ก๊อกๆๆ
"ขออนุญาตค่ะคุณเ้าลูกค้าที่นัดไว้ตอน 15:30 ขอเลื่อนเวลามาเป็ 14:30 คุณเ้าจะไปหรือจะยกเลิกไปวันอื่นดีคะ" จิบเลขาส่วนตัวเอ่ยถามอย่างเกรงๆเมื่อเห็นเ้านายสาวนั่งหลังตรงมือเปิดอ่านเอกสารตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉยเ็า ทำเอาเลขาสาวเย็นวูบๆวาบๆไปทั้งตัวถึงจะทำงานด้วยกันมานานแต่เธอไม่เคยชินเลยสักครั้ง
ดวงตาเรียวมีเสน่ห์ยังคงจดจ่ออยู่กับตัวหนังสือมืออีกข้างจรดปากกาเซ็นลงบนกระดาษเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือสวย
"ไม่ต้อง เดี๋ยวอีก15นาทีฉันจะออกไป"หญิงสาวพูดโดยยังคงเปิดเอกสารหน้าต่อไป
"เอ่อ คุณเ้าจะให้ใครไปด้วยไหมคะ เดี๋ยวจิบโทรบอกให้จันทร์เตรียมตัว" จิบจับมือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรหาจันทร์ผู้ช่วยสาวอีกคนของเ้านางด้วยเพราะเ้านายของเธอเป็คนเข้าถึงยากและไม่ค่อยไว้ใจใครคนที่สนิทจริงๆมีแค่เลขา ผู้ช่วยแล้วก็เพื่อนที่เรียนไว้กันมาั้แ่มัธยมเท่านั้นที่จะเข้าถึงตัวและได้เห็นเธอมุมอ่อนโยนน้อยคนนักที่จะได้เห็นสิ่งที่เธอแสดงออกสู่คนภายนอกนั้น ทั้งเ็าและติดจะหยิ่งด้วยซ้ำ
"ไม่เป็ไร ให้จันทร์เคลียร์งานต่อเถอะ" หญิงสาวบอกปัด เพราะทั้งจิบและจันทร์งานรัดตัวล้นมืออยู่แล้วไม่อยากให้เสียเวลา
"แล้ววันนี้คุณเ้าจะกลับเข้าบริษัทไหมคะ"
"ไม่ล่ะ" ั์ตาคู่งามหม่นลงเมื่อนึกถึงก่อนจะกลับไปเฉยชาเหมือนเคย ความรู้สึกทั้งหมดถูกไว้ข้างในไม่เผยออกมาให้ใครได้เห็นมือเรียวปิดเอกสารรวบไว้ที่มุมหนึ่งของโต๊ะ หยิบกระเป๋าสะพายแล้วลุกขึ้นพาขาเรียวงามก้าวออกจากห้องทำงาน
รถหรูยี่ห้อดังสีขาวสี่ประตูแล่นไปบนท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถสัญจรไปมา ต่างฝ่ายต่างรีบเพื่อไปให้ถึงจุดหมายปลายทางของตน เ้านางเองก็เช่นกัน เธอมีนัดเซ็นสัญญาร่วมกับผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่กำลังเป็ที่รู้จักไปทั่ววงการนักธุรกิจอย่าง คุณทรงพล ศิริเกษศิริ โดยชายหนุ่มได้ขอเลื่อนเวลานัดเข้ามาอีก1ชั่วโมงจากเวลาเดิมทำให้เธอต้องเร่งทำเวลาเพื่อให้ทันเวลานัดในอีก40นาทีในขณะนั้นจู่ๆรถของเธอก็ส่ายไปมามือเรียวตีไฟเลี้ยวเข้าจอดข้างฟุตบาทริมทางทันที
ร่างระหงของหญิงสาวเดินลงจากรถวนดูล้อรถทุกด้านจนเห็นว่าล้อรถด้านหน้าฝั่งซ้ายของเธอนั้นแบนจนขับต่อไม่ได้แล้ว มองที่นาฬิกาเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงแล้วร่างบางถอนหายใจออกมาด้วยความร้อนใจภายหน้าใบหน้าที่ราบเรียบ
"รถเสียเหรอครับ" เสียงนุ่มทุ่มของใครบางคนเรียกความสนใจจากฉันให้หันไปมอง ชายหนุ่มแปลกหน้าที่สวมเสื้อช็อปสีเสือดหมูกางเกงยีนส์สีซีด เดินลงมาจากรถบิ๊กไบค์คันโตสีแดงเพลิงมาหยุดอยู่ตรงหน้า ดวงตาคู่สวยมองไปยังตราสัญลักษณ์ที่อยู่บนกระเป๋าเสื้อของคนตัวสูง เด็กช่างงั้นเหรอ ก่อนจะปรายตาขึ้น สบกับดวงตาคมราวกับว่าเธอถูกดวงตาดำขลับคู่นั้นสะกดไว้จนไม่อาจละสายตา ฉันหลุบตาลงมองเท้าตัวเองก่อนจะตอบคนตรงหน้าแ่เบา
"อืม"
เมื่อได้ยินเสียงตอบรับบางเบาจนเกือบไม่ได้ยินจากหญิงสาว ร่างสูงจึงเดินเข้าไปที่รถเบนซ์คันหรูที่จอดเด่นสะดุดตาผู้คนอยู่ริมทาง มือแกร่งถอดหมวกกันน็อคสีเดียวกันกับรถของเขามาถือไว้ในมือ ก่อนจะนั่งลงดูล้อรถเ้าปัญหาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นยืนหันไปหาเ้าของรถคนสวยแต่ดูไม่ค่อยเป็มิตรกับใครเท่าไหร่ เพราะดูจากใบหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาที่คล้ายแฝงความรู้สึกแต่กลับไร้ความรู้สึก บรรยากาศรอบตัวที่ราวกับผลักทุกคนที่อยู่รอบข้างและภายนอกไม่ให้เข้าไปใกล้เธอมากจนเกินไป
"ดูเหมือนจะไปต่อไม่ได้แล้วครับยางแบนน่ะ"
"..."
"คุณจะรีบไปไหนรึเปล่า ผมไปส่งได้นะ" ร่างสูงกลับมายืนหน้าหญิงสาวโดยเว้นระยะห่างพอสมควร เมื่อเห็นหญิงสาวยกนาฬิกาขึ้นมาดูเป็ระยะคิ้วสวยขมวดเป็ปมครู่หนึ่งเหมือนคิดหนัก ก่อนจะมองไปบนท้องถนนที่รถผ่านไปมาแต่กลับไม่มีรถที่จะพาเธอไปยังจุดหมายได้ภายในครึ่งชั่วโมงนี้ได้เลย
ดวงตาดำขลับจ้องมองเธอที่ไม่ยอมพูดจา ยืนรอให้เธอตัดสินใจอย่างใจเย็น
"ผมรู้จักอู่ซ่อมรถใกล้ๆเดี๋ยวผมโทรเรียกช่างมารับรถคุณ" เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้งพลางจ้องมองดวงหน้าสวยที่ขบริมฝีปากด้านในอย่างใช้ความคิด ก่อนที่เรียวขาขาวจะก้าวเท้าเดินไปหยุดอยู่ข้างรถของเขา ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มเบาๆอย่างเอ็นดูคนตัวเล็กที่สูงเท่าคอเขาเท่านั้น
เ้านางก้มลงมองการแต่งตัวของตัวเองแล้วมองไปที่เ้าั์สีแดงคันนี้ กระโปรงทรงเอผ่าข้างยาวเลยเข่าขึ้นมากับเสื้อเชิ้ตสีครีมเผยให้ลำคอระหงดูเซ็กซี่และสง่างามในเวลาเดียวกัน มองดูแล้วคงเป็เื่ยากหากจะนั่งมันไป เธอตัดสินใจกับตัวเองแล้วคิดจะเดินไปรอเรียกรถคันอื่นที่ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนี้ แต่ก่อนที่เธอจะได้ทำอย่างที่คิดแขนแกร่งสอดพลันรอบเอวบางแล้วผูกเสื้อช็อปตัวใหญ่ไว้ที่เอวของเธอ เ้านางไม่ทันได้ตั้งตัวนิ่งอึ้งไปกว่าจะตั้งสติได้ตัวเธอก็ขึ้นมานั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์คันใหญ่เรียบร้อยด้วยวงแขนของคนตัวสูงเ้าของรถนั้นเอง
" นี่!! " บ้าไปแล้ว! กล้าดียังไงแตะต้องตัวเธอ! ยังมีหน้ามาอมยิ้มอีก
" หึ หึ " ริมฝีปากเรียวบางยิ้มออกมาจนเต็มปากแล้วหัวเราะเบาๆในลำคอเมื่อเห็นสีหน้าของคนตัวเล็กกว่า เขาสวมหมวกกันน็อคให้เธอเสร็จสรรพ แล้วขึ้นคล่อมรถเตรียมตัวออกรถ เป็การมัดมือชกไม่ให้เธอเปลื่ยนใจได้อีก
"จะไปไหนครับคุณลูกค้า" น้ำเสียงทะเล้นของเขาบงบอกได้ถึงอารมณ์เบิกบานของเขาเป็อย่างดี