเทศที่เราใช้บ่อยๆ ไปด้วย"

หลี่ซิงชางกวาดตามองไปรอบๆ"ฉวยโอกาสตอนเย็นที่ไม่มีใคร เราแอบไปรออยู่ที่เชิงเขาก่อนพอฟ้ามืดเราก็ค่อยขึ้นเขา"

"ดี" หวังซิ่วฉินเสียสามีไปตั้งแต่สาวต้องเลี้ยงลูกตามลำพัง ทำให้ความสัมพันธ์แม่ลูกค่อนข้างสนิทกัน

ตอนนี้เธอถือว่าลูกชายเป็นเสาหลักของบ้านลูกชายพูดอะไรก็ว่าตามนั้น

ลูกสะใภ้ของเธอยังคงให้อาหารไก่อยู่ข้างนอกไม่รู้เรื่องแผนการของสองแม่ลูกเลยสักนิด

...

ต่งเสี่ยวเสี่ยวพาเด็กๆ มาถึงริมแม่น้ำเธอยกก้อนหินขึ้นมา

"ว้าว มีปูตัวเล็กๆ ด้วย!"

เวลาน้ำลด เด็กๆในหมู่บ้านชอบทำแบบนี้กันมาก ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะเริ่มต้นได้ดีขนาดนี้ยกหินขึ้นมาแค่ก้อนเดียวก็เจอแล้ว

ต่งเสี่ยวเสี่ยวใช้ที่คีบถ่านหนีบปูตัวเล็กๆใส่ลงไปในถัง ต้ายากับต้าเถียหนิวรู้สึกตื่นเต้นเลยลองไปยกหินบ้าง

ส่วนเฉินเฉินกับพวกอีกสามคนเจอปลาเล็กๆในแอ่งน้ำ

ระหว่างที่เดินไปตามริมแม่น้ำเรื่อยๆต่งเสี่ยวเสี่ยวคลำเจอะหอยขมมากมาย

พวกเขาจับปลา หอย และปูตัวเล็กๆ ได้เยอะมาก

สองชั่วโมงผ่านไป พระอาทิตย์เพิ่งจะตกดินเธอก็หิ้วถังที่เต็มไปด้วยปลาตัวเล็กๆ และปูกลับบ้านไป

พอถึงหน้าหมู่บ้านเธอก็จะแบ่งให้ต้ายากับต้าเถียหนิวด้วย แต่เด็กทั้งสองคนก็ส่ายหน้า"พรุ่งนี้เราค่อยไปกินที่บ้านป้าก็ได้ครับถึงจะเอากลับบ้านไปก็ไม่มีใครทำเป็น"

พ่อแม่ของต้าเถียหนิวออกไปทำงานข้างนอกในบ้านจึงเหลือแค่ปู่กับย่า

ปกติแล้วพวกเขาก็ไม่ค่อยได้ทำอาหารแบบนี้เท่าไหร่

ที่บ้านต้ายายิ่งซับซ้อนกว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวลองคิดๆ ดูแล้ว จึงตอบตกลง "งั้นพรุ่งนี้พวกเธอต้องมากินที่บ้านป้านะป้าจะเก็บไว้ให้"

ทั้งสองคนพยักหน้าแล้วโบกมือลาเฉินเฉินกับคนอื่นๆ

ต่งเสี่ยวเสี่ยวพาเด็กๆ กลับไปบ้านเธอก็ป้อนข้าวให้ฉินซู่ก่อน จากนั้นเธอก็เอาปูกับปลาเล็กๆ มาล้างให้หมดเตรียมจะเอาลงไปทอด

ส่วนหอยขม เธอใส่ไว้จนเต็มอ่างแล้วเติมน้ำสะอาดลงไปให้มันคายโคลนออกสักสองวัน จากนั้นถึงจะนำไปผัดกินได้

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเธอก็เข้าไปทอดปลาและปูต่อ

เด็กๆทั้งสามคนคอยอยู่เป็นเพื่อนคุยให้ฉินซู่ ทั้งบ้านจึงเต็มไปด้วยความอบอุ่น

ฟ้าเพิ่งจะมืดลงไปได้ไม่นานต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ทอดปลากับปูจนหมด แล้วคลุกเคล้าด้วยเครื่องปรุงสูตรพิเศษ

ที่เหลือเก็บไว้ให้ต้ายากับต้าเถียหนิวที่จะมากินข้าวด้วยในวันพรุ่งนี้

เธอทำซุปผักเพิ่มอีกหม้อ ต้มโจ๊กใหม่ร้อนๆหอมกรุ่น จากนั้นก็ตะโกนเรียกทุกคนมากินข้าว!

เพิ่งจะยกข้าวเข้าไปในบ้านเสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้น เสียงดังเหมือนกับมีอะไรถล่มลงมา