ตอนที่ 6 สำออย
เสี่ยวหลิงเข้าไปบอกเฉี่ยวซือให้ดูแลร้านเธอจะออกไปข้างนอกพักหนึ่งก่อนจะเดินออกมาทว่าเธอรู้สึกสายตาและรังสีที่ส่งผ่านมายังเธอจนเธออึดอัดและไม่อยากจะไปเลยแม้แต่น้อย
"ในเมื่อออกมาแล้วก็รีบไปกันเถอะเวลาของฉันเป็เงินเป็ทอง"เทียนเฉินพูดอย่างหัวเสียเดินนำหน้าทุกคนไปที่รถของเขาระหว่างทางไปร้านอาหารหรูมีเทียนเฉินเป็คนขับรถส่วนหยางฟงนั่งข้างคนขับข้างหลังจึงมีมู่หรูเหยากับเสี่ยวหลิงนั่งมาด้วยกัน
"ทำไมเธอมีหน้าไม่ดีเลยหรือว่าไม่ค่อยสบาย"จู่ ๆ มู่หรูเหยาได้สังเกตเห็นสีหน้าของเสี่ยวหลิงที่นั่งข้าง ๆ ตนทำให้สายตาคู่หนึ่งรีบเหลือบมองกระจกมายังคนด้านหลังทันที
"ฉันสบายดีไม่ต้องเป็ห่วงหรอกนะ"
"คุณเสี่ยวหลงไม่ต้องเกรงใจนะครับถ้าไม่สบายน่าจะบอกผมั้แ่แรกจะไม่ได้ให้คุณออกมาผมรู้สึกผิดเลย"
"เฮอะ สำออยเรียกร้องความสนใจสิไม่ว่า "เทียนเฉินพูดพึมพำทว่าคำพูดของเขาถึงหูของเสี่ยวหลิงเธอทำได้เพียงเงียบไม่อยากจะตอบโต้ไม่อย่างนั้นมู่หรูเหยาต้องสงสัยแน่ ๆ
“ฉันไม่เป็อะไรจริง ๆ ค่ะ” เสี่ยวหลงนั่งเงียบ ๆจนมาถึงร้านอาหารที่เทียนเฉินเป็คนพามาทุกคนมานั่งในร้านเทียนเฉินรับหน้าที่เป็คนสั่งอาหาร
“พี่เทียนเฉินคงมาที่นี่บ่อย ๆ สินะคะสั่งอาหารเหมือนรู้ว่าอะไรอร่อย” หรูเหยายิ้มเล็กยิ้มน้อยถามเทียนเฉินที่นั่งข้างๆ ตนเอง
“ที่นี่เป็ร้านที่ฉันมากินบ่อย ๆ เพราะใกล้ที่ทำงานรีบกินเถอะอาหารมาเสิร์ฟแล้ว”เทียนเฉินอึดอัดอยากจะแยกย้ายเร็ว ๆ เมื่อเห็นเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเห็นหยางฟงเอาอกเอาใจเสี่ยวหลิงออกหน้าออกตา
“คุณเสี่ยวหลงชอบอันนี้มั้ยครับผมตักให้นะ”หยางฟงตักผัดผักให้แก่เสี่ยวหลิงตอนนั้นนั่นเองเธอเกิดอาการเหม็นจนแทบเก็บอาการไม่ไหวลมด้านในตีขึ้นทำให้เธอพะอืดพะอมจะอ้วกออกมาทันที
“อั๊วะ !” ”เธอรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้วิ่งไปห้องน้ำก่อนที่มันจะพุ่งออกมาภายในร้านอาหาร มู่หรูเหยาใเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนเธอเองก็รีบลุกขึ้นวิ่งตามหลังเสี่ยวหลิงไปห้องน้ำด้วยความเป็ห่วง
“เสี่ยวหลิงเธอไม่สบายจริง ๆทำไมไม่บอกเดี๋ยวฉันมานะคะทั้งสองกินกันไปก่อนเลยฉันขอตัวไปดูเพื่อนสักครู่”
“ได้ครับ ๆ ”หยางฟงรีบตอบก่อนจะคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย
“สำออยจริงๆ ”
“ฉันว่าคุณเสี่ยวหลิงไม่ได้สำออยหรอกแกมันอคติเมื่อครู่ฉันก็ได้ยินนะ ถ้าเธอกลับมาแล้วยังอาการไม่ดีเชิญแกอยู่กับว่าที่คู่หมั้นของแกเลยเดี๋ยวฉันจะอาสาพาคุณเสี่ยวหลิงไปหาหมอเอง”
“แกเป็อะไรกับเธอถึงได้เป็ห่วงออกหน้าอย่างนี้แกยังไม่รู้จักนิสัยของผู้หญิงคนนี้ต่างหากทั้งมารยาสาไถทั้งร้ายกาจไม่มีใครอยากจะยุ่งกับผู้หญิงแบบนี้หรอกฉันเห็นว่าแกเป็เพื่อนของฉันหรอกนะถึงได้เตือน ”หยางฟงคิ้วขมวดมากกว่าเดิมที่เห็นท่าทีของเพื่อน ไม่นานมู่หรูเหยาก็กลับมาที่โต๊ะโดยที่ไม่มีเสี่ยวหลิงตามกลับมา
“ทำไมกลับมาคนเดียวคุณเสี่ยวหลิงอยู่ไหนแล้วครับอาการของเธอเป็อย่างไรบ้าง”หยางฟงถามด้วยความเป็ห่วง มู่หรูเหยานั่งลงที่เก้าอี้พร้อมตอบคำถามของหยางฟง
“เสี่ยวหลิงให้ฉันกลับมาที่นี่ก่อนเธอบอกว่าเธอไม่สบายแต่ไม่เป็อะไรมาเลยขอกลับร้านก่อนค่ะแต่น่าแปลกจังอาการที่เธอเป็เหมือนไม่ใช่ไม่สบายแต่เธอเหมือนเหม็นกลิ่นอาหารอาการเหมือนสาวใช้ที่บ้านเลย อาการของคนแพ้ท้อง” มู่หรูเหยาคิ้วขมวดพลางสงสัยและเอ่ยออกมาทำให้เทียนเฉินที่นั่งอยู่ใกล้ๆ หันขวับมองเธอทันที
“เมื่อครู่เธอว่าอะไรนะ”
“พอดีสาวใช้ที่บ้านนะค่ะเธอท้องได้ประมาณสองสามเดือนเวลาได้กลิ่นอาหารมักจะอาเจียนออกมาเขาเรียกว่าอาการแพ้ท้องแต่ว่าฉันคงคิดไปเองเพราะเสี่ยวหลิงคงไม่มีทางท้องแน่นอนถ้าเธอมีแฟนคงต้องบอกฉันเป็คนแรก”
“ได้ยินคุณมู่หรูเหยาพูดมาอย่างนี้ผมเองก็เบาใจคิดว่าเธอท้องแฮะ ๆ ” หยางฟงหน้าซีดเมื่อได้ยินว่าเสี่ยวหลิงท้อง แต่ทว่าอีกคนกลับมีใบหน้าเคร่งเครียดมากกว่าเดิมหากเป็อย่างที่มู่หรูเหยาพูดตอนนั้นที่เขานอนกับเธอก็ผ่านมาสามเดือนแล้วและคืนนั้นเขาไม่ได้ป้องกันอีกด้วย จิตใจของเทียนเฉินว้าวุ่นรีบชักชวนทุกคนกินข้าวเพื่อกลับไปที่โรงงาน
ฝั่งด้านเสี่ยวหลิงเธอมาเข้าห้องน้ำอ้วกหลายรอบได้ยินเสียงมู่หรูเหยามาเรียกอยู่หน้าห้องน้ำเธอรีบคิดหาทางออกจากที่นี่หากอยู่ที่นี่ต่อไม่แน่ทุกคนต้องจับได้ว่าเธอท้องอยู่แน่นอนเสี่ยวหลิงเดินออกมาหามู่หรูเหยาใบหน้าซีดเซียวไร้เืฝาดพูดจาน้ำเสียงแหบแห้ง
“เสี่ยวหลิงเธอเป็อย่างไรบ้าง”
“เอ่อ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายคงเป็เพราะ่นี้ฉันพักผ่อนไม่เพียงพอเธอเข้าไปหาพวกเขาเถอะนะฉันต้องขอโทษด้วยที่ต้องขอตัวกลับก่อน”
“ได้สิ เธออย่าลืมหาหมอเอายาไปกินด้วยล่ะ”
“ได้เดี๋ยวฉันจะแวะหาหมอก่อนกลับแล้วกันฉันไปก่อนนะแล้วพบกันใหม่” มู่หรูเหยาพยักหน้าก่อนจะเดินกลับไปหาสองหนุ่มด้านนอกส่วนเสี่ยวหลิงเธอเดินออกไปจากร้านอย่างเร่งรีบ
“ฉันจะไม่ให้เธอกับเทียนเฉินต้องพลัดพรากกันหรอกนะเพราะฉันไม่คิดเป็นางร้ายแย่งเขาแน่นอน ”เสี่ยวหลิงพูดพึมพำออกมาระหว่างทางกหลับ
หลังจากที่เทียนเฉินแยกย้ายกับมู่หรูเหยาและเพื่อนของเขาหลังกินข้าวเสร็จตอนนี้เขากระวนกระวายใจจึงได้เรียกลูกน้องคนสนิทให้เขามาหา
ก๊อก ๆเสียงประตูดังขึ้น ลูกน้องคนสนิทของเทียนเฉินเดินเข้ามาด้านในเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเ้านายรีบเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“คุณเทียนเฉินเรียกผมเข้ามามีเื่อะไรหรือครับหรือว่างานมีปัญหา”
“เื่งานไม่มีปัญหาแต่ฉันมีเื่ให้นายจัดการช่วยไปสืบมาทีและไปหาข้อมูลเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้มาให้ฉันหน่อยดูว่า่ระหว่างนี้เธอได้เข้าโรงพยาบาลหรือไปตรวจที่ไหนหรือไม่”เทียนเฉินหยิบรูปถ่ายของเสี่ยวหลิงให้แก่ลูกน้องเขาหยิบขึ้นมามองดูก็จำได้ทันทีนี่คือเ้าของร้านที่เปิดอยู่ใกล้ ๆ โรงงานนี่น่า
“คุณเทียนเฉินจะให้ผมสะกดรอยตามเธอมั้ยครับ ดูเหมือนว่าเธอจะเป็เ้าของร้านที่เปิดใกล้ๆ โรงงานของเรา”
“ไปสืบประวัติของเธอมาและให้คนสะกดรอยตามว่า่นี้เธอไปที่ไหนบ้าง”
“ได้ครับ” ลูกน้องรับคำสั่งพร้อมเดินจากไป
“หึ !ที่ฉันสืบเื่ของเธอไม่ใช่ว่าสนใจหรอกนะแค่อยากให้แน่ใจว่าเธอท้องหรือเปล่าก็แค่นั้นแต่ถ้าเธอท้องเด็กในท้องอาจจะไม่ใช่ลูกของฉันก็ได้หากเป็อย่างนั้นคนอย่างเธอต้องจับฉันไม่ยอมปล่อยแน่ ๆ ” เทียนเฉินจ้องมองไปด้านนอกพลางครุ่นคิด
470
