ข้าวหอมแวะเข้าห้องน้ำจัดการภารกิจส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยล้างมือและกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ จู่ๆก็มีมือหนาๆเข้ามาขวางพร้อมกับเอาตัวกันเธอไว้ไม่ให้เธอเดินออกจากห้องน้ำ…ภาพเลือนลางก็ค่อยชัดเจนขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าของชายที่มาขวางเธอไว้
"นี่นั่นเอง…มาขวางอาจารย์ไว้ทำไม หลบไป..อาจารย์จะรีบเข้าไปสังเกตการสอนต่อ"
"จะรีบไปไหนล่ะคะอาจารย์ อยู่คุยกับผมก่อนสิ"
"อาจารย์ไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ อีกอย่างเธอกับอาจารย์ไม่ได้รู้จักกันมาก่อน ขอทางให้อาจารย์ด้วย" ข้าวหอมชักสีหน้าไม่พอใจอยากเห็นได้ชัดเพราะการกระทำที่พายุทำอยู่ มันคือการกระทำที่คุกคามเธอทางอ้อม ข้าวหอมพยายามจะเดินเลี่ยงและออกห่างจากพายุให้มากที่สุดแต่ทว่าพายุกลับดึงเเขนของเธอเอาไว้พร้อมกับกระชากเธอให้หันกลับมาหาเขา
"โอ้ย!!นี่เธอจะทำอะไร…"
"อาจารย์มั่นใจจริงๆหรอครับ ว่าอาจารย์ไม่เคยเห็นผมมาก่อน คิดดูดีๆสิครับ"
"ปล่อยอาจารย์เดี๋ยวนี้ ถ้าเธอยังทำแบบนี้อยู่ อาจารย์จะต้องฟ้องผอ.แล้วนะว่าเธอ..แสดงกิริยาไม่สุภาพกับอาจารย์ ปล่อย!"
"ใจเย็นๆสิครับ ผมก็แค่อยากให้อาจารย์จำผมได้ก็แค่นั้น เอ้ะ!!หรือว่าที่จำผมไม่ได้เป็เพราะอาจารย์พลกันแน่นะ อาจารย์หนุ่มหล่อกล้ามโตสเปคหญิงเลยนี่"
"อย่าพูดจาให้คนอื่นเสียหายแบบนี้ ถึงเธอจะเป็ลูกศิษย์แต่เธอก็เป็ผู้ชายเพราะฉะนั้นเธอไม่ควรใช้วาจาไม่สุภาพกับผู้หญิงโดยเฉพาะผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็อาจารย์ของเธอ ปล่อย!" ข้าวหอมเริ่มหงุดหงิดมากเพราะวาจาที่พายุคุยกับเธอนั้นมันเป็คำพูดที่ไม่สุภาพและดูถูกผู้หญิงมาก ข้าวหอมพยายามสะบัดมือให้หลุดเพื่อที่จะได้เดินออกห่างจากพายุไป เเต่ทว่าพายุกลับกระชากตัวเธอมากอดรัดไว้จากทางด้านหลังพร้อมกับกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่แ่เบา พรึ่บ!!
"ว้าย!!นี่เธอจะทำอะไรน่ะ ปล่อยอาจารย์เดี๋ยวนี้นะ ถ้าเธอไม่ปล่อยอาจารย์จะร้องให้คนช่วยนะ หยุดทำพฤติกรรมแย่ๆแบบนี้กับอาจารย์สักที ปล่อย!!"
"แล้วถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็เมียผม ผมทำได้ใช่ไหม?"
"เธอพูดบ้าอะไรของเธอ…พายุ..ปล่อยอาจารย์เดี๋ยวนี้!!ช่วยด้วย อุ้บ!!" ขณะที่ข้าวหอมหมดความอดทน เธอพยายามจะะโให้คนมาช่วยแต่ทว่าพายุกับใช้มือปิดปากของเธอไว้ไม่ให้เธอะโอีกทั้งเขายังกอดตัวเธอแน่นขึ้นอีกด้วย แน่นอนว่าเขาหอมเป็ผู้หญิงตัวเล็กไม่อาจต่อสู้กับผู้ชายตัวใหญ่กว่าเธอได้ถึงแม้ว่าเธอจะมีอายุมากกว่าก็ตาม พายุเองก็มีอารมณ์หงุดหงิดที่ข้าวหอมไปพูดคุยกับอาจารย์พลเป็คนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งเขามาเห็นว่าข้าวหอมจำเขาไม่ได้เลย เขาก็ยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม
"ถ้าอาจารย์ไม่เงียบ แล้วฟัง..ผมก็จะปล้ำมาจากตรงนี้แหละ เอาไหม?" ข้าวหอมส่ายหน้าไปมาเพื่อเป็คำตอบ เพราะตอนนี้เธอไม่สามารถพูดอะไรได้..เมื่อมั่นใจแล้วว่าข้าวหอมจะไม่ตอบโต้อะไรพายุจึงค่อยๆคลายมือออกจากปากของเธอเเต่ทว่าเขากลับไม่ยอมคลายอ้อมกอดนั้นออก ทำให้ตอนนี้ข้าวหอมตกอยู่ในสภาพที่มีผู้ชายจากไหนไม่รู้เข้ามากอดเธอจากทางด้านหลังอย่างแนบชิด
"อาจารย์จำผมไม่ได้จริงๆหรอ?"
"......อาจารย์ไม่รู้จักเธอจริงๆได้โปรดอย่าทำอะไรอาจารย์เลย"
"เป็เพราะอาจารย์พลใช่ไหม อาจารย์ถึงจำผมไม่ได้"
"อาจารย์พลกับอาจารย์ไม่ได้เป็อะไรกัน ปล่อยอาจารย์เถอะ…ถ้ามีใครมาเห็นตอนนี้เธออาจจะซวยได้นะ"
"ถ้าผมซวยอาจารย์ก็ซวยไปด้วยจะเอาไหมล่ะ"
"เอาอย่างนี้นะใจเย็นๆ เอาเป็ว่าเธอบอกมาเลยดีกว่าว่าเธอเป็ใครแล้วทำไมอาจารย์จะต้องจำเธอได้ด้วย ทุกอย่างเราตกลงกันได้"
"เื่ผ่านไปไม่กี่เดือนเอง จะลืมผมแล้วหรอหรือเวลานอนกับใครไม่เคยจำหน้าเขาได้เลยหรือไง สงสัยอาจารย์พล…จะเป็ลูกค้าคนต่อไปสินะถึงได้มาฝึกสอนแถวนี้นะ"
"หยุดพูดซักที!! เดี๋ยวนะ!..เมื่อกี้เธอบอกว่าผ่านไปไม่กี่เดือนหมายความว่าเธอเคยเจออาจารย์มาก่อนหรอ?"
"แล้วถ้าผมบอกว่ามันไม่ใช่แค่เคยเจอล่ะ จะจำผมได้ไหม?คิดดีๆสิ…ในชีวิตเจอผู้ชายมาเยอะนักหรอถึงจำไม่ได้…ที่ผับคืนนั้นไง.."
"..............!!!!!!!!" ข้าวหอมตาเบิกโพลง ใสุดขีด..ภาพเลวร้ายเมื่อ 2 เดือนก่อนแล่นเข้ามาในสมองเตือนย้ำให้เธอนึกถึงชายคนหนึ่งที่นอนเปลือยเปล่าอยู่ข้างๆเธอ…ภาพวันนั้นแล่นเข้ามาทำให้ข้าวหอมถึงกับช็อคละหันไปมองหน้าพายุอีกครั้งด้วยความใ เขาพยักหน้าและยิ้มให้เธออย่างเปิดเผยโดยที่ไม่รู้สึกว่ามันแย่หรือเลวร้ายอะไรเลย พายุคลายกอดออกแล้ว เเต่ทว่าอีกคนยังยืนนิ่งช็อคตาค้างอยู่ เธอหันมาจ้องหน้าพายุอย่างไม่น่าเชื่อ
"ทำหน้าแบบนี้แสดงว่าจำได้แล้วสินะ ดีใจจังเลยที่ได้เจอกันอีกครั้งอาจารย์ข้าวหอม!! ฮึฮึ"
"ไม่จริง ฉันไม่เชื่อ!!"
"จะดูคลิปไหมล่ะ หลักฐานจะได้แน่น พอได้เหยื่อใหม่ก็ลืมผัวเก่าเลยนะ แบบนี้มันต้องทำโทษให้เข็ด!!"
"หยุดอยู่ตรงนั้น!!...นาย้าเท่าไหร่?"
"อะไร..เท่าไหร่?"
"แลกกับคลิปวีดีโอบ้าๆนั่น แล้วลืมเื่เลวๆพวกนี้ไปซะ นาย้าเท่าไหร่…เอาคลิปนั้นมาให้ฉันแล้วเอาเงินไป"
"โอ้เยส…ขอโทษทีนะ พอดีผมไม่ได้้าเงิน เเต่ผม้า…."
"หยุดใช้สายตาและวาจาแย่ๆแบบนั้นกับฉันสักที!!"
"เื่ราวในคืนนั้นมันดีมากเลยนะคุณรู้ป่ะ ผมยังอยากกลับไปดื่มดำกับบรรยากาศแบบนั้นอีก คุณช่วย…"
"ไม่!!...เื่ราวบ้าๆนั่นจะไม่เกิดขึ้นอีก ฉันขอตัว!!"
"ถ้าคุณเดินไปแม้เเต่ก้าวเดียว…คุณจะกลายเป็เน็ตไอดอลชื่อดังแน่!"
"นาย้าอะไร?"
"้าอะไรอย่างนั้นหรอ…อืม???...ตอนนี้ยังคิดไม่ออกเดี๋ยวไว้คิดออกแล้วจะบอก เอามือถือมา"
"เอาไปทำไม?"
"ก็เอาไว้แลกเบอร์โทรติดต่อไง…หรือคุณจะให้ผมพูดคุยกับคนผ่านเสียงตามสายของโรงเรียน เอาไหม…ถามได้!!" พายุแย่งเอาโทรศัพท์ที่มือของข้าวหอมไปกดเบอร์โทรเข้าเครื่องของเขา พร้อมกับจัดการพิมพ์เบอร์ของตัวเองใส่ในเครื่องเข้าหอมอย่างเสร็จสรรพ ก่อนจะยื่นมือถือคืนให้ข้าวหอม เขาเอื้อมมือขึ้นมาลูบไปที่แก้มนวลๆของข้าวหอมพร้อมกับยิ้มให้อย่างพึงพอใจก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอนนี้ข้าวหอมรู้สึกได้แล้วว่าเธอกำลังตกที่นั่งลำบากและการที่เธอจะฝึกสอนอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้มันไม่ใช่เื่ง่ายอีกต่อไปแล้ว…
692
